Ο… αλλιώτικος χειµώνας των Χανίων

Ο χειµώνας στα Χανιά είναι µια ιδέα. Μια φήµη που κυκλοφορεί από στόµα σε στόµα, για να µη νιώθουµε εντελώς εκτός εποχής. Τις αλκυονίδες µέρες, µάλιστα, η φήµη αυτή καταρρέει πανηγυρικά. Ο ήλιος λάµπει, η θάλασσα γυαλίζει και το µόνο πραγµατικά χειµωνιάτικο στοιχείο είναι η γκρίνια ότι έχει ψυχρούλα.
Οι Χανιώτες, βέβαια, δεν θα το παραδεχτούµε ποτέ. Θα βγούµε στον ήλιο τυλιγµένοι σε παλτά, κασκόλ και ύφος βαθιάς ταλαιπωρίας. Το µπουφάν ανοιχτό -για να µπαίνει ο ήλιος- αλλά το κασκόλ δεµένο σφιχτά, για να µη χαθεί η αξιοπρέπεια της εποχής. Γιατί χειµώνας χωρίς κασκόλ είναι απλώς καλοκαίρι µε άλλοθι.
Η παλιά πόλη ησυχάζει και αποκτά ξανά χαρακτήρα. Τα τραπεζάκια απλώνονται έξω µε θράσος, λες και ο Φεβρουάριος (οι Αλκυονίδες µεταφέρθηκαν στον Φεβρουάριο το έχετε καταλάβει αυτό;) είναι απλώς Ιούνιος µε χαµηλές προσδοκίες. Οι καφετέριες γεµίζουν ανθρώπους που βγήκαν για λίγο και κάθονται µέχρι να δύσει ο ήλιος, συζητώντας σοβαρά αν αύριο χαλάει ο καιρός.
Στο λιµάνι η θάλασσα είναι τόσο ήρεµη που σε εκνευρίζει. Καµία διάθεση για δράµα, καµία χειµωνιάτικη αξιοπρέπεια. Κάποιος θα πετάξει το κλασικό «τέτοιο καιρό άλλες εποχές παγώναµε» και θα νιώσει δικαιωµένος. Οι άλλοι θα συµφωνήσουν.
Οι αλκυονίδες µέρες είναι αυτό το διάστηµα που τα Χανιά προσποιούνται ότι ο χειµώνας είναι απλώς µια παρεξήγηση. Σε ξεγελούν να χαλαρώσεις, να πιστέψεις, να πεις: «τελικά καλά είµαστε». Και τότε, µια τυχαία µέρα µε αέρα και υγρασία σε χτυπάει σαν υπενθύµιση: πως στα Χανιά ακόµα και ο καιρός είναι κουζουλός. Γιατί αυτός είναι ο πραγµατικός χειµώνας εδώ.
Μέχρι τότε, κάθεσαι στον ήλιο, µισοκλείνεις τα µάτια και µουρµουράς µε στόµφο:
«Βαρύς χειµώνας φέτος…»
Και το λες σοβαρά. Αυτό είναι το πιο αστείο απ’ όλα.