Στις 29 Ιανουαρίου 2026 επισκέφτηκαν η κα Ευαγγελία Μαργαρίτη, υπαστυνόµος Α’ και η κα Ευτυχία Ζουριδάκη, ανθυπαστυνόµος, του Γραφείου Ανηλίκων της Αστυνοµικής ∆ιεύθυνσης Χανίων, το τµήµα Β2 του 1ου Γενικού Λυκείου Χανίων.
Μίλησαν στους µαθητές και στις µαθήτριες µε παραστατικό τρόπο κατά του εκφοβισµού (bullying). Μέσα σε ατµόσφαιρα προσέγγισης και αλληλοκατανόησης τέθηκαν ερωτήσεις και δόθηκαν απαντήσεις. Στόχος της επίσκεψης, από πλευράς διοργανωτή, καθηγητή του µαθήµατος της Φιλοσοφίας, δεν ήταν µόνο η οµιλία- συζήτηση κατά του σχολικού (και όχι µόνο) εκφοβισµού.
Η φιλική και ανθρώπινη παρουσία αστυνοµικών στο σχολείο διαλύει τα όποια κακώς υπάρχοντα στερεότυπα κατά της Ελληνικής Αστυνοµίας και δηµιουργεί κλίµα εµπιστοσύνης και συνεργασίας µεταξύ µελλοντικών πολιτών και Σωµάτων Ασφαλείας!
Ανεξαρτήτως του περιεχοµένου της προαναφερόµενης οµιλίας πρέπει να τονιστούν τα εξής:
Στις περιπτώσεις σύγχρονης βίας το µοτίβο είναι σταθερά επαναλαµβανόµενο. Πολλοί εναντίον ενός!
Η δύναµη του όχλου εναντίον του ενός ανυπεράσπιστου. Η µόνιµη αναζήτηση εχθρού και η εκ του ασφαλούς καταδίωξη του. Το στοίχηµα πλέον είναι να µη βρεθείς µόνος σου αποµονωµένος, να µη σκέπτεσαι πολύ, να µην προσπαθείς να βελτιώσεις/ αλλάξεις τα πράγµατα. Οι πάντες κατηγοριοποιούνται! Εσύ, σε ποια οµάδα, σε ποιο κόµµα, σε ποια παρέα ανήκεις;
Εάν είσαι µόνος σου, εάν ξεχωρίζεις, εάν είσαι διαφορετικός, είσαι εχθρός. Η επιθετικότητα, το µίσος, η µνησικακία είναι διαχρονικά τα µέσα συσπείρωσης ανθρώπων.
∆εν είναι τυχαίο, άλλωστε, το ότι σχεδόν το σύνολο των κινηµάτων της εποχής µας δεν αναζητούν λύσεις, απλώς ψάχνουν θύµατα – φταίχτες!
Το ελλαδικό bullying είναι κάτι παραπάνω από µία βίαιη νεανική συµπεριφορά, είναι κυρίαρχο µοντέλο! Το περιρρέον µίσος, η σχετικοποίηση της βίας, η καταπάτηση κάθε κανόνα, η ατιµωρησία, η άρνηση ενηλικίωσης είναι πράγµατα που όλοι αντιµετωπίζουµε γύρω µας µε µία ελαφρότητα.
Τα τελευταία έτη, έγινε ξαφνικά ευκολότερο να σκεπτόµαστε τους άλλους ανθρώπους ως αντικείµενα, τα οποία δεν έχουν τα ίδια δικαιώµατα µ’ εµάς, και τους οποίους µπορούµε ατιµώρητα να πληγώνουµε.
Έτσι κάνουµε µε όσους δεν είναι ίδιοι ή απλά δεν είµαστε «εµείς», πληκτρολογώντας µε κεφαλαία γράµµατα στο fb ή αλλού «ψόφα», στήνοντας µε ευκολία κρεµάλες για κάθε λογής προδότες, συκοφαντώντας χωρίς ουσιαστικό λόγο και απειλώντας ή προπηλακίζοντας ανθρώπους ανώνυµα… ή επώνυµα.
Η αίσθηση της ισχύος, η ακατανίκητη επιθυµία για εξουσία, δεν ανέχονται διαφορετικές φωνές. Ό,τι είναι διαφορετικό, ό,τι δεν τους οµοιάζει, δεν επιτρέπεται καν να υπάρχει. Άλλωστε, ο «άνθρωπος της µάζας» απεχθάνεται να είναι διαφορετικός, να ξεχωρίζει. Γιατί να επιτρέπεται σε κάποιον άλλον; Η ύπαρξη του διαφορετικού θέτει σε αµφισβήτηση τον ίδιο και τη συµπεριφορά του.
Ο «φασισµός», δυστυχώς, δεν είναι από τα πολιτικά κινήµατα των µέσων του προηγούµενου αιώνος, τα οποία χάθηκαν στην ιστορία ηττηµένα.
Ο «φασισµός» είναι συµπεριφορά πολλών αποχρώσεων, το µικρόβιο της οποίας υπάρχει µέσα µας και επανέρχεται µε διαφορετικές µορφές, όταν η κοινωνία χάνει τον προσανατολισµό της!
