Καλό µήνα… Με την ευλογία της βροχής, την υγεία, την Ελπίδα, και µια µικρή αναφορά στις τριάντα µέρες του, που µου ‘χει “φυλάξει” το αγαπηµένο µου αλµανάκι, για πρόσωπα, επιφανή δηµοφιλή, και ασφαλώς γεγονότα σηµαντικά!…
Ο Γέρος της ∆ηµοκρατίας αναχωρεί, αφήνοντας πίσω του έργο σηµαντικό, και µπροστά του, µια ζηλευτή µεταφηµία. Σαν δύο του µήνα γεννιέται ο δεύτερος Νοµπελίστας µας, Οδ. Ελύτης αφήνοντας λόγο ωραίο που επιζεί στο Μέλος!… Φεύγει όµως κι ένας πολύ αγαπηµένος µου! Ο Βαγγέλης Γκούφας, «και ποιός θα σου κρατήσει τ’ άσπρο στο χορό µαντήλι, Μαγιάπριλο του κόσµου». Η Κρήτη πίνει κρασάκι µε τον λατρεµµένο της Αη Γιώργη τον Μεθυστή, για να καµαρώνει πως… τσουγκρίζει το ποτήρι της, µ’ ένα Μεγαλοµάρτυρα! Έφυγε ο Κάλβος µέγας ποιητής του Έθνους, όµως κι ο Γιάννης Καλαµίτσης που τίµησε ο Σπανός τον έξοχο λόγο του «Άνθρωποι µονάχοι όπως του πελάγου οι βράχοι», δεν µας άφησε χωρίς συγκίνηση πολλή… Στις εφτά του µήνα γιορτάζουν τα χρώµατα, στην Κίνα, που αλλού; Ο Αλέκος Αλεξανδράκης λατρεµµένος στην σκηνή και όχι µόνο, αναχωρεί καθώς και το κορυφαίο ολοκαύτωµα της Νήσος, το ΑΡΚΑ∆Ι της, φέγγει εκτυφλωτικά στο χρόνο! Αναχωρούν, Ο Νότης Περγιάλης, η γλυκύτατη Σωτηρία Λεονάρδου του Ρεµπέτικου, κι ο Αλέξης Μινωτής, του οποίου ο στεντόρειος λόγος, σίγησε στο κοίλον του Επιδαυρικού θεάτρου! Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος βλέπει το φως του κόσµου – µα τι ευτυχής γέννα, κι η Μάχη της Παναγιάς στα Χανιά, συγκεντρώνει το σέµνωµα και τις διηγήσεις, των αγωνιστών. Κι ο Πυθαγόρας! Αχ ο Πυθαγόρας, που πέρασε στην άλλη όχθη τόσο νέος, και µόνο τη “Μικρά Ασία” που µας άφησε, έδωσε το ∆ΕΟΝ! Και, και, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!! Αξιωµένο σε µονολεκτική αξία αναφοράς! Εκείνος ο τυφλός τραγουδιστής, πάντα µε συγκινεί, και µουρµουρίζω στους στίχους του, µε τα µάτια κλειστά!! «Σαν µαγεµένο το µυαλό µου τριγυρίζει»… “Γιατροί χωρίς σύνορα” στις 18 του µήνα, µα τι προσφορά! Ωστόσο, “σαν τον µετανάστη στη δική σου γη” Χριστέ µου! Τι πονεµένους συνειρµούς µας φέρνει είκοσι του µήνα, τα ∆ικαιώµατα του παιδιού”(;) ο Μιχ. Κατσαρός ο σηµαντικός της κοινωνικής καταγγελίας µας κουνά µαντήλι… Φεύγει κι ο Αργύρης Κουνάδης, µα τι δηµιουργίες και στο εξωτερικό και στην πατρίδα, φεύγει και την άλλη µέρα ο Φρέντυ Γερµανός. Ποιός ξεχνά τον ταλαντούχο της TV; Βουρκώνουµε συνεχώς και για τον Άλκη Αλκαίου, νέος, χαριστµατικός άλλο δεν λέω παρά “Πιρόγα”, γιατί χρειάζεται τίποτ’ άλλο; Κατά της βίας της Γυναίκας, λέει! Μα, τι µας λέτε τώρα, κάτι πιο πειστικό και ελπιδοφόρο δεν θ’ ακούσουµε; Ναι, ναι, ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΣ! ∆ίχως ανάλυση.
Φεύγει κι ο Μαραντόνα! Ο κορυφαίος του φουτ µπωλ, του εικοστού αιώνα! Λένε. Εγώ προτιµώ τον Πελέ, που τον γνώρισα παιδί, κι έµαθα την ιστορία αργότερα, πως όταν τον ρώτησαν ποιός σπουδαίος άνδρας θα ‘θελε να είναι, αν δεν ήταν ο διάσηµος Πελέ, απάντησε µε τρεις λέξεις! “Ο πατέρας µου!” Τέλος, τέλος, λέµε! Μόνο δώστε µου την Πρωτοµηνιά του ∆εκέµβρη, να πω σεµνά, πως η Μεγαλόνησος, η Λεβεντογέννα, η Λαµπροτοκερά µας, η Κρήτη, ενώθηκε µε την Μάνα… Την Ελλάδα! Οι αγώνες, πάντα δικαιώνουν!
