Συνδυάζοντας τη δηµιουργικότητα, το χιούµορ αλλά και την κοινωνική ευαισθησία η ερασιτεχνική καλλιτεχνική οµάδα «Αλατιέρα», δίνει ραντεβού µε θεατρόφιλο κοινό της πόλης την ερχόµενη Τρίτη 24 Μαρτίου στον Πνευµατικό Κέντρο Χανίων, όπου θα παρουσιάσει τη µαύρη κωµωδία µυστηρίου «Στην αναµονή».
Ένα έργο µε κείµενο πρωτότυπο που έγραψαν οι Εφη Μαλτέζου, ∆ήµητρα Πενταράκη και Ματίνα Φραγγεδάκη, ενώ τα έσοδα που θα συγκεντρωθούν θα διατεθούν για τις ανάγκες ενός θύµατος σοβαρού τροχαίου ατυχήµατος. Με αφορµή τη νέα αυτή παράσταση, οι «∆ιαδροµές» συναντήθηκαν µε τις Εφη Μαλτέζου και ∆ήµητρα Πενταράκη και µίλησαν µαζί τους για τις προκλήσεις της συν-συγγραφής ενός θεατρικού κειµένου, τις δυσκολίες της κωµωδίας καθώς και τη ζωτική ανάγκη της αλληλεγγύης και του χιούµορ στη ζωή µας.
Τι έργο θα παρουσιάσετε την ερχόµενη Τρίτη;
Ε.Μ.: Πρόκειται για µία µαύρη κωµωδία µυστηρίου η οποία συνδυάζει αρκετά πράγµατα. Αφενός υπάρχει χιούµορ αλλά υπάρχει κι ένα µυστήριο που καλούνται οι θεατές να λύσουν. Μέσα σε ένα γυναικολογικό ιατρείο, εκεί γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, ενώ όλα φαίνονται να κυλούν αρµονικά κι ότι πρόκειται για µια συνηθισµένη Τρίτη, ξαφνικά κάποιος πεθαίνει και ο αστυνοµός Βασιλιάδης έρχεται στο προσκήνιο για να ανακαλύψει τι έγινε. Στο πλαίσιο αυτό συναντάµε επί σκηνής κάποιες όµορφες περσόνες, κάποιες κυρίες, η καθεµιά µε τον δικό της µοναδικό χαρακτήρα, που όλες όµως είχαν κάποιο λόγο να συµµετέχουν ή να έχουν πράξει αυτό το έγκληµα. Εποµένως θα λέγαµε ότι πρόκειται για µια µαύρη κωµωδία µυστηρίου.
Το κείµενο είναι πρωτότυπο και το έχετε γράψει µαζί µε τη Ματίνα Φραγγεδάκη. Πόσο εύκολο είναι να γράψει κανείς ένα θεατρικό µαζί µε άλλους;
∆.Π.: ∆εν είναι εύκολο αλλά δεν είναι και δύσκολο. Πάντα προσπαθούµε να βρούµε µία ισορροπία. Η κάθε µία προσθέτει στο κείµενο κάτι κι είναι σαν να συµπληρώνουµε ένα παζλ. Θεωρώ ότι όποιος µας γνωρίζει αντιλαµβάνεται τις πινελιές που προσθέτει κάθε µία. Επίσης, έχουµε αρκετά κοµµάτια αυτοσχεδιαστικά, δηλαδή προσπαθούµε να µπούµε κάθε µία µας στο ρόλο της περσόνας που θέλουµε να χτίσουµε, οπότε αυτό µας βοηθάει να σκεφτούµε τι θέλουµε να γράψουµε, ενώ πολλές φορές έχουµε στο νου µας ποιος από τους ανθρώπους που παίζουν θέατρο θα µπορούσε να κάνει αυτό το ρόλο. Όλο αυτό είναι ένα µαγικό ταξίδι, αν και είναι δύσκολη πολλές φορές η διαδροµή γιατί συνήθως το πρόβληµά µας είναι όχι πώς θα γράψουµε αλλά τι θα αφαιρέσουµε για να έχει ροή, συνοχή κ.λπ. το κείµενο.
Μπαίνετε στη διαδικασία να γράψετε ένα κείµενο ενώ υπάρχουν αναρίθµητα θεατρικά έργα, κωµωδίες και δράµατα. Ποια ανάγκη σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση;
Ε.Μ.: Αυτό είναι κάτι το οποίο νοµίζω ότι απλώς προέκυψε και έφερε στην επιφάνεια κάτι το οποίο είχαµε µέσα µας. Ακούγεται λίγο ποιητικό αυτό αλλά είναι αλήθεια. Αρχίσαµε να αυτοσχεδιάζουµε κι έτσι κάπως προέκυψε. Ωστόσο, το γιατί ενώ υπάρχουν πολλά έργα επιλέγουµε να γράψουµε, είναι πράγµατι µια ωραία ερώτηση. Γενικότερα, η διαδικασία να πάρεις ένα έργο και να το ανεβάσεις έχει πολλές δυσκολίες. Για παράδειγµα, ένα έργο για να έχει απήχηση πρέπει να κουµπώνει µε το αίσθηµα του κοινού. Πολλά έργα, λοιπόν, τα οποία αντλούνται από µια ξένη δραµατουργία, δεν κουµπώνουν µε την ελληνική πραγµατικότητα. Αυτό είναι ένα σύνηθες φαινόµενο, το οποίο το παρατηρούµε και σε βιβλία και δη στα παιδικά, δηλαδή πολλές φορές κάνουµε µια µετάφραση ενός βιβλίου, όµως όταν δεν συνάδει µε την ελληνική πραγµατικότητα «κλωτσάει». Έπειτα είδαµε ότι ο κόσµος το αγαπάει αυτό που κάνουµε, το έχει ανάγκη, του αρέσει. Μας λένε ότι «γελάµε πάρα πολύ». Μα γελούν, γιατί κι εµείς γελάµε µε αυτά. Θεωρούµε ότι είµαστε ο µέσος όρος και απευθυνόµαστε στον µέσο όρο, ο οποίος έχει ανάγκη το να γελάσει µε πράγµατα που του συµβαίνουν καθηµερινά. Όλα αυτά συνηγόρησαν στο να προκύψουν αυτά τα έργα και βέβαια είναι και η ανάγκη µας να περνάµε κι εµείς καλά µέσα από αυτό. Άλλωστε το θέατρο είναι και ψυχοθεραπεία.
Αληθεύει ότι η κωµωδία είναι πιο δύσκολο είδος;
Ε.Μ.: Εννοείται, γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να προκαλέσεις τη θλίψη, ακόµα και την οργή στον άλλο. Για τον άνθρωπο αυτό είναι το «µαθηµένο» του, το εύκολο. Το να κάνεις, όµως, τον άλλον να γελάσει και να γελάσει όχι µε βία, αλλά αυθόρµητα και µε πράγµατα τα οποία έχουν µία σχετική ποιότητα, µέσα από πράγµατα καθηµερινά, απλά και χωρίς χυδαιότητα –κάτι το οποίο αποφεύγουµε συνειδητά στα έργα µας-, δεν είναι εύκολο.
∆.Π.: Και για τους ηθοποιούς είναι πιο δύσκολη η κωµωδία, γιατί δεν θες να φτάσεις στα όρια να γίνεις γελοίος για να γελάσει το κοινό. Αντίθετα στο δράµα, λίγο τα φώτα και πάντα η µουσική, βοηθούν το κοινό να έρθει πιο εύκολα σε κατάσταση λύπης ή θυµού.
Ε.Μ.: Φυσικά και τα δράµατα έχουν τη δυσκολία τη δική τους. Άλλωστε να πούµε ότι και «Η αναµονή» αρχικά ήταν δραµατικό έργο. Ήταν ένα έργο το οποίο θεωρούσαµε συγκλονιστικό, αλλά θα ήταν ένα πάρα πολύ δύσκολο έργο και για το κοινό και για εµάς τους ίδιους. Έτσι, κάνοντας µια «σκληρή» διασκευή κρατήσαµε µια βάση και κατέληξε να γίνει µια µαύρη κωµωδία.
Σκέφτοµαι πολλές φορές ότι ο κόσµος τρέχει στις κωµωδίες µε λαχτάρα, σαν να θέλει να πάρει µία ανάσα. Νοµίζετε ότι µας λείπει από την καθηµερινότητά µας το γέλιο κι είναι το γέλιο κι ένα αντίδοτο απέναντι στη µαυρίλα που µας περιβάλλει;
∆.Π.: Θα συµφωνήσω απόλυτα. ∆υστυχώς, η καθηµερινότητα, οι υποχρεώσεις, οι ανάγκες και όλα όσα συµβαίνουν γύρω µας έχουν «καπελώσει» τον άνθρωπο. Έτσι, πέρα από το θέατρο, ακόµα και στα παιχνίδια στο κινητό, ο άνθρωπος ψάχνει να βρει µια πρόσκαιρη χαρά, να βρει κάτι που να τον κάνει να νιώσει καλά. Γι’ αυτό και την κωµωδία την επιλέγουν ακόµα και οι άνθρωποι που δεν βλέπουν θέατρο.
Η παράσταση που θα παρουσιάσετε έχει και ένα φιλανθρωπικό χαρακτήρα, γιατί τα έσοδα θα διατεθούν για ένα άνθρωπο που είχε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχηµα και βρίσκεται σε µια φάση αποκατάστασης. Είναι σηµαντικό να είµαστε αλληλέγγυοι, όντας σε µια κοινωνία που δυστυχώς από τη µεριά της Πολιτείας δεν υπάρχει πάντα συνέπεια, δεν υπάρχει πάντα η αναγκαία βοήθεια. Φαντάζοµαι είναι κι αυτό ένα µήνυµα που στέλνετε µέσα από αυτή την πρωτοβουλία;
Ε.Μ.: Το θέατρο έτσι και αλλιώς έχει αυτή τη διάσταση. Όχι πάντα µε την έννοια του ότι να δώσω χρήµατα, αλλά γενικώς υπάρχει αυτή η κοινωνική του πρόθεση. Εµείς αυτό το έχουµε κάνει λίγο σύστηµα, δηλαδή ταυτίζονται πολλές φορές τα έργα µας µε το κοινωνικό πρόσηµο. Αυτό είναι κάτι που µας κινητοποίησε, ήδη από το πρώτο έργο που ανεβάσαµε και θεωρούµε ότι µπορούν να συνδυαστούν υπέροχα το γεγονός ότι κάποιος που αγαπάει το θέατρο και θα έρθει να δει µια παράσταση να προσφέρει το αντίτιµο για έναν καλό σκοπό. Νοµίζουµε ότι είναι ό,τι καλύτερο. Από τη µεριά µας, ο καθένας από εµάς έχει και τη δικιά του δουλειά και συµµετέχει µε πάρα πολύ µεράκι, ερασιτεχνικά αλλά πραγµατικά και µε πολύ µεγάλη σοβαρότητα, επιλέγοντας πολύ συνειδητά να το κάνουµε αυτό. Ίσως γι’ αυτό ευθύνεται και το γεγονός ότι τα χρήµατα από την πρώτη παράσταση, από το πρώτο έργο που κάναµε, είδαµε ότι έπιασαν τόπο και πραγµατικά αυτό που γέµισε την ψυχή µας ήταν ασύλληπτο. Άρα από τη στιγµή που για κάποιους ανθρώπους αυτά τα χρήµατα κάνουν την διαφορά, αυτό το πρόσηµο είναι σπουδαίο γι’ αυτούς κι εµείς θα είµαστε εκεί και θα συµµετέχουµε µε οποιοδήποτε τρόπο. Άρα γι’ αυτό, λοιπόν, και τώρα στο κάλεσµα για τον συνάνθρωπό µας τον Αντώνη Βλαστάκη δίνουµε το «παρών» και θα δώσουµε πάλι τον καλύτερό µας εαυτό.
Οι άνθρωποι που συµµετέχετε στην καλλιτεχνική πρωτοβουλία «Αλατιέρα» είστε πολλοί. Στις µέρες µας δυσκολευόµαστε να συνεργαστούµε µε άλλους, δυσκολευόµαστε να φτιάξουµε οµάδες, να βρούµε έναν κοινό στόχο, να συνεννοηθούµε, να µοιραστούµε αγωνίες. Εσείς πώς τα καταφέρνετε;
Ε.Μ.: Νοµίζω ότι οι άνθρωποι µπορούν να συνεργαστούν πολύ καλύτερα από ό,τι έχουµε υπόψη µας. Σίγουρα µέσα σε µια οµάδα θα υπάρχουν και διαφωνίες γιατί είµαστε όλοι διαφορετικοί άνθρωποι. Όµως, θεωρώ ότι ως ενήλικες, τελικώς καταφέρνουµε να συνεννοηθούµε, συνδιαλεγόµαστε, αφουγκραζόµαστε τις ανησυχίες και τις ανάγκες και βέβαια όλα τα παιδιά µας τιµούν πολύ µε την παρουσία τους στην οµάδα.
∆.Π.: Σεβασµός, το βασικό είναι ότι υπάρχει σεβασµός.
Ε.Μ.: Είναι πολύ σηµαντικό ότι µας εµπιστεύονται, γιατί το γεγονός ότι τα κείµενα είναι πρωτότυπα δεν είναι πάντα εύκολο. Παίζοντας ένα έργο που έχει ξαναπαιχτεί, νιώθεις µια µεγαλύτερη σιγουριά το να παίξεις. Εµείς, λοιπόν, αντιλαµβανόµαστε αυτή την ευθύνη και σεβόµαστε πολύ τα παιδιά. Και τα παιδιά, αντίστοιχα λειτουργούν µε πάρα πολύ επαγγελµατικό τρόπο και ανθρώπινο πάνω απ’ όλα.
∆.Π.: Νοµίζω ότι το κλειδί είναι ότι οι άνθρωποι που συνεργάζονται µαζί µας και είµαστε µία οµάδα, δεν έχουν ανάγκη να προβληθεί το «εγώ» τους. Όποιος ήρθε, έστω δοκιµαστικά, και είχε στόχο, µέσα από την παράσταση να προβληθεί µόνο ο ίδιος δεν µπορούσε να είναι µέσα στον κύκλο της οµάδας. Έβγαινε µόνος του. Γι’ αυτό και τα άτοµα που παίζουν είναι σταθερά πάνω κάτω, γιατί πιστεύουν στο «εµείς». Είναι, επίσης, πολύ σηµαντικό ότι στα έργα µας δεν έχουµε πρωταγωνιστή. Είναι οι ρόλοι µοιρασµένοι να είµαστε όλοι ίσοι.
Να τολµήσω µια ερµηνεία «Αλατιέρας»; Είναι από το άλας στη ζωή που µπορεί να είναι η τέχνη ή είναι κάτι ποιο πεζό;
∆.Π.: Η µία ερµηνεία είναι όντως ότι το αλάτι είναι νόστιµο και χωρίς αλάτι το φαγητό δεν τρώγεται. Αλλά η άλλη είναι ότι εδώ έχουµε µια κυρία ψηλή, λαµπερή, ενώ εγώ κι η άλλη κοπέλα (η Ματίνα) είµαστε λίγο πιο… παχουλοκοµψές. Οπότε όπως καθόµαστε, εµείς στα πλάγια και η Έφη στη µέση, είµαστε σαν αλατιέρα. Αυτό είναι ένα εσωτερικό µας αστείο! Η ζωή είναι πολύ µικρή και θέλει λίγο χιούµορ.
Ε.Μ.: Μέσα από αυτό το εσωτερικό αστείο αποφασίσαµε να ονοµάσουµε την οµάδα «Αλατιέρα». Ωστόσο αυτό «κούµπωσε» και µε την νοστιµιά. Θέλουµε λίγο χιούµορ και το βάζουµε παντού. ∆εν χρειάζεται να παίρνουµε τη ζωή τόσο σοβαρά. Σε κάποια πράγµατα µας παίρνει να µην έχουµε και την τέλεια εικόνα. Είµαστε άνθρωποι, καθηµερινοί, διαφορετικοί. Με τις αδυναµίες και τα πλεονεκτήµατά µας.
Ο αυτοσαρκασµός, γιατί έτσι το εκλαµβάνω εγώ, είναι δείγµα ευφυίας αλλά και ανθρωπιάς. Είναι σηµαντικό να διαθέτει κανείς αυτοσαρκασµό γιατί πορεύεται πολύ καλύτερα στη ζωή του. Να σας ευχαριστήσω γι’ αυτήν την συζήτηση.
Ε.Μ.: Εµείς σας ευχαριστούµε για το βήµα και για την ωραία κουβέντα και να προσκαλέσουµε όλους τους φίλους του θεάτρου να έρθουν να δουν την παράσταση. Είµαστε πάντα ανοιχτοί στην κριτική γιατί θέλουµε να βελτιωνόµαστε. Και να πούµε τέλος ότι µετά από εδώ θα ανανεώσουµε το ραντεβού µας µε το καινούριο µας έργο, Νοέµβρη-∆εκέµβρη.
*Ολόκληρη η συνέντευξη στο podcast των «Χανιώτικων νέων» «∆ιαδροµές στην Τέχνη».
Η παράσταση
Η θεατρική µαύρη κωµωδία «Στην Αναµονή» θα παρουσιαστεί από την καλλιτεχνική οµάδα «Αλατιέρα» την Τρίτη 24 Μαρτίου στις 21:00 µ.µ. στο Πνευµατικό Κέντρο Χανίων.
Το κείµενο υπογράφουν οι Έφη Μαλτέζου, ∆ήµητρα Πενταράκη, και Ματίνα Φραγγεδάκη, ενώ η σκηνοθεσία είναι της Έφης Μαλτέζου.
Τους ήρωες υποδύονται µε αλφαβητική σειρά οι: Λευτέρης Γαροφαλάκης, Νάκος Καπενεκάκης, Ντένια Καραβασιλειάδη, ∆ηµήτρης Κοντουδάκης, Κατερίνα Λαµπαθάκη, Λίτσα Μαραβελάκη, Άννα Μπακοπούλου, ∆ήµητρα Πενταράκη, Σοφία Φουντουλάκη, Ματίνα Φραγγεδάκη.
Η παράσταση απευθύνεται σε θεατές ηλικίας 15 ετών και άνω.
Όλα τα έσοδα της παράστασης θα διατεθούν, µέσω του Φιλανθρωπικού Σωµατείου «ΣυνΆνθρωπος», στον Αντώνη Βλαστάκη, που δίνει τη δική του µάχη µετά από τροχαίο ατύχηµα.
Τιµή εισιτηρίου – γενική είσοδος (Ταµεία): 15€
Ελεύθερη είσοδος για άτοµα µε αναπηρία.
Κρατήσεις (συνιστώνται) στα τηλέφωνα:
698 598 0042
697 779 1882
Η παράσταση τελεί υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κρήτης, του Πνευµατικού Κέντρου Χανίων και του ∆ήµου Πλατανιά.
