Μπορεί µέχρι τις επόµενες εκλογές, να µην έχουν τελειώσει οι διαδικασίες του εισαγγελικού ελέγχου για τους πολιτικούς, που κατηγορούνται για παράνοµες πράξεις, περί τον ΟΠΕΚΕΠΕ και για δύο Υπουργούς, που η νοµοθεσία προβλέπει γι αυτούς, να τεθεί ο νόµος περί ευθύνης Υπουργών; Για να ‘µαστε ακριβείς, βλέπουµε ότι η χώρα ελεγχόταν απ’ τη ∆ικαιοσύνη. Επειδή δε δεν µπορεί, να γίνουν όλοι υπόδικοι η κυβέρνηση είναι αναγκαστικά «όµοιρος υποδίκων».
Σ’ αυτό το διπλωµατικό θέατρο, γίνεται φανερό σε τι κατάσταση βρίσκεται η χώρα µας, να επαφίεται στη µακροχρόνια διαδικασία των δικαστικών αποφάσεων, όπως των Τεµπών που η διεξαγωγή τους µόλις τώρα άρχισε. Αυτή η κυβέρνηση να διακρίνεται από δηµοκρατική ευαισθησία και να ψάχνει, να βρει από ποια πόρτα θα φύγει, υποβάλλοντας την παραίτησή της, τώρα που εµπλέκεται περισσότερο µετά την αποστολή κι άλλης δικογραφίας από την Ευρωπαία εισαγγελέα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι εξελίξεις του οποίου είναι ικανές ν’ ανατρέψουν ό,τι σχεδιάζει το Μ. Μαξίµου, θα έπρεπε να θέτει την εξουσία υπό τη κρίση της εκλογικής διαδικασίας. Τα αδικήµατα που ερευνώνται αφορούν απάτη, παράβαση καθήκοντος, και ενέργειες σε βαθµό πληµµελήµατος, ή κακουργηµατικού χαρακτήρα, ανάλογα µε τα περιστατικά, που θα αναδειχθούν. Υπάρχει και άλλη δικογραφία για πρώην 5 βουλευτές µε αντίστοιχες κατηγορίες, που δεν θα χρειαστεί να γίνει γι’ αυτούς άρση ασυλίας. Η χρησιµότητα της δικαστικής προσφυγής είναι ότι πληµµελήµατα που σηµειώθηκαν το 2020 και 2021, θα παραγραφούν, αν δε δικαστούν εντός του 2026.
Κακουργηµατικές και πληµµεληµατικές διεργασίες κατά των ευρωπαϊκών συµφερόντων χαρακτηρίζονται oι καταγγελίες, που στηρίζονται σε αποµαφνητοφωνηµένες συνοµιλίες, κυρίως η δεύτερη δικογραφία, που έφτασε αρχές Απριλίου, στον Άρειο Πάγο και διαβιβάστηκε στη Βουλή. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωσε ότι η «ανακοίνωση της ευρωπαϊκής εισαγγελίας συνιστά σοβαρή εξέλιξη. Η άρση της ασυλίας βουλευτού επαυξάνει την κυβερνητική αστάθεια, καθώς ήταν αδιανόητη η Λάουρα Κοβέσι που συµµετείχε και µίλησε για πολλά στο φόρουµ των ∆ελφών, να επιµένει για τρίτη φορά περί της συµµετοχής πολιτικών, βουλευτών και υπουργών σε ενδεχόµενο σχέδιο απάτης, σχετιζόµενο µε τη διαχείρηση Ευρωπαϊκων Ενισχύσεων, και η κυβέρνηση να αδιαφορεί. Αφήνεται να εννοηθεί, γιατί ο πρωθυπουργός δεν είχε διάθεση παραίτησης τη στιγµή που το Πανελλήνιιο συγκλονιζόταν από το “ζήτηµα των Τεµπών”. Μάλλον δε θέλει να απχωρησθεί την εξουσία, γιατί χωρίς αυτήν δε µετράει.
