Τιµιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί εὐλογηµένα τέκνα ἐν Κυρίῳ,
Φθάσαντες ἐν νηστείᾳ, προσευχῇ καί κατανύξει τήν λαµπροφόρον καί πανέορ-τον ἡµέραν τοῦ Ἁγίου Πάσχα, ὑµνοῦµεν καί δοξάζοµεν τήν κοσµοσωτήριον Ἔγερσιν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία σηµατοδοτεῖ τήν περιφανῆ νίκην τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου, καινοποιεῖ τήν κτίσιν πᾶσαν καί διανοίγει εἰς τόν ἄνθρωπον τήν ὁδόν τῆς θεώσεως κατά χάριν. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διασώζει τήν πασχάλιον ἐµπειρίαν εἰς τήν λειτουργικήν ζωήν, εἰς τούς ἄθλους τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων τῆς πίστεως, εἰς τήν ἐσχατολογικήν ὁρµήν τοῦ µοναχισµοῦ, εἰς τήν ἐξαγγελίαν τοῦ Εὐαγγελίου «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», εἰς τήν θεολογίαν καί τήν δοξολογικήν τέχνην, εἰς τήν καλήν µαρτυρίαν τῶν πιστῶν ἐν τῷ κόσµῳ, εἰς τόν πολιτισµόν τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀλληλεγγύης, εἰς τήν ἀµετακίνητον βεβαιότητα ὅτι τό κακόν δέν ἔχει τόν τελευταῖον λόγον ἐν τῇ ἱστορίᾳ.
Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου βιοῦται ὡς χριστοδώρητος ἐλευθερία, ἡ ὁποία ἐµπνέει, τροφοδοτεῖ καί ἐνισχύει τάς δηµιουργικάς δυνάµεις τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἀγῶνα τόν καλόν δι᾿ «ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεµνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφηµα», ὑπενθυµίζουσα εἰς πάντας ἡµᾶς ὅτι ἡ πορεία πρός τήν Ἀνάστασιν εἶναι ἀδιαρρήκτως συνδεδεµένη µέ τόν Σταυρόν.
Ἡ σταυροαναστάσιµος εὐφροσύνη ἔσωζε τόν λαόν τοῦ Θεοῦ ἀπό ταυτίσεις µέ τό πνεῦµα τοῦ κόσµου τούτου, καί ἐν ταὐτῷ τόν προεφύλαττεν ἀπό τήν ἄγονον κλειστότητα καί µίαν πνευµατικότητα ἄνευ δυναµισµοῦ καί ἐλπιδοφόρου πνοῆς.
Ἡ ζωή τῶν πιστῶν, ἐν Χριστῷ σταυρωθέντι καί ἀναστάντι δι᾿ ἡµᾶς τούς ἀνθρώπους, ἀκυρώνει καί σήµερον ὅλα τά ἀνοίκεια ἀφηγήµατα περί τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους ὡς «ἠθικῆς τῶν ἀδυνάτων», τῆς δῆθεν ἐκπροσωπουµένης ὑπό τῆς ταπεινοφροσύνης, τῆς συγχωρητικότητος, τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης, τοῦ ἀσκητισµοῦ, τοῦ Κυριακοῦ «ἐγὼ δὲ λέγω ὑµῖν µὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ» καί ἄλλων ἀρχῶν καί στάσεων, αἱ ὁποῖαι ἀνήκουν εἰς τόν πυρῆνα τῆς ταυτότητός µας. Οὐδέν ἀναληθέστερον αὐτῆς τῆς προσεγγίσεως τοῦ ἤθους τῆς Χριστιανοσύνης, τῆς «οὐ ζητούσης τὰ ἑαυτῆς» θυσιαστικῆς ἀγάπης, τῆς συνυφασµένης µέ γενναιότητα, θάρρος καί ὑπαρκτικήν αὐθεντικότητα. Τό Πάσχα εἶναι ὕµνος εἰς αὐτήν τήν ἐλευθερίαν, τήν «δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουµένην» πίστιν, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἰδικόν µας κατόρθωµα, ἀλλά χάρις καί ἄνωθεν δωρεά καί βιοῦται εἰς τά ἅγια µυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τό «µυστήριον» τῆς διακονίας τοῦ πλησίον. Ὄντως, «ἡ εἰς Θεὸν ἀγάπη, τοῦ εἰς ἄνθρωπον µίσους παντελῶς οὐκ ἀνέχεται».
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τό «ἅλας τῆς γῆς», τό «φῶς τοῦ κόσµου», ἡ πόλις, «ἡ ἐπάνω ὄρους κειµένη», ὁ λύχνος, ὁ «ἐπὶ τῆν λυχνίαν», δίδει ἐµπράκτως ἐν τῷ κόσµῳ ἐνώπιον τῶν σηµείων τῶν καιρῶν τήν µαρτυρίαν περί τῆς ἐλθούσης χάριτος καί «τῆς ἐν ἡµῖν ἐλπίδος».
Ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως ἠχεῖ σήµερον ὡς Εὐαγγέλιον εἰρήνης, καταλλαγῆς καί δικαιοσύνης. Ὁ πόλεµος, τό µῖσος καί ἡ ἀδικία ἀντιστρατεύονται τάς θεµελιώδεις χριστιανικάς ἀρχάς, διά τήν πραγµάτωσιν καί ἑδραίωσιν τῶν ὁποίων προσεύχεται καί ἐργάζεται καθ᾿ ἡµέραν ὁ λαός τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῷ φωτί τῆς Ἁναστάσεως, δεόµεθα τοῦ Κυρίου ὑπέρ τῶν θυµάτων τῆς πολεµικῆς βίας, τῶν ὀρφανῶν, τῶν θρηνουσῶν τά τέκνα των µητέρων, ὑπέρ πάντων ὅσων φέρουν εἰς τό σῶµα καί τήν ψυχήν των τά ἐνεργήµατα τῆς ἀνθρωπίνης σκληρότητος καί ἀναλγησίας.
Τό «Χριστὸς Ἀνέστη» εἶναι ἄρνησις καί καταδίκη τῆς βίας καί τοῦ φόβου καί πρόσκλησις εἰς βίον εἰρηνικόν. Ὁ πόλεµος παράγει ὀδυρµόν καί θάνατον· ἡ Ἀνάστασις νικᾷ τόν θάνατον καί χαρίζεται ἀφθαρσίαν.
Ἐνώπιον τῶν καθηµερινῶν εἰκόνων τῆς βαρβαρότητος τοῦ πολέµου, ἡ Ἐκκλησία διακηρύσσει γεγονυίᾳ τῇ φωνῇ τήν ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τοῦ κάθε συγκεκριµένου ἀνθρώπου ὅπου γῆς, καί τό χρέος τοῦ ἀπολύτου σεβασµοῦ της, καί καλεῖ ὅπως «γνωρίσωµεν ἡµῶν τὸ ἀξίωµα, τιµήσωµεν τὸ ἀρχέτυπον, γνῶµεν τοῦ µυστηρίου τὴν δύναµιν καὶ ὑπὲρ τίνος Χριστὸς ἀπέθανε». Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀποκατάστασις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν προαιώνιον κλίσιν του. Ὡς «ἀπαρχὴ ἄλλης βιοτῆς αἰωνίου» θεραπεύει τάς ἀλλοτριωτικάς σχέσεις καί ἐγκαθιδρύει τήν εἰρήνην «τὴν ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν», ἡ ὁποία ἐµπερικλείει τήν ἐγκόσµιον καταλλαγήν καί εἰρήνευσιν.
Θεοκινήτως ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τήν συµπλήρωσιν δεκαετίας ἀπό τῆς συγκλήσεως τῆς ὁποίας τιµῶµεν ἐφέτος, ὑπεγράµµισε τό καθῆκον τῆς Ἐκκλησίας «νά ἐπικροτῇ πᾶν ὅ,τι ἐξυπηρετεῖ πράγµατι τήν εἰρήνην (Ρωµ. ιδ’, 9) καί ἀνοίγει τήν ὁδόν πρός τήν δικαιοσύνην, τήν ἀδελφοσύνην, τήν ἀληθῆ ἐλευθερίαν καί τήν ἀµοιβαίαν ἀγάπην µεταξύ ὅλων τῶν τέκνων τοῦ ἑνός οὐρανίου Πατρός, ὡς καί µεταξύ ὅλων τῶν λαῶν τῶν ἀποτελούντων τήν ἑνιαίαν ἀνθρωπίνην οἰκογένειαν».
Τό Ἅγιον Πάσχα εἶναι ὁλόκληρος ὁ πνευµατικός πολιτισµός µας, ὁ πυρήν τῆς εὐσεβείας µας. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι καί ἡ ἰδική µας Ἀνάστασις ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, προτύπωσις δέ καί πρόγευσις τῆς «κοινῆς τῶν ἀνθρώπων ἀναστάσεως» καί τῆς ἀνακαινίσεως ὁλοκλήρου τῆς δηµιουργίας. Κατηυγασµένοι ὑπό τοῦ ὑπερλάµπρου φωτός τοῦ προσώπου τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ καί δοξάζοντες ἐν ψαλµοῖς καί ὕµνοις καί ᾠδαῖς πνευµατικαῖς τό ὑπεράγιον ὄνοµα Αὐτοῦ, τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης, τοῦ ὄντος µεθ᾿ ἡµῶν «πάσας τὰς ἡµέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος», εὐχόµεθα «Καλήν Ἀνάστασιν», πλήρη θείων δωρηµάτων ὁλόκληρον τήν πασχάλιον περίοδον καί πάσας τάς ἡµέρας τῆς ζωῆς ὑµῶν, ἀναφωνοῦντες τό κοσµοχαρµόσυνον «Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!»
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ –
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
