Τα «Ζεστά Ποτά» αποτελούν έναν από τους εµβληµατικότερους δίσκους της σύγχρονης ελληνικής τραγουδοποιίας µέσα από τον οποίο συστήθηκαν στο ευρύ κοινό οι αδελφοί Κατσιµίχα.
Με αφορµή τη συµπλήρωση 40 χρόνων από το πρώτο… σερβίρισµα των «Ζεστών Ποτών», κυκλοφόρησε λίγο πριν φύγει το 2025 από τις εκδόσεις «Οξύ» το οµότιτλο βιβλίο του Σπύρου Αραβανή, το οποίο παρουσιάζει το χρονικό της δηµιουργίας του ιστορικού αυτού δίσκου.
Μέσα από αποσπάσµατα παλαιότερων συνεντεύξεων των δύο δηµιουργών, πρόσφατες µαρτυρίες τους στον συγγραφέα, πρωτογενή κείµενα συναδέλφων τους που γράφτηκαν για τη συγκεκριµένη έκδοση και σχετικά δηµοσιεύµατα, ο αναγνώστης «ζει» την εποχή, τις αγωνίες των νεαρών τότε Κατσιµίχα αλλά και το δηµιουργικό κλίµα που γέννησε τα τραγούδια του δίσκου.
Μεταξύ των πολλών που αναφέρονται στο βιβλίο και κάποια… σπαρταριστά περιστατικά που χαράχθηκαν στη µνήµη των συντελεστών. Ένα από αυτά που αφηγήθηκαν οι Κατσιµίχα στον Αραβανή αφορά την καθοριστική συµβολή του παραγωγού των «Ζεστών Ποτών», Μανώλη Ρασούλη, ένα ξηµέρωµα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων στο στούντιο: «…“Θα µου πείτε να έρθω στο στούντιο µόνο αν είναι µεγάλη ανάγκη”. Έτσι µας είχε πει. Χρειάστηκε µόνο µία φορά να γίνει αυτό. Ήµασταν προς το τέλος των ηχογραφήσεων όταν προέκυψε το εξής πρόβληµα. Το βράδυ που έγινε η δοκιµαστική µίξη στον “Φάνη” και όλοι ήµασταν ευχαριστηµένοι, έθεσε ο Νίκος ο Αντύπας το θέµα: “Το τραγούδι είναι πολύ µεγάλο. Όσοι το άκουσαν µου είπαν: ‘πού πάτε, βρε, µε τραγούδια 6,5 λεπτών; Είστε από χέρι χαµένοι. Πρέπει, παιδιά, να βρούµε µια λύση”. Πέρασαν δύο ώρες, πήγε τρεις τα χαράµατα και φυσικά δεν βρίσκαµε λύση. Τότε γυρίζω και λέω στον Χάρη: Μόνο µία λύση υπάρχει. Θα πάρω τον Μανώλη τηλέφωνο. “Τι τηλέφωνο;”, µου λέει. “Είναι τρεις τα χαράµατα”.
» Βγήκα στην είσοδο του Sierra (τότε δεν υπήρχαν κινητά) και πήρα τον Μανώλη. Ήταν ξύπνιος γιατί ετοίµαζε την έκδοση του καινούριου τεύχους του περιοδικού που έβγαζε τότε. (Το Αυγό) µαζί µε τη Βάσω Αλλαγιάννη. “Έρχοµαι”, µου λέει. Κατά τις τέσσερις το πρωί ανοίγει η πόρτα του στούντιο και µπαίνει µέσα ο Ρασούλης. Αλλά πώς; Ντυµένος µε τη στολή των Σαννυάσιν. Φορούσε την πορτοκαλί φορεσιά των µαθητών του Ινδού γκουρού Ραζνίς, κοντά στον οποίο µαθήτευε τότε. Ήρθε µε τη χαρακτηριστική πορτοκαλί φορεσιά, το µενταγιόν µε το ανάγλυφο πορτρέτο του Ραζνίς, τα φυλαχτά, τα κοµποσκοίνια και µακριά γενειάδα. Ο Σπάθας, ο Γκολφίδης κι ο Αντύπας που δεν είχαν ξαναδεί έτσι ντυµένο, ξαφνιαστήκανε.
» Βγήκαµε µπροστά στο σαλόνι αναµονής του Sierra και θυµάµαι ότι ποτέ ξανά δεν είχε µιλήσει τόσο απόλυτα. Είπε ότι, φυσικά, είναι χαρούµενος απ’ όσα είχε ακούσει µέχρι στιγµής… αλλά ο “Φάνης” είναι 6,5 λεπτά (εγώ τον είχα, φυσικά, ενηµερώσει ότι το πρόβληµα ήταν η διάρκεια του “Φάνη”). “Εντάξει λοιπόν”, είπε. “Και 6 και 7 λεπτά. Τι πρόβληµα υπάρχει;”. “Μα κύριε Ρασούλη”, του είπε ο Αντύπας, “όπου το έχω πει ότι έχουµε τραγούδι 6,5 λεπτά έχουν ανατριχιάσει”.
» Κι εκεί για πρώτη φορά είδα τον Μανώλη να µιλάει σε αυτόν τον τόνο και µε αυτόν τον τρόπο… “Άκουσε να δεις”, τού είπε, “εγώ είµαι ο παραγωγός του δίσκου και το τραγούδι είναι µια χαρά για εµένα. Όσοι δεν µπορούν να ακούσουν ένα τραγούδι 6,5 λεπτά, καλά θα κάνουν να µην ακούσουν καθόλου αυτόν τον δίσκο”. Σηκώθηκε, άνοιξε την πόρτα κι έφυγε αθόρυβα όπως ήρθε (…) Φαντάσου, όµως, να ανοίγει η πόρτα στις τέσσερις τα χαράµατα και να µπαίνει στο στούντιο ένας Ινδός γκουρού. Άµα δεν τον είχες ξαναδεί σκιαζόσουνα».
Από τότε θα µπορούσε να πει κάποιος ο «Φάνης» χρωστάει τη «ζωή» του σε έναν µαθητευόµενο γκουρού, που δεν ήταν άλλος από τον σπουδαίο Μανώλη Ρασούλη.
