Αύριο. Την Παρασκευή γράφω. Κι όχι µόνο η γράφουσα, δεν έσκυψε στους µείζονες ή και ελάσσονες ποιητές µας, που µας γέµισαν την καρδιά µε χρώµατα, ρυθµό, τέµπο και ρίµα, να βρω ένα ποίηµα σχετικό να το γράψω χαιρετώντας τον Άγιο, αλλά και τα τρία ποιήµατα είναι δικά µου.
Τόση αλαζονεία! Από τη συλλογή (ανέκδοτη) µε σαφή πρόθεση δηµιουργίας εικόνων! Νοµίζω κάτι έχει να πει κι ο καθηµερινός λόγος.
(1) Το σύννεφο…
Έκπληκτη τον είδε ανεβασµένο σ’ ένα µεγάλο σύννεφο, να της στέλνει φιλιά και χαρούµενα σινιάλα!
– Έλα Παναγία µου, πώς βρέθηκες εκεί απάνω;
– ∆εν είναι υπέροχο το σύννεφο µου;
– Υπέροχο, υπέροχο δεν αντιλέγω, σχήµατα αλλάζει, χρώµατα ωραία, ιώδες, γκριζάκι, ολόλευκο… Μα…
– Έλα κι εσύ αγάπη µου! Άπλωσε τα χέρια σου να σε πιάσω δυνατά, µη φοβάσαι! Είναι µαγικό να βουλιάζεις στο πούπουλο. Μη φοβάσαι λέµε, πάτησε στις µύτες των ποδιών σου!
Αξίζει να περπατήσουµε ως την πόρτα του Θεού!
– Έχεις τρελαθεί τελείως; Και πώς θα κατεβούµε µετά;
– Μα δεν θα κατεβούµε! Ποτέ! Θα γίνουµε βροχή µε το σύννεφο µας, να ποτίσουµε το διψασµένο χώµα! ∆εν είναι απαράµιλλο;
Θεϊκό θάλεγα, θεϊκό! Έλα, λοιπόν!
(2) Αντιζηλίες…
Συχνά ερίζετε για τον έρωτα µου, κι αυτό βέβαια µε κολακεύει, δεν µπορώ να πω, γιατί και οι δύο είσαστε πανέµορφες και λαµπερές!
Εσύ, η αγάπη µου, η Ελένη µου, όταν χαµογελάς, κι εκείνη όταν νυχτώνει.
Η πούλια! Σαν χαρακτήρες όµως, είσαστε τελείως διαφορετικές! Εσύ έχεις αυτοπεποίθηση, κι εκείνη έχει… θράσος!
Σκεφτείτε ότι (θα το θυµάσαι Λενάκι) προχθές τη νύχτα, αργά, µου χτύπησε δυνατά την πόρτα. Ανοίγω, και τι να δω; Την πούλια στραφτερή στο σκαλοπάτι, να κράτα ένα βιολί! Κοκκινωπό, στιλβωµένο, ένα υπέροχο βιολί, ζητώντας µου µετ’ επιτάσεως το δοξάρι!
Μένοντας µε το στόµα ανοιχτό και πριν προλάβω να βγάλω άχνα,
– Και πού να βρω εγώ δοξάρι, τέτοια ώρα τέτοια λόγια, µου φώναξες αγριεµένη από µέσα.
– ∆ιώχτην! ∆ιώξε την την τρελή, τώρα: Και γύρισε στο κρεβάτι µας.
Εγώ δεν έχω ούτε βιολιά ούτε δοξάρια! Εγώ, εγώ… έχω τις µελωδίες!…
(3) Αχ Αυγερινέ µου…
Σ’ έχασα… Το κορίτσι σπάραζε τρίτη νύχτα στο σηµείο που είχε χάσει τον αγαπηµένο της. Αχ Αυγερινέ µου! Σ’ έχασα κι έφυγε το χώµα που πατώ, και το ανθόνερο που ανασαίνω, και το χρώµα από το βλέµµα µου… Έκπληκτος και συγκινηµένος ο «πρωτοδιαβάτης» τ’ ουρανού, κατέβηκε να τη γνωρίσει. Ένα ζεστό χέρι ταξίδεψε στο πρόσωπό της, και στέγνωσε όλα τα δάκρυα…
– Μην κλαις, είπε γλυκά. Ήρθα, µόνο µην ξανακλάψεις ποτέ! Η αγάπη µου είναι εδώ! Έφερα και τις βέρες µας, τις έφτιαξα µόνος µου από το λευκόχρυσο της καρδιάς µου. Έτσι µπράβο. Χαµογελάς, το βλέπω. Ύστερα στράφηκε στον ουρανό.
– Μάνα, µη µε περιµένεις, το χάραµα σου.
Απόψε αρραβωνιάζοµαι…
