Ο γάµος συχνά θεωρείται ως η απόλυτη έκφραση της αγάπης. Μια ιερή στιγµή όπου οι δύο ενώνονται αυτόβουλα, µπροστά σε µάρτυρες, µε αδιάσπαστους δεσµούς «µέχρι το τέλος να τους χωρίσει». Λευκά τούλια, δαντέλες, πολυώροφες τούρτες, παρανυφάκια, λάµψη, βεγγαλικά, και ένα σωρό ακόµα παραφερνάλια συνοδεύουν την τελετή που υποτίθεται πως είναι από τις πλέον σηµαντικές, από τις «πιο όµορφες στιγµές» του ζευγαριού. Στην πραγµατικότητα, ο γάµος είναι ένας απλός θεσµός, και ως τέτοιος -φτιαγµένος από ανθρώπους- έχει και ένα άλλο, πολύ πιο σηµαντικό στοιχείο: το εµπορικό. ∆ιότι για να παντρευτεί κάποιος θα δώσει λεφτά. Και συγκεκριµένα πολλά λεφτά. Η χαρά και η λύπη είναι δυο θεµατικές που δίνουν πάντα τροφή στη φάµπρικα του εµπορίου, και έτσι πολλές εταιρίες έχουν κάνει περιουσίες, «βαφτίζοντας» καθαρά εµπορικά προϊόντα ως βασικά συστατικά ενός «πραγµατικού», και «πετυχηµένου» γάµου. Αυτές οι κατασκευασµένες τελετουργίες, λειτουργούν ως καταναλωτικό χρέος, διότι «µια φορά» παντρεύεται κάποιος (λέµε τώρα!). Σήµερα λοιπόν, οι Ιστορίες από τον Κόσµο, αναλύουν και αποδοµούν κάποιους από τους εµπορικούς µύθους που συνοδεύουν το ζευγάρι στην εκκλησία!
Πόσο µ΄αγαπάς; (σε καράτια!)
Η αγάπη µπορεί να µετρηθεί, και στον κόσµο των παντρεµένων, µετριέται σε καράτια. Όσο µεγαλύτερο το διαµάντι στο δαχτυλίδι -και άρα όσο περισσότερα χρήµατα είναι αποφασισµένος να ξοδέψει ο γαµπρός για να προτείνει γονατιστός στην καλή του να γίνει για πάντα δική του- τόσο πιο πολύ την αγαπά (και τόσο περισσότερο ζηλεύουν οι φίλες της). Επειδή όµως αυτό είναι αρκετά αυθαίρετο, η εταιρία De Beers µέσω µιας σειράς εξαιρετικά επιτυχηµένων καµπανιών µάρκετινγκ από τα µέσα έως τα τέλη του 20ού αιώνα, έδωσε «τη λύση» ώστε να γνωρίζουν ακριβώς, οι µέλλοντες γαµπροί, πόσα θα πρέπει να δώσουν για το δαχτυλίδι. Η εταιρία «πέρασε» τον «µύθο» ότι ένα αξιοπρεπές δαχτυλίδι αρραβώνων θα πρέπει να κοστίζει τουλάχιστον, όσο δυο µισθοί (του γαµπρού). Αυτό το συγκεκριµένο οικονοµικό σηµείο αναφοράς διαδόθηκε και επισηµοποιήθηκε ταχύτατα. Πριν από αυτή την αυθαίρετη «συµβουλή» δεν υπήρχε τυποποιηµένη προσδοκία για το πόσο πρέπει να ξοδεύει κάποιος για ένα διαµάντι. Η εταιρεία ουσιαστικά συνειδητοποίησε ότι συνδέοντας την τιµή του δαχτυλιδιού µε µια σταθερή (τον µισθό), θα µεγιστοποιούσε τα κέρδη σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Μέχρι τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, ο µισθός των δύο µηνών παρουσιάστηκε ως ο νέος «κανόνας», ως έµπρακτη απόδειξη αγάπης και σοβαρότητας και όχι ως υπερβολή. Η εκστρατεία ήταν απίστευτα επιτυχηµένη στη δηµιουργία µιας τεχνητής κοινωνικής πίεσης που επιµένει µέχρι και σήµερα. Και τελικά το κοινό πείστηκε πως η αξία της πέτρας αντανακλά την επαγγελµατική επιτυχία αλλά -το πιο σηµαντικό – και τη συναισθηµατική δέσµευση του γαµπρού.
∆ιαβάστε σχετικά και το: www.bbc.com/news/magazine-27371208
Η βιοµηχανία της τέλειας «πρότασης»
∆εν φτάνει όµως µόνο το δαχτυλίδι. Η βιοµηχανία των γάµων λέει πως η πρόταση θα πρέπει επίσης να είναι εντυπωσιακή, πρωτότυπη και «µαγική» ώστε η µέλλουσα νύφη να µην µπορεί παρά να δεχτεί. Αεροπλάνα που «γράφουν» στον ουρανό την πρόταση, την ώρα που το ζευγάρι απολαµβάνει τη σαµπάνια του σε µια οροφή πολυτελούς ξενοδοχείου, δηµόσιες προτάσεις γάµου σε µεγάλες συναυλίες ή events, αλλά και πιο «απλές» προτάσεις σε γκουρµέ εστιατόρια µε το δαχτυλίδι επιµελώς κρυµµένο µέσα στο σουφλέ σοκολάτας. Αυτά είναι µόνο µερικοί τρόποι να ζητήσει κάποιος από την αγαπηµένη του να τον παντρευτεί. Το διαδίκτυο είναι γεµάτο από εταιρίες που υπόσχονται την τέλεια πρόταση για κάθε περίσταση. Η εµπορευµατοποίηση των προτάσεων δηµιούργησε µια εντελώς νέα κατηγορία δαπανών πριν καν ξεκινήσουν οι ετοιµασίες για τον γάµο. Αυτή η… επέκταση διασφαλίζει ότι η βιοµηχανία των γάµων αρχίζει να παράγει έσοδα µήνες – ή και χρόνια – προτού το ζευγάρι ξεκινήσει πραγµατικά να σχεδιάζει τη «µεγάλη µέρα» µετατρέποντας κάθε βήµα του «ροµαντικού» χρονοδιαγράµµατος σε χρηµατικό ορόσηµο.
∆είτε ένα σχετικό βίντεο εδώ: www.youtube.com/watch?v=4UcqKB6Ty70
Η µεγάλη µέρα
Το φόρεµα, το κοστούµι, τα παπούτσια, το φόρεµα για µετά το µυστήριο, τα παρανυφάκια, µαλλιά, µακιγιάζ, κοσµήµατα, οι προσκλήσεις, η τούρτα, η εκκλησία, ο στολισµός, τα λουλούδια, η ανθοδέσµη της νύφης, τα δώρα των κουµπάρων, οι µποµπονιέρες, ένα «θέµα» για τον γάµο, το ξενοδοχείο που θα µείνει το ζευγάρι, το µέρος που θα ετοιµαστεί το ζευγάρι, τα καταλύµατα των καλεσµένων, τα εισιτήρια προς τον προορισµό όπου πιθανώς θα γίνει ο γάµος (διότι όπως όλοι ξέρουµε, οι καλύτεροι γάµοι συνήθως γίνονται σε «ροµαντικούς» προορισµούς) , το κέντρο για το γλέντι, το µενού του γάµου, τα ποτά καλωσορίσµατος, τα τραπέζια µε τα γλυκά κεράσµατα, το τραπέζι των ευχών, ο φωτογράφος, ο dj, το συγκρότηµα, δεν θέλω να συνεχίσω παιδιά κουράστηκα ήδη… Όλα αυτά προφανώς και αποτελούν σύγχρονα αναπόσπαστα στοιχεία ενός πετυχηµένου και «αξιοµνηµόνευτου» γάµου. Ασχέτως αν η ξινή θεία (που έπρεπε να την καλέσουµε για να µην παρεξηγηθεί ο αδελφός του µπαµπά του γαµπρού) γκρίνιαζε και απαξίωνε το µενού, ο ξυπασµένος ξάδελφος θυµόταν τον δικό του γάµο που ήταν καλύτερος και ο η νονά της νύφης που είχε να τη δει από τη βάφτιση ζητούσε επιτακτικά κοκτέιλ από το µπαρ, ενώ ήξερε πως στον συγκεκριµένο γάµο το µπαρ δεν ήταν open… O γάµος ο σωστός, ο ορθόδοξος, απλά ΠΡΕΠΕΙ να καλύπτει όλα τα παραπάνω -τουλάχιστον- διότι αλλιώς είναι «φτηνιαδούρα» και θα σχολιαστεί αναλόγως. Βεβαίως, να σας ενηµερώσω -όχι πως δεν το ξέρετε δηλαδή- πως αγγέλους να βάλετε να κατεβαίνουν από τον ουρανό, να ταΐζουν µέλι στο στόµα τους καλεσµένους, πάλι (κάποιοι) θα σας (κακο)σχολιάσουν, οπότε µην πολυασχολείστε να τους ικανοποιήσετε όλους….
Ο µήνας του µέλιτος
Χαβάη, Μαλδίβες, Κούβα -για τους πιο εναλλακτικούς, ο µήνας του µέλιτος ως ιδιωτική, ροµαντική απόδραση µετά τον γάµο είναι µια σχετικά σύγχρονη εφεύρεση που διαµορφώθηκε σε µεγάλο βαθµό από τις βιοµηχανίες ταξιδιών και τουρισµού. Αρχικά, ο όρος «µήνας του µέλιτος» αναφερόταν στον πρώτο µήνα του γάµου, όπου το ζευγάρι συνήθως δεχόταν συγγενείς που δεν µπόρεσαν να παραστούν στην τελετή. Στις αρχές του 20ού αιώνα όµως, οι εταιρείες σιδηροδρόµων και ατµόπλοιων άρχισαν να προωθούν «νυφικές εκδροµές» σε προορισµούς όπως οι Καταρράκτες του Νιαγάρα και άλλες «ροµαντικές» τοποθεσίες αναδιατυπώνοντας τον όρο «µήνα του µέλιτος» σε µια ξεχωριστή, πολυτελή απόδραση. Εταιρείες όπως η Pan Am και αργότερα µεγάλες ξενοδοχειακές αλυσίδες ανέπτυξαν ειδικά πακέτα «αφιερωµένα» στο µήνα του µέλιτος που περιλάµβαναν ειδικές διαµονές και παροχές σε νεόνυµφους. Η διαφήµιση υποδήλωνε ότι ένας γάµος ήταν τουλάχιστον ελλιπής χωρίς ένα ακριβό ταξίδι µετά την τελετή. Και κάπως έτσι ο µήνας του µέλιτος µετατράπηκε σε µια καταναλωτική εµπειρία σχεδιασµένη για µέγιστες δαπάνες. Η άνοδος των all-inclusive θέρετρων τη δεκαετία του 1970 εδραίωσε περαιτέρω το «τελετουργικό». Το αποτέλεσµα είναι πως πλέον τα ζευγάρια έχουν την προσδοκία του «µήνα του µέλιτος» ξοδεύοντας χιλιάδες ευρώ αµέσως µετά τον γάµο, ουσιαστικά συνδέοντας τις «ροµαντικές διακοπές» µε την τελετή.
∆ιαβάστε σχετικά: www.brides.com/story/the-gloomy-history-behind-honeymoons
Κλείνοντας, κρατήστε αυτό: ο γάµος για τον καθένα είναι µια απολύτως προσωπική υπόθεση. Μην µπείτε στο τριπάκι της εµπορευµατοποίησης. Αν το πάρετε απόφαση και πείτε το µεγάλο «ναι», απλά κάντε τη µέρα να µετρά για εσάς. Μόνο για εσάς. Οι άλλοι αν σας αγαπούν θα χαρούν µε τη χαρά σας. Αν δεν σας (πολύ)αγαπούν, αφήστε τους να σχολιάζουν. Ή καλύτερα, αφήστε τους έξω από τη γιορτή. Στόχος δεν είναι να τους ικανοποιήσετε όλους. Στόχος σας εκείνη τη µέρα είναι να χαρείτε εσείς!
Με τις ευχές µου!
