Αρκούν λίγα δευτερόλεπτα για να αναγνωρίσεις τον ήχο και νοερά να μεταφερθείς σε μία άλλη εποχή με δυσκολίες αλλά πιθανώς πιο ανθρώπινη, πιο γλυκιά.
Ο κ. Σπύρος Ταραπόσος και η μουσική της λατέρνας του μιλάνε κατευθείαν στις καρδιές όσων έχουν την χαρά να τον συναντήσουν. Εδώ και 27 χρόνια περιπλανιέται με την λατέρνα του, σκορπίζοντας χαμόγελα και μία γλυκιά νοσταλγία για μια εποχή που έχει χαθεί.. Μία εποχή που οι περισσότεροι πλέον γνωρίζουν μόνο μέσα από τις παλιές ασπρόμαυρες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Για τον κύριο Σπύρο, η λατέρνα δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα, είναι μια κληρονομιά που κουβαλά από τον παππού του, ο οποίος έφερε τη λατέρνα μαζί του από την Κωνσταντινούπολη. «Το 1942 η κατασκευή της. Και τότε την είχε φέρει ο παππούς μου από την Κωνσταντινούπολη. Εγώ θυμάμαι με πήγαινε και στα πανηγύρια μαζί του, πηγαίναμε σε διάφορα πανηγύρια. Του ‘λεγα “παππού να ‘ρθω κι εγώ” και με έπαιρνε μαζί του», αναφέρει.
Η συγκεκριμένη λατέρνα, είναι πλέον κειμήλιο, καθώς το επάγγελμα χάνεται αλλά και οι ίδιες οι λατέρνες αποτελούν σπάνια είδη πια. Οι τεχνίτες ελάχιστοι, ενώ όπως λέει ο κ. Σπύρος είναι πλέον ο μοναδικός λατερνατζής στην Αθήνα «ήδη έχει χαθεί (Σ.Σ. το επάγγελμα). Γιατί στην Αθήνα έμεινα εγώ μόνο, ο μοναδικός», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Οσον αφορά, αν υπάρχει κάτι που του έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη του όλα αυτά τα χρόνια ο κ. Σπύρος απαντά πως «Μου ‘χει τύχει… μέχρι που θα φύγω από αυτό τον κόσμο θα το θυμάμαι για πολλά χρόνια. Μου ήρθε απέναντί μου και καθότανε μία γριούλα η οποία δάκρυσε. Και της λέω “γιατί δακρύζεις;” Και μου λέει “εγώ παντρεύτηκα αγόρι μου με τη λατέρνα. Τότε λέει δεν είχαμε αυτά τώρα που υπάρχουνε”.
Ωστόσο, η λατέρνα βρίσκει τον τρόπο να υπάρχει και στο σήμερα. Η συνεργασία του με τον Κωνσταντίνο Αργυρό στο τραγούδι «Αθήνα μου», όπου ο κύριος Σπύρος παίζει την εισαγωγή, απέδειξε πως αυτός ο ήχος μπορεί ακόμα να αγγίξει και τις νεότερες γενιές.
Μετά τα Χανιά, ο δρόμος του θα τον βγάλει στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο.
