Ο Γιώργος Ζαµπέτας (1925-1992) δεν υπήρξε µόνο ένας εµπνευσµένος συνθέτης και δεξιοτέχνης του µπουζουκιού, αλλά και µια ξεχωριστή προσωπικότητα µεταξύ των κορυφαίων βάρδων του λαϊκού µας τραγουδιού.
Πηγαίος, αθυρόστοµος, χιουµορίστας, αλλά και µάγκας, αµέτρητα είναι τα ανεκδοτολογικά περιστατικά που έχουν αφηγηθεί φίλοι, γνωστοί και συνεργάτες του για τον ίδιο.
Ένα από αυτά κατέθεσε ο πιανίστας και συνθέτης πολλών λαϊκών επιτυχιών του ΄60 Στράτος Καµενίδης (1931-2016), µιλώντας στον Πάνο Γεραµάνη και τους «Λαϊκούς Βάρδους», τη σπουδαία αυτή ραδιοφωνική εκποµπή που άφησε ανεξίτηλο το στίγµα της στην Ελληνική Ραδιοφωνία.
Η µαρτυρία του Καµενίδη, που «φωτίζει» την ευτράπελη διάθεση που χαρακτήριζε τον Ζαµπέτα, συµπεριλαµβάνεται και στο βιβλίο «Πάνος Γεραµάνης και Λαϊκοί βάρδοι – Στιγµές από τη ζωή τους», σε εισαγωγή, κείµενα, σηµειώσεις και επιµέλεια των Ναυσικάς Γεραµάνη και Μαριάννας Τζιαντζή, που κυκλοφόρησε το 2025 από τις εκδόσεις Τόπος:
– Για τον Ζαµπέτα για πείτε µας για τη συνεργασία σας.
Για τον Ζαµπέτα έχω να θυµηθώ ένα γεγονός που βγάζει γέλιο. Έχουµε φωνοληψία κι έχω το «Τζελαγιά», ένα τραγούδι ηµικλασικό. Έχω πάρει 15 όργανα συµφωνική ορχήστρα. Κι έχω πάρει και το Ζαµπέτα για να παίξει µπουζούκι. Κι ο Νίκος ο Κενελλόπουλος εκεί µέσα, από τους καλούς ηχολήπτες.
– Βεβαίως, το «νάµπερ ουάν» που λένε.
Μου λέει «Στράτο, δύσκολα θα τα πάµε σήµερα. ∆εν βλέπω να τραβάει η οµάδα». Γιατί εκτός από τους µουσικούς που είχα και διαβάζανε (τις παρτιτούρες), είχα και λαϊκό συγκρότηµα οι οποίοι δεν µπορούσαν να προσαρµοστούνε µε όλο αυτό το σχήµα. Για µια στιγµή όµως εγώ είδα ότι η εισαγωγή έφυγε. Και βλέπω τον Κανελλόπουλο και µου κάνει µε το χέρι έτσι, ότι πάµε καλά δηλαδή. Προχωράµε βγαίνει το κουπλέ, βγαίνει το ρεφρέν, ξαναµπαίνει η εισαγωγή, χαρά τώρα ο Κανελλόπουλος γιατί είχαµε ταλαιπωρηθεί πολλές ώρες, λέµε βγαίνει το τραγούδι, και µετά ο Ζαµπέτας βάζει το µπουζούκι επάνω στο πόδι του και λέει: «Βρε Καµενίδη έχω µια γαρδένια και κιτρινίσανε τα φύλλα της. Μπορείς να µου πεις τι να κάνω;».
Γιατί σας το είπε αυτό;
Εκείνη τη στιγµή θυµήθηκε ότι η γαρδένια του κιτρινίσανε τα φύλλα της. Του λέω εγώ «Κοίταξε να δεις…», έπρεπε να του απαντήσω.
Κι έχασε τη συνοχή η ορχήστρα.
Σταµάτησε ο Κανελλόπουλος τρελάθηκε. Του λέω «Θα πάρεις µια ασπιρινούλα µε λίγο νεράκι, θα τη ρίξεις στη ρίζα της γαρδένιας και θα ξαναπρασινίσει». Ξαναρχίζουµε, µετά από 2-3 φορές, λάθη, λάθη, λάθη, προχωράει το τραγούδι. Μόλις κάναµε τον πρώτο στίχο, δεύτερος στίχος, κοντεύουµε να τελειώσουµε το τραγούδι, κατεβάζει το µπουζούκι στα πόδια του και λέει «∆εν µου λες, ρε Καµενίδη, δηλαδή µε την ασπιρίνη θα πρασινίσουνε τα φύλλα της;». Έχουν αγανακτήσει πλέον οι µουσικοί, ήταν τα πρώτα ονόµατα, ήταν εκνευρισµένοι γιατί είχε πάει η ώρα εφτά και µισή, οι άνθρωποι δουλεύανε το βράδυ στη Λυρική. Πάµε από την αρχή. Λάθος ο ένας, λάθος ο άλλος…
Και τώρα φέρνετε το θέµα της ηχοληψίας εκείνα τα χρόνια, που ένα λάθος τα έφερνε όλα ξανά από την αρχή.
Και τώρα βάζει ο Ζαµπέτας το µπουζούκι στα πόδια του πάλι και λέει «Ρε µάγκες, θα συµµαζευτείτε εδώ πέρα να κάνουµε τη φωνοληψία γιατί στις οχτώ η ώρα έχω τη Λυρική;». Γελάνε τώρα αυτοί, το νιώθουνε σαν αστείο, κι έρχεται πάλι το κέφι στη φωνοληψία και βγαίνει το τραγούδι.
– Κι ο Ζαµπέτας θα κεντούσε φυσικά.
Και βέβαια. Πάντα κεντούσε.
