Μπήκαµε στη δεύτερη εβδοµάδα του πολέµου στην Μέση Ανατολή µε την ένταση να αυξάνεται. Η φρίκη του πολέµου συνεχίζεται µε τις συνήθεις καταστροφές και θύµατα και από τις δυο πλευρές.
Η διαµάχη της ∆ύσης µε το Ιράν συνεχίζεται από τον περασµένον αιώνα. Το 1979 το σηµερινό καθεστώς του Ιράν εκθρόνισεν το Σαχή και από τότε είναι στην εξουσία. Εν τω µεταξύ, το 1980 είχαµε τη διαµάχη του Ιράν µε το Ιράκ του Σαντάµ Χουσεΐν και το 2003 οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ και εκθρόνισαν τον Ιρακινό δικτάτορα.
Απέµεινε στη περιοχήν το Ιράν ως δεσπόζουσα ∆ύναµη. Το Ιράν ισχυρίζετο ότι χρησιµοποιούσε ατοµική ενέργεια για ειρηνικούς σκοπούς. Ο Πρόεδρος κ. Trump και το Ισραήλ δεν φαίνεται να συµφωνούσαν µ’ αυτήν την εκδοχήν. Πιστεύουν ότι τελικά το Ιράν θέλει τη «βόµβα» (βλ. Alain Frachon, “Les ambiguites nucleaires de l’ Iran”, Le Monde, 6 mars, 2026, p.30).
Έτσι στις 28 Φεβρουαρίου, 2026 οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κτύπησαν το Ιράν. ∆εν είναι µόνον το «πυρηνικόν». Είναι οι πύραυλοι, τα drones, οι οργανώσεις εκτός Ιράν και άλλα.
Έχοµεν, λοιπόν, από τότε µια κόλαση κτυπηµάτων προς το Ιράν, µε το τελευταίον να ανταποδίδει αδιάκριτα εναντίον του Ισραήλ, Αµερικανικών Βάσεων αλλά και σε χώρες, που δεν έχουν καµία σχέση µε τον πόλεµον, όπως η Κύπρος. Το θέµα των Βρετανικών Βάσεων στη χώρα µας πρέπει οπωσδήποτε να συζητηθεί µε τους Βρετανούς κάποτε. ∆εν µπορούµε να γινόµαστε θύµατα αυτής της κατάστασης, χωρίς εµείς να έχοµεν καµίαν ανάµειξη.
∆εν παύει το κτύπηµα στη Κύπρο να έγινεν, επί πλέον, σε έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκτός από την Ελλάδα, που έσπευσε πρώτη να αποστείλει βοήθεια για την άµυνα µας, βοήθειαν έστελαν η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ολλανδία.
Λυπούµαι που το επαναλαµβάνω, αλλά αυτός ο πόλεµος πρέπει κάποτε να σταµατήσει. Να αρχίσουν συνοµιλίες. Ο ΟΗΕ είναι παρών. ∆εν µπορεί τόσοι αθώοι να υποφέρουν. Να καταστρέφεται η οικονοµία των χωρών. Και να έχοµεν εκατόµβες και καταστροφές.
*Ο δρ Χρίστος Α. Θεοδούλου είναι νοµικός, πολιτικός επιστήµων, διεθνολόγος και πολιτικός αναλυτής.
