«Ο Κλήρος είναι το µεγαλύτερο εµπόδιο για την πίστη».
Μαρτίνος Λούθηρος
Όταν οι εκκλησίες θα γίνουν χώροι επικοινωνίας µε το Θεό, τότε θα εκπληρώσουν την αποστολή τους. Ο ρόλος τους έχει αρχίσει να φθίνει σε τέτοιο βαθµό, ώστε αν δεν παρουσιάσουν την αλήθεια σύντοµα θα πάψουν να υπάρχουν όπως τις ξέρουµε σήµερα.
«Μέσα στην εκκλησία αναπτύσσεται µία σχέση. Προσωπική σχέση του ανθρώπου µε τον Χριστό, όχι µε την διδασκαλία του Χριστού, έτσι, όχι µε το Ευαγγέλιο. Το Ευαγγέλιο είναι κάτι που µας βοηθά να φτάσουµε στην αγάπη του Χριστού. Όταν φτάσουµε στην αγάπη του Χριστού δεν χρειάζεται το Ευαγγέλιο. Εκεί σταµατούν όλα. Μένει µόνο η σχέση του ανθρώπου µε τον Θεό. Αυτή είναι η διαφορά της εκκλησίας από την θρησκεία. Η θρησκεία σε µαθαίνει να κάνεις τα καθήκοντα σου, έτσι, όπως ήταν οι ειδωλολάτρες. Ένα παράδειγµα: επήγαµε στα προσκυνήµατα, προσκυνήσαµε, βάλαµε τα λεφτά µας στο κουτί, αφήσαµε τις λαµπάδες µας, τα λάδια µας, ξέρω ΄γω τις παρακλήσεις µας, τα ονόµατά µας, τα πρόσφορά µας, τα πάντα. Αυτά είναι θρησκευτικά καθήκοντα. Αλλά η καρδιά µας δεν άλλαξε καθόλου. Τέλειωσε η ώρα του καθήκοντος είµαστε το ίδιο όπως προηγουµένως. Έτοιµοι να επιτεθούµε στον άλλο, έτοιµοι να διαµαρτυρηθούµε εναντίον του άλλου, έτοιµοι νά ΄µαστε ξινισµένοι πάλι όπως προηγουµένως. ∆εν αλλάζει η καρδιά µας. ∆εν αποκτούµε την σχέση µε τον Χριστό. Γιατί απλώς αρκούµαστε στα καθήκοντα, στα θρησκευτικά καθήκοντα. Και αυτοί οι άνθρωποι να ξέρετε, αυτοί οι άνθρωποι, οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο επικίνδυνο είδος µέσα στην εκκλησία. Αυτοί οι θρήσκοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Ο Θεός να µας φυλάει απ’ αυτούς. Έλεγε ένας αγιορείτης όταν έκαµνα µια φορά λειτουργία και λέγαµε «Κύριε σώσον τους ευσεβείς» λέει αστειευόµενος «Κύριε σώσον ηµάς από τους ευσεβείς» δηλαδή ο Θεός να σε φυλάει από τους θρήσκους ανθρώπους, διότι θρήσκος άνθρωπος σηµαίνει µια προσωπικότης διεστραµµένη η οποία ουδέποτε είχε προσωπική σχέση µε τον Θεό. Απλώς µόνον κάµνει τα καθήκοντα της απέναντί Του, αλλά καµιά σοβαρή σχέση δεν είχε για αυτό και ο Θεός δεν λέει αυτόν τον άνθρωπο τίποτε.
Και σας οµολογώ και εγώ από την πείρα µου ότι δεν είδα χειρότερους εχθρούς της εκκλησίας από τους θρήσκους ανθρώπους. Για αυτό οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο δύσκολο είδος µες την εκκλησία. Γιατί ξέρετε κάτι. Αυτοί οι άνθρωποι καµιά φορά δεν θα θεραπευθούν. Γιατί νοµίζουν ότι είναι κοντά στον Θεό. Ενώ οι αµαρτωλοί, οι χαµένοι ας πούµε, έτσι, αυτοί ξέρουν ότι είναι αµαρτωλοί. Για αυτό ο Χριστός είπε ότι οι τελώνες και οι πόρνες θα παν στην Βασιλεία του Θεού, ενώ είπε στους Φαρισαίους: Εσείς, εσείς που είσαστε θρήσκοι δεν θα πάτε ποτέ στην Βασιλεία του Θεού. Γιατί ουδέποτε ο λόγος του Θεού άλλαξε την καρδιά τους. Απλώς αρκούνταν στην τήρηση των θρησκευτικών τύπων. Έτσι λοιπόν εµείς ας προσέξουµε τον εαυτόν µας να καταλάβοµε ότι η εκκλησία είναι ένα νοσοκοµείο που µας θεραπεύει µας κάνει να αγαπούµε τον Χριστόν και η αγάπη του Χριστού είναι µια φλόγα που ανάβει µες την καρδιά µας και να εξετάζοµε τον εαυτό µας εάν βρισκόµαστε στην αγάπη του Θεού. Εάν βλέποµε µέσα µας όλες αυτές τις κακίες και τις ανιδιοτέλειες και τις πονηρίες τότε πρέπει να ανησυχούµε. Γιατί δεν είναι δυνατό ο Χριστός να είναι µέσα στην καρδιά µας και να ‘µαστε γεµάτοι ξύδι. Πως είναι δυνατό να προσεύχεσαι και να είσαι γεµάτος χολή εναντίον του άλλου ανθρώπου. Πως είναι δυνατό να διαβάζεις το ευαγγέλιο και να µην δέχεσαι τον αδερφό σου. Πως είναι δυνατό να λες έχω τόσα χρόνια στην εκκλησία, έχω τόσα χρόνια που ‘µαι µοναχός κληρικός η οτιδήποτε και όµως το άλφα της πνευµατικής ζωής που ‘ναι η αγάπη? Που ‘ναι το να υποµένεις τον αδερφό σου, να κάνεις λίγο υποµονή µε το να µην το δέχεσαι σηµαίνει τίποτα δεν έκαµες. Τίποτα απολύτως τίποτα. Τίποτα απολύτως. Εδώ ο Χριστός έφτασε στο σηµείο να πει για τις παρθένες εκείνες ότι δεν είχε καµιά σχέση µαζί τους. Τους πέταξε έξω από τον νυµφώνα παρ’ όλα που ‘χαν όλες τις αρετές γιατί δεν είχαν την αγάπη. ∆ιότι ήθελε να τους πει ότι µπορεί να έχετε αρετές εξωτερικές , µπορεί να µείνατε παρθένες, µπορεί να κάµατε χίλια πράµατα αλλά δεν κατορθώσατε την ουσία αυτού που είχε σηµασία απ’ όλα. Εάν αυτό δεν το καταφέρεις τι τα θέλεις τα άλλα όλα;
Τι τα θέλω εγώ τώρα αν τρώω λάδι σήµερα και δεν τρώω λάδι. Μπορεί να µην τρώω λάδι ,ας πούµε και να τρώω τον αδερφό µου από το πρωί ως τη νύχτα. Έλεγαν εις το Άγιο Όρος λέει µην ρωτάς αν τρώω ψάρι. Τον ψαρά να µην φαείς και ψάρι φάε. Ή τον λαδά να µην φαείς και φάε µια σταξιά λάδι. Το να φάεις τον άλλον από την γλώσσα είναι πολύ χειρότερο από το να φας µια κουταλιά λάδι. Και όµως στέκοµεν εκεί. Τρώµε λάδι, δεν τρώµε λάδι, τρώµε ψάρι, δεν τρώµε ψάρι…….Καταλαβαίνετε πόσο γελοία είναι ετούτα τα πράγµατα και µας κοροϊδεύουν και οι δαίµονες αλλά και οι άνθρωποι που είναι εκτός εκκλησίας…..»
Η θεραπεία από την αρρώστια του Φαρισαϊσµού (Μητροπολίτη
Λεµεσού Αθανασίου)
