Ακούγοντας όλα αυτά που γίνονται µε πρωταγωνιστές ακόµα και ανήλικα παιδιά, προσπαθώ ως ανθρωπάκι που νοιάζεται, να βρω µια λύση.
Έναν τρόπο να πάµε προς το καλύτερο! Γι αυτό, ως συµπέρασµα θα έλεγα να οδηγήσουµε τα παιδιά µας από µικρή ηλικία να ενδιαφέρονται για τους άλλους.
Να τους νοιάζονται! Να τους βοηθούν όσο µπορούν.
Όταν καλλιεργήσουµε τέτοια συναισθήµατα, βάσει πιθανοτήτων, θα µεγαλώσουν σε σωστό δρόµο.
Οι ασχολίες που έχουν τώρα τα παιδιά, είναι ανταγωνιστικές. Ατοµικές! Οι περισσότερες έχουν ως ζητούµενο να υπερισχύσουν του άλλου παιδιού.
Θέλουν να το νικήσουν και έτσι δηµιουργείται αντιζηλία και αρνητικό συναίσθηµα. Αν το καλοσκεφθούµε, τους καλλιεργούµε έχθρα, νίκη υπέρ του άλλου, ζήλια αν δεν µπορούν να τον φθάσουν και ένα συνεχή ανταγωνισµό.
∆εν είναι καλό να υπάρχει παντού νικητής και ηττηµένος. Να βρεθεί µία φόρµα, έτσι ώστε όλα τα αθλήµατα και οι ενασχολήσεις, να µη βγάζουν νικητή. Μπορούν να έχουν κοινό στόχο, την υγεία, την επικοινωνία και τη συνεργασία. Και αν καταφέρουν να αποδώσουν,να κάνουν µία κοινωνική δράση. Αυτός να είναι ο στόχος της νίκης.Ας το καλοσκευθούµε λίγο!
Ας διδάξουµε τα παιδιά να εργάζονται. Να προσφέρουν προσωπική εργασία σε κάποιον ανήµπορο. Ας τους δώσουµε σταδιακά υπεύθυνες εργασίες στο σπίτι, π.χ. να ανασυντάξουν ένα συρτάρι, ένα γραφείο, να τακτοποιήσουν µια βιβλιοθήκη.
Να σκαλίσουν τα παρτέρια ή τον κήπο του σπιτιού. Να αναλάβουν να ποτίζουν τα φυτά και να τα ξεχορταριάζουν.
Τα µεγαλύτερα να πηγαίνουν τα ψώνια στην ηλικιωµένη γειτόνισσα. Να καληµερίζουν τους µοναχικούς ανθρώπους, σε όποια γειτονιά και αν τους δουν.
Τα χρήµατα στα παιδιά, χωρίς προσφορά σε κάτι, είναι αρνητικό. Να µάθουν ότι όλα θέλουν κόπο και προσπάθεια.
Να µάθουν να προσφέρουν, ανάλογα µε την ηλικία τους.
Να είµαστε το παράδειγµα! Να πηγαίνουµε επίσκεψη µαζί, σε κάποιο ηλικιωµένο άτοµο. Να δουν ότι προσφέρουµε σε κοινωνικές οµάδες και να εγγραφούν και αυτά σε κάτι ανάλογο.
Ένα µέρος από το χαρτζιλίκι τους που θα το έχουν δουλέψει, να µάθουν να το δίνουν σε κάποιον που έχει ανάγκη.
Ας µην αγοράσει ένα επιπλέον παιχνίδι και ας δώσει τα χρήµατα για γάλα που θα προσφέρει σε άλλα παιδιά.
Να πηγαίνουµε όσο συχνά µπορούµε και να ψωνίζουµε τρόφιµα για να τα προσφέρουµε µαζί µε τα παιδιά µας. Προϋπόθεση, εκείνη την ηµέρα να µην αγοράσει τη σοκολάτα που θα ήθελε.
Να µάθουν την εγκράτεια, τη δοτικότητα, την καρτερικότητα.
Να τα παροτρύνουµε να πηγαίνουν εκείνα να αφήνουν έξω από την πόρτα, τα δωράκια που θέλουµε να δώσουµε.
Αν δεν ξέρουµε κάποιον στη γειτονιά µας, να ρωτήσουµε τον ιερέα της ενορίας ή κάποιον γείτονα.
Να ρωτήσουµε και να µάθουµε. Όλο και κάποιον θα βρούµε.
Ένα ακόµα σπουδαίο βήµα, είναι να επιστρέψουν τα παιδιά µας στα νεανικά παιχνίδια µε παρέα.
Σηµ: Ήδη έχω δώσει πρόταση στο πολιτιστικό τµήµα του ∆ήµου Χανίων, για τη δηµιουργία µεγάλου χώρου, ως κέντρο συνάντησης νέων (10 µε 18 ετών).
Να συναντώνται και να παίζουν. Να ξεκόψουν από τα παγκάκια, τα πάρκα και τα κλαµπ, που µόνο κακό τους κάνουν. Να επιστρέψουν στα παιχνίδια. Να γελάνε, να χορεύουν, να τραγουδούν µαζί. Να φύγουν από το µεγαλίστικο στυλ που σκέπτονται από τα δώδεκα χρόνια τους, έρωτες, µακιγιάζ, προκλητικότητα.
Να ξαναγίνουν παιδιά! Όλο αυτό όµως, χρειάζεται χρόνο, θέληση, προσπάθεια και προ πάντων να το πιστέψουµε, ότι µπορεί να αλλάξουν τα παιδιά µας προς το καλύτερο.
Να κερδίσουµε χρόνο, να προλάβει να ωριµάσει το µυαλό τους.
Αν έχουν µεγαλώσει τα παιδιά µας, να το κάνουµε για τα εγγόνια.
Για την άλλη γενιά, που τόσο γρήγορα φθάνει.
*Ιδιωτ. υπάλληλος, συγγραφέας, µέλος ∆.Σ. Ενωσης Πνευµατικών ∆ηµιουργών Χανίων.
