Η καθηµερινότητα διαµορφώνεται απ’ την ταχύτητα πληροφόρησης. Μοιάζει µε τη µύτη του Πινόκιο που µεγαλώνει µε τα µεγαλύτερα ψέµατα. Η ραγδαία αύξηση των Μ.Κ.Ο, που καλύπτει κενά της κρατικής πρόνοιας, επηρεάζει τις πολιτικές διαδικασίες, αποτελεί δε παγκόσµιο φαινόµενο. Κατάντησαν σήµερα τα ψέµατα να παίζουν κρίσιµους ρόλους που δεν καλύπτονται απ’ τις Αρχές. Μολύνουν δε κατά ένα µεγάλο ποσοστό την πολιτική ιστορία του τόπου.
Η τάση αυτή συνεχίζεται µε αύξηση των µεταναστευτικών ροών και διπλασιασµό των ασυνόδευτων ανηλίκων. Ωστόσο οι ευρωπαϊκοί πόροι πηγαίνουν απευθείας στις Μ.Κ.Ο., πράγµα για το οποίο διερωτάται κανείς πώς γίνεται η διαχείριση τους.
Παράγεται «κοινωνική επιµόλυνση», διαβρώνεται η συνοχή της πολιτείας, δηµιουργείται αναταραχή και κατάρρευση εµπιστοσύνης. Η ανοµία έχει υπερβεί τα όρια µε αρνητική επίδραση στον κόσµο και η ακρίβεια µας κάνει να παραµιλάµε.
Θα µπορούσε κανείς να παροµοιάσει την κατάσταση µε τον χαρακτήρα του φανταστικού µυθοπλάστη Πινόκιο, τον διασηµότερο ψεύστη, για τον οποίο έχουν γραφεί, ατάκτως, γλαφυρές περιπέτειες. Έγινε γνωστός απ’ το 800 µ.Χ. και ύστερα, χρησιµοποιείται δε σε πολλές διεργασίες, για να περιγραφεί κάποιος απρεπής. Θεωρείται παιδί του Τσεπέτο, το οποίο όταν έλεγε ψέµατα, µεγάλωνε η µύτη του.
Κατ’ αντιδιαστολή του παραµυθένιου ψευσταρά, έχουµε στην εποχή µας πολλούς «πινόκιο» που ψεύδονται, αλλά να τους µεγαλώνει η µύτη, βγαίνουν στο «πλιάτσικο» τα ψέµατά τους, διαταράσσουν κατά ένα µεγάλο ποσοστό την κοινωνία µε το έγκληµα της «άτυπης στιγµής» των Τεµπών, του παράνοµου λογισµικού predator κ.α.
Η κατάσταση εµφανίζεται έτσι, όχι µόνο σε όποιους συµµερίζονται τέτοιες πρακτικές, αλλά και στην αδιάφορη µέχρι χθες κοινωνία, τα µέλη της οποίας πάνε να καταντήσουν πολιτικά και θεσµικά ερείπια. Αλίµονο στους ηττηµένους από τους «ψευταράδες».
