Είναι ο τίτλος για τον ∆ιονύση Σαββόπουλο, του άρθρου, αφιερώµατος, που έκανε ο Παρασκευάς Περάκης (*) στην τελευταία σελίδα της εφηµερίδας µας… εντός εκτός κι επί τ’ αυτά.
Και µου άρεσε πολύ, κυρίως για αυτό το διττό «διονυσιακός» που καιροφυλακτεί στο πίσω µέρος του µυαλού του δ/ντη µας. Απολύτως συνειδητά! Μέσα σε τρεις λεξούλες, που ήρθαν tamam κι έδεσαν το κύριο όνοµα του Νιόνιου, σε κάθε ελληνική καρδιά κι αγάπη, και τον διονυσιασµό, έννοιες τόσο διαφορετικές, άρρηκτα όµως αρµοδεµένες µε το πρόσωπο!
Αφού µια ελεύθερη ή ελευθεριάζουσα σκέψη µπορεί να βρει του κόσµου τους συνειρµούς στο έργο, το ύφος, το χιούµορ την ηθική γλωσσική αυθάδεια, ενός τόσο ταλαντούχου δηµιουργού που του ‘δωσαν και του δίνουν στην πατρίδα τόσες «πρωτιές»!
Ο πρώτος τραγουδοποιός µε ζωντανό παρών από το 1970! Ναι, όλες αυτές τις δεκαετίες απρόσκοπτα ακόµα και τα πονεµένα τελευταία χρόνια, που ο καρκίνος πλοκάµι σκληρό κι αδυσώπητο, είχε γραπώσει τη ζωή και το σώµα του στην τυραννία, την αγωνία, τον φόβο, τον πόνο και τον ίδρω της απερίγραπτης κόπωσης!
…Χθες Τετάρτη, έφυγε ο «µπαγάσας» αποκαλύπτοντας το κεφαλάκι του µπροστά µας το κεφαλάκι του βγάζοντας το καπέλο του, µε κείνη την απαράµιλλα χαριτωµένη κίνηση του κατά που το συνήθιζε… Και συντάραξε το σινάφι, τις νότες, τη βουρκωµένη κιθάρα του… Έτσι τον θυµάµαι στα δεκαεννιά µου, να βγάζει το καπέλο «Στη Σαϊγκόν πυρπόλησαν το ρύζι».
Στον Νιόνιο οφείλω την τιµή να βουρκώσω σε στίχο του για πρώτη φορά. Ένα «βάπτισµα» ας πούµε, που, πλέον, µε συντροφεύει σε ανάλογες στιγµές.
Ήταν η «συννεφούλα».
Ετοιµαζόµαστε για εκδροµή του… χιονιού! Πρόγραµµα προορισµού, ο εµβληµατικός Οµαλός! Ανεβαίνουµε µε φωνές, χαβαλέ και χαχανητά στο λεωφορείο!
Παράλληλα σχεδόν, αναδύεται η δυνατή γνώριµη µελωδία!
Η επωδός επαναλαµβάνει το ερωτικό παράπονο… Βουρκώνω αµέσως. Γυρίζω το πρόσωπο στο τζάµι να µη µε δουν. Θα πρέπει να ήταν Γενάρης του ’69 ή ’70!
«Το σέρβικο tembo συγκλονίζει… Κι έρχεται ο Απρίλης αχ καρδούλα µου, να κι ο Μάης κι ο Μάης συννεφούλα µου, δίχως δίχως τραγούδι, δάκρυ και φιλί δεν είν’ Άνοιξη δεν είν’ Άνοιξη φέτος αυτή»!…
Αχ ο Νιόνιος! Οι αγώνες του, ο έρωτας του ο ακλόνητος µε την Άσπα.
Οι συνεργασίες του. Τα παλληκάρια του, που του στάθηκαν τώρα τόσο γλυκά. Οι πρωτοπορίες του.
Η Σωτηρία Μπέλλου.
– Νιόνιο, είσαι ευχαριστηµένος;
– Ενθουσιασµένος!
– Όχι θα το ξαναπώ. ∆εν ήµουν καλή…
Η ∆όµνα Σαµίου,
– Μα τι χάρες µου ‘δωσε αυτή η εµπειρία, µαζί του!
Αγκάλιαζε τους νέους! Όλους! Είπαν ξανά και ξανά πως χώρεσε στο έργο του όλη την Ελληνικότητα από την µεταπολίτευση και πριν βεβαίως, αφού κυνηγήθηκε. Θέλω να χαιρετίσω σ’ αυτές τις ελάχιστες γραµµές δυο τραγούδια του τα οποία πήρα σε αφιερώµατα δικά µου.
Τίµησαν κι ανέβασαν την ταπεινή µου έµπνευση!
Τα 7/8 «Ας κρατήσουν οι χοροί» για το δρώµενό µου στο Χορό, αλλά και για το έξοχο δισήµαντο τον «Μπάλλο» που γέµισε τις σελίδες µου την αρµύρα και τα µύρα του Αιγαίου.
Σ’ ευχαριστούµε ταξιδιάρη του λόγου και της µελωδίας σου… ∆εν θα ξεχάσουµε το πέρασµα σου. Πώς µπορούµε;
