Πριν η Παλαιόχωρα γίνει γνωστός τουριστικός προορισµός, πριν οι λέξεις εναλλακτικός τουρισµός και οι αυθεντικές εµπειρίες µπουν στο λεξιλόγιο της εποχής µας υπήρξαν κάποιοι πρωτοπόροι ταξιδιώτες που ανακάλυψαν τον τόπο µας αλλιώς.
Αυτοί ήταν οι χίπις της δεκαετίας του ’60 και των αρχών του ’70.
Λίγοι γνωρίζουν ότι πριν φτάσουν και εγκατασταθούν στην Παλαιόχωρα πολλοί από αυτούς πέρασαν πρώτα από τον Αζωγυρέ.
Εκεί βρήκαν έναν τόπο φτωχό υλικά αλλά πλούσιο σε ανθρώπους φιλοξενία και αλληλεγγύη.
Έµειναν σε παλιά σπίτια σε σπηλιές, σε ταράτσες ακόµη και υπαίθρια ενσωµατώθηκαν στη ζωή του χωριού και έγιναν, µε τον καιρό αναπόσπαστο κοµµάτι της κοινότητάς µας. Έκαναν πάρτι στις πεζούλες κολυµπούσαν στους καταρράκτες που κατάστρεψαν πριν 3 χρόνια µε τα έργα «του δρόµου». Σκάλιζαν και ζωγράφιζαν βράχους και πέτρες παντού είχαν ακόµα και δική χειρόγραφη εφηµερίδα.
∆εν ήταν απλοί επισκέπτες αλλά ένα µε την τοπική κοινότητα συµµετείχαν στις γιορτές, στις οικιακές εργασίες.
∆ούλευαν στα χωράφια, στις ελιές, βοηθούσαν και σε όλες τις αγροτικές εργασίες, µοιράζονταν την καθηµερινότητα των κατοίκων.
Πολλές φορές ήταν κάτι παραπάνω από φίλοι γινόταν πρόσθετα παιδιά των τοπικών οικογενειών.
Χαρακτηριστικό και βαθιά συγκινητικό παράδειγµα αποτελεί η γιαγιά µου Σοφία Πατεράκη-Κουκουτσάκη η οποία άνοιξε το σπίτι και την καρδιά της σε µεγάλο αριθµό από αυτούς.
Άλλοι έµεναν στα παλιά µας σπίτια και άλλοι στις ταράτσες, άλλοι µέσα στο ίδιο µας το σπίτι ακόµα και στα υπόγεια. Κάποιοι είχαν χρήµατα, άλλοι δεν είχαν ούτε φράγκο.
Για τη γιαγιά µου αυτό δεν είχε καµία σηµασία. Τους φρόντιζε όλους χωρίς καµία διάκριση, σαν να ήταν δικά της παιδιά. Και έτσι ακριβώς την αποκαλούσαν όλοι ένα γεµάτο και ζεστό µαµά.
Τους έτρεφε κυρίως µε όσπρια, σαλάτες και µε τη διάσηµη οµελέτα της, που έµεινε γνωστή σε πολλούς ως η οµελέτα της Σοφίας ένα απλό φαγητό γεµάτο όµως αγάπη και φροντίδα, όπως και η ίδια.
Όλα αυτά ανήκουν πλέον στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν του χωριού µας.
Όπως κάθε εποχή, έτσι κι εκείνη πέρασε. Όµως δεν χάθηκε. Άφησε πίσω της ίχνη. Ίχνη ανθρώπινα κοινωνικά και πολιτιστικά.
Ένα από αυτά είναι οι ζωγραφιές που άφησαν οι χίπις στους τοίχους παλιών σπιτιών και ερειπίων.
Είχαν χρόνο, ελευθερία και καλλιτεχνικό ταλέντο. Ζωγράφιζαν στους χώρους όπου έµεναν και έδιναν στο περιβάλλον τον δικό τους χαρακτήρα τη δική τους µατιά στον κόσµο.
Πολλές από αυτές τις εικόνες έχουν πια χαθεί, έχουν σβηστεί, έχουν ξαναβαφτεί. Κάποιες όµως εξακολουθούν να υπάρχουν, σιωπηλοί µάρτυρες µιας άλλης εποχής.
Η σηµερινή µου δηµοσίευση είναι συνοδευόµενη από µια φωτογραφία ζωγραφιάς σε τοίχο ερειπίου στον Αζωγυρέ, δεν είναι απλώς µια αναφορά στο παρελθόν.
Πρόκειται για µια υπενθύµιση. Ότι ο τόπος µας δεν διαµορφώθηκε µόνο από πέτρες και χωράφια, αλλά και από ανθρώπους, περάσµατα, συναντήσεις και αλληλεγγύη.
Αυτή η ιστορία αξίζει να ειπωθεί και να διατηρηθεί καθώς είδη πέρασαν 50 και πλέον χρόνια από τότε και πολλοί από αυτούς δεν βρίσκονται πλέον κοντά µας.
Έµειναν όµως οι ιστορίες τους που λέγονται ξανά και ξανά από τους ίδιους σε φίλους και συγγενείς αλλά και από τους δικούς µας που θυµούνται και ανιστορούνται εκείνο το δοξασµένο παρελθόν γέλιου χαράς και ανεµελιάς.
*Ο Ευτύχιος Αντωνίου Κουκουτσάκης είναι πρόεδρος Πολιτιστικού Συλλόγου Αζωγυρέ
