Σήµερα είναι η 3η φορά, σε ένα µήνα, που αναφέροµαι στο θέµα της βίας. Συγκεκριµένα στις συνέπειες της βίας των ονείρων µας.
Την 5.11.25 αναφέρθηκα στην τηλεοπτική βία. Οι σκηνές βίας καταγράφονται στη µνήµη µελλοντικών επεισοδίων των γυναικών. Αν τους συµβεί κάτι παρόµοιο ανασύρουν από τη µνήµη τους την τακτική αντιµετώπισης ενός βίαιου επεισοδίου.
Την 26.11.25 ανέφερα ότι η έκθεση σε φοβικά γεγονότα µας προετοιµάζει υποσυνείδητα για το θάνατο. Με αποτέλεσµα να κλεινόµαστε στον εαυτό µας και στους ασφαλείς µας χώρους.
Ο ύπνος REM ή παράδοξος ύπνος
O 1ος βαθύς µας ύπνος, δηλαδή η περίοδος µόλις αποκοιµηθούµε διαρκεί περίπου 90 λεπτά. Μετά, καρδιακός ρυθµός και αναπνοή επιταχύνονται. Μόλις, οι κόρες των µατιών µας αρχίζουν να κινούνται εµφανίζεται το πρώτο όνειρο. Η φάση REM άρχισε. Η ανακάλυψη αυτής της θρυλικής φάσης έγινε από τον E. Aserinsky (1953) που της έδωσε το όνοµα REM από τα αρχικά των Αγγλικών λέξεων RAPID EYE MOVEMENT (ταχεία κίνηση των µατιών).
Αν τότε ξυπνήσουµε κάποιον, συνήθως λέει ότι µόλις έχει δει κάποιο όνειρο. Η 1η φάση της διαρκεί µέχρι 20 λεπτά. Μετά µεταφερόµαστε σε βαθύ ύπνο. Αυτό επαναλαµβάνεται κάµποσες φορές.
Σήµερα γνωρίζουµε ότι ονειρευόµαστε και στην διάρκεια του ατρακτοειδούς ύπνου (Σκίτσο, Στάδιο 1).
Στη συνέχεια, οι µεταβολές στις φάσεις του ύπνου επαναλαµβάνονται 4-6 φορές σε διάστηµα 90 λεπτών. Όσο πλησιάζει το πρωί τόσο σπανιότερες και συντοµότερες γίνονται οι περίοδοι του βαθέως ύπνου. Αντίθετα, οι φάσεις REM διαρκούν περισσότερο χρόνο. Κι εµφανίζονται κυρίως µετά τις 4 π.µ. µε τα πιο έντονα όνειρα να αναδύονται λίγο πριν ξυπνήσουµε. Τότε, ορισµένα άτοµα µισό-ανοίγουν ένα παράθυρο της παγκόσµιας συνείδησης και κρυφοκοιτάζουν τα µελλούµενα.
Η βία των ονείρων έχει συνέπειες!
Ο ύπνος REM αναδεικνύει την επιθετικότητα µας. Αυτό παρατήρησε ο Γάλλος ερευνητής M.Jouve (1959) που ονόµασε αυτή την περίοδο παράδοξη. Ευτυχώς, η φυσιολογική παράλυση των µυών µας στη φάση REM εµποδίζει το άτοµο που ονειρεύεται βία να υλοποιεί τις ασυγκράτητες παρορµήσεις του. Έτσι, προφυλάσσεται από αυτοτραυµατισµούς και από το να τραυµατίζει άλλους.
∆υστυχώς, υπάρχουν εξαιρέσεις… Αµερικανοί γιατροί ανακάλυψαν (1982) µια διαταραχή που εξωθεί τους ανθρώπους να αντιδρούν στα έντονα όνειρά τους.
Σήµερα γνωρίζουµε ότι ‘‘Η διαταραχή της συµπεριφοράς κατά τον ύπνο REM’’ πλήττει κυρίως άντρες άνω των 50 ετών. Αιτία είναι, προφανώς, βλάβες σε συγκεκριµένες εγκεφαλικές περιοχές. Όλοι σχεδόν οι ασθενείς µε τη συγκεκριµένη διαταραχή ανέπτυξαν αργότερα τη Νόσο του Πάρκινσον ή κάποια ανοϊκή συνδροµή. Οι πάσχοντες βιώνουν ασυνήθιστα επιθετικές σκηνές στα όνειρά τους. Οι σύντροφοι τους υφίσταται πράξεις ανεξέλεγκτης βίας όπως βεβαιώνουν 100δες περιστατικά. Στις πιο αβλαβείς φάσεις οι άντρες κάνουν κινήσεις παντοµίµας. Ενώ, στις πιο δραµατικές χτυπιούνται άγρια σαν να δίνουν µάχη για τη ζωή τους. Είναι µια συναισθηµατικά φορτισµένη διανοητική κατάσταση όπου κυριαρχεί η ανάγκη για επιβίωση. Μπορεί να συµβεί στους πάντες...
Ακόµη κι άτοµα που κάνουν εργασία γραφείου, ονειρεύονται ότι γρονθοκοπούνται, ή κινδυνεύουν να γκρεµοτσακιστούν θανάσιµα.
Η διαταραχή αυτή προσβάλλει το 2% του πληθυσµού. Αν την παρατηρείστε στο σύντροφο σας συµβουλευτείτε τους ειδικούς άµεσα!
Οι εφιάλτες
Αν υγιή άτοµα δουν ένα τροµακτικό όνειρο στο πρώτο µισό της νύχτας δεν ανησυχούµε. Αντίθετα, αν εµφανιστεί τις πρωινές ώρες προαναγγέλλει µια απογοήτευση τη νέα ηµέρα, κλίση για εκδήλωση κατάθλιψης ή µια συναισθηµατική κατάσταση που θα διαρκέσει µήνες!
Μερικές φορές στους εφιάλτες κυριαρχεί τέτοιος τρόµος, ώστε χαράσσονται µόνιµα στη µνήµη µας (ιδιαίτερα των γυναικών). Παράλληλα, υπάρχουν αναρίθµητα όνειρα τρόµου στα οποία δεν τροµάζουµε, για αυτό και δεν τα θυµόµαστε, µολονότι µας επηρεάζουν συναισθηµατικά.
Φάρσες στη φάση REM
Στη Σχολή Πλοιάρχων (Ύδρα) κάναµε αθώες φάρσες στη φάση REM. Συγκεκριµένα, πιάναµε αθώα κουβέντα µε τον κοιµισµένο που παραµιλούσε. Είτε, του λέγαµε «Πάµε για κατούρηµα!».
Αυτή η φράση ήταν επιδραστική. Ο κοιµισµένος ξύπναγε κι έτρεχε στις τουαλέτες προς τέρψη όλων των σπουδαστών του θαλάµου.
Συµπερασµατικά
Η υπερβολική έκθεση σε σκηνές βίας αληθινές ή µυθοπλαστικές µπορεί να προκαλέσει…
ανησυχίες ή αποµόνωση.
συµπεριφορές ρατσισµού, µη θρησκευτικής ανοχής, παραβατικές, υλιστικές και περιβαλλοντικής ανευθυνότητας.
όνειρα άγρια, πρωτόγονα µε σκηνές τρόµου.
Αν δεν αντέχετε άλλο τη θέαση της βίας, αντικαταστείτε την µε κοινωνικές σχέσεις και νέα ενδιαφέροντα.
