Μια νέα επιδηµία εξαπλώνεται στην πόλη µας – κι αυτή δεν αφορά τα άστεγα ζώα, αλλά τους ανθρώπους που λένε ψέµατα γι’ αυτά.
Όλο και πιο συχνά πολίτες καλούν τον ∆ήµο για να κάνουν αναφορά για αστέγους σκύλους και γάτες της γειτονιάς τους, ισχυριζόµενοι ότι τα ζώα είναι «επιθετικά» ή «επικίνδυνα». Λένε ότι αυτά τα ζώα επιτίθενται σε ανθρώπους ή απειλούν παιδιά, ελπίζοντας ότι οι καταγγελίες τους θα φέρουν αποτέλεσµα. Όµως, η µόνη αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες από αυτές τις κατηγορίες είναι κατάφωρα ψέµατα. Ο πραγµατικός λόγος πίσω από τις κλήσεις τους; ∆εν θέλουν ζώα στις γειτονιές τους. Θέλουν σιωπή, τάξη και έλεγχο. Και είναι διατεθειµένοι να θυσιάσουν αθώες ζωές για να το πετύχουν.
Είναι οι άνθρωποι που βλέπουν ένα σκυλί να ξεκουράζεται στη σκιά ενός δέντρου και το θεωρούν ενόχληση. Που βλέπουν µια γάτα να κοιµάται σε ένα περβάζι και τη θεωρούν απειλή. ∆εν είναι απλώς ενοχλητικοί – είναι επικίνδυνοι. Γιατί στις ψεύτικες καταγγελίες τους, ο ∆ήµος συχνά ανταποκρίνεται. Και πολλές φορές, χωρίς έρευνα, χωρίς αποδείξεις, χωρίς ίχνος συµπόνιας.
Όταν ένα ζώο αποµακρύνεται από την περιοχή του και µεταφέρεται αλλού, δεν λύνεται κανένα πρόβληµα. ∆ηµιουργείται ένα νέο. Σε άλλη γειτονιά. Μέχρι να «εξαφανιστεί» κι από εκεί – συνήθως για πάντα. Τα άστεγα ζώα δεν είναι στατιστικά στοιχεία στα λογισµικά µιας δηµοτικής υπηρεσίας. Είναι συναισθανόµενα όντα. ∆ηµιουργούν δεσµούς, θυµούνται την καλοσύνη, βιώνουν φόβο και µοναξιά όπως κι εµείς. Πολλά από αυτά τα ζώα είναι στειρωµένα, εµβολιασµένα και απολύτως ειρηνικά. Είναι κοµµάτι του αστικού µας οικοσυστήµατος. Έχουν ονόµατα. Έχουν ανθρώπους που τα φροντίζουν και τα αγαπούν.
Όταν, λοιπόν, τα ζώα ξεριζώνονται από το µοναδικό «σπίτι» που γνωρίζουν, δεν πληγώνονται µόνο τα ίδια. Πληγώνονται και οι άνθρωποι που τα νοιάζονται. Κλονίζεται ο ηθικός ιστός της κοινότητάς µας.
Ας είµαστε ξεκάθαροι: το να είσαι «κατά των άστεγων ζώων» δεν σε κάνει πολιτισµένο. ∆εν σε κάνει καθαρότερο ή πιο εκλεπτυσµένο. Σε κάνει σκληρό και άκαρδο. Και το να λες ψέµατα για να χειραγωγήσεις τις δηµόσιες υπηρεσίες, προκειµένου να επιβάλεις αυτή τη σκληρότητα, δεν είναι τίποτα λιγότερο από κακοποίηση – του συστήµατος και των άφωνων πλασµάτων που εξαρτώνται από το έλεός µας.
Ο ∆ήµος έχει βαριά ευθύνη. Εξίσου βαριά µε εκείνον που εγκαταλείπει ένα ζώο κι εκείνον που το βαφτίζει επιθετικό για να το ξεφορτωθεί. Οι υπηρεσίες δεν µπορούν, και δεν πρέπει, να ενεργούν βάσει φηµών. Πρέπει να λειτουργούν µε βάση τη νοµοθεσία και όχι τα παράπονα των πολιτών. Νόµιµα, όχι ερµηνεύοντας τις εγκυκλίους κατά το δοκούν. ∆εν πρέπει να επιτρέπουν να χρησιµοποιείται η γραφειοκρατία ως όπλο προσωπικής ευκολίας. Πρέπει να ζητούνται στοιχεία. Αποδείξεις. Να γίνεται αξιολόγηση. Και, πάνω απ’ όλα, να υπάρχει ανθρωπιά.
Αν στη γειτονιά σας υπάρχουν αδέσποτα που ταΐζετε, φροντίζετε ή απλώς συνυπάρχετε µαζί τους, δράστε τώρα. Πριν κάποιος αποφασίσει ότι η παρουσία τους είναι «πρόβληµα» και κάνει µια ψευδή αναφορά. Πριν «συλλεχθούν» και χαθούν για πάντα. Οργανωθείτε. Μιλήστε µε τους γείτονές σας. Μαζέψτε υπογραφές. ∆είξτε στον ∆ήµο ότι αυτά τα ζώα δεν είναι ανεπιθύµητα. Ότι δεν αποτελούν απειλή. Ότι έχουν αξία – για εσάς και για την κοινότητά σας.
Χρειαζόµαστε πολιτικές που να προστατεύουν τα άστεγα ζώα της πόλης µας – όχι µόνο από τους δρόµους, αλλά και από τους ανθρώπους που τα επιβουλεύονται.
Είµαστε θυµωµένοι. Και πρέπει να είστε κι εσείς. Γιατί αυτό που συµβαίνει δεν είναι απλώς λάθος – είναι άκαρδο, άδικο, ντροπιαστικό και απολύτως αποτρέψιµο.
Η σιωπή είναι συνενοχή.
Είµαστε καλύτεροι από αυτό. Πρέπει να είµαστε.
Φιλοζωικός Σύλλογος Χανίων «Η Προστασία των Ζώων»
