Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου, 2021

Ν. Γιαννόπουλος: «Πολιτική είναι να κάνουμε τη ζωή μας όμορφη… από σήμερα!»

«Η πρωτοφανής κατάσταση που βιώνουμε με την πανδημία συνοδεύεται από μια αντικοινωνική πολιτική και μια καταστολή. Πρέπει να ψάχνουμε συνέχεια για περάσματα, να έχουμε τα αυτιά μας ανοικτά! Δεν είμαστε στο καναβάτσο, δεν μας αξίζει μια ζωή φόβου και φτώχειας» είναι τα λόγια του Νίκου Γιαννόπουλου.

Στο “Ω λε Φιλαλάκο” το βιβλίο του που κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες από τις εκδόσεις “Κουκκίδα” δίνεται όλος ο “σφυγμός” της μεταπολίτευσης. Ο συγγραφέας -δεν είναι υπερβολή- ήταν πραγματικά εκ των πρωταγωνιστών σε πολιτικές δράσεις, κινητοποιήσεις, απεργίες, στην αλληλεγγύη σε πολιτικούς κρατούμενους, σε διεθνιστικές πρωτοβουλίες, ενώ η σύνδεση του με τα Χανιά ήταν πολύ στενή. Μαζί με τον αείμνηστο γιατρό Κωστή Νικηφοράκη είχαν συλληφθεί το 1988 όταν μέσα στα Τουρκικά δικαστήρια σήκωσαν πανό στήριξης στους πολιτικούς κρατούμενους. Όλα τα παραπάνω περιγράφονται γλαφυρά, κατανοητά, με μεγάλη δόση χιούμορ αλλά και με σκέψεις και ιδέες για προβληματισμό στις σελίδες του “Ω λε Φιλαλάκο” για το οποίο συνομιλούμε με τον συγγραφέα.

Πώς προέκυψε αυτό το βιβλίο; Ήταν κάτι που είχες στο μυαλό σου καιρό; Σε παρότρυναν φίλοι και δικοί σου άνθρωποι;
Και τα δύο ! Είχα την υποκίνηση και την ενθάρρυνση φίλων να γράψω ιστορίες που διηγούμουν αλλά και σκέφτηκα να τις εντάξω σε ένα πολιτικό ιστό που να βγάζουν μηνύματα. Το βιβλίο είναι ένα μείγμα αυτοβιογραφίας, προσωπικής ιστορίας και πολιτικής περιπέτειας.

Υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό σχόλιο που άκουσες από τον κόσμο που διάβασε το βιβλίο; Που σε έκανε να πεις “άξιζε τελικά να το κάνω” και κάποιο άλλο σχόλιο που να σε προβλημάτισε;
Από την ανταπόκριση που έχει το βιβλίο -δεδομένου των συνθηκών- είμαι ευχαριστημένος. Είχε και δεύτερη έκδοση εν μέσω καραντίνας. Είχα πολύ καλή ανταπόκριση από την ευρύτερη αριστερά, τον αναρχικό- αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά και νεαρά άτομα που δεν έχουν μπει στο “κουρμπέτι” και το διάβασαν, έχουν απορίες, με ρωτάνε διάφορα πράγματα, με παίρνουν φοιτητές που κάνουν μεταπτυχιακά-διδακτορικά πάνω στη σύγχρονη ιστορία. Γενικά ήθελα να γράψω ένα βιβλίο καλόγνωμο. Πέρα από την παρουσίαση μιας πολιτικής διαδρομής και μιας πολιτικής μεθοδολογίας ήθελα ένα βιβλίο φόρο τιμής σε εκατοντάδες άτομα που από κοινού γράψαμε πολλές σελίδες μαζί. Υπήρξε μια κριτική από την άλλη από πολλούς συντρόφους και συντρόφισσες που θα το ήθελαν πιο πολιτικό, πιο αναλυτικό, πιο δοκιμιακό. Δεν ήταν στις προθέσεις μου,έχουν γραφεί από άλλους πολύ καλές μελέτες και δοκίμια… Στο βιβλίο ήθελα κυρίως να παρουσιάσω μια βιωματική πείρα συνδέοντας τη με κάποια πολιτικά συμπεράσματα. Για αυτό και προσπαθώ σε κάθε περίοδο, ειδικά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, να περιγράφω τα πράγματα και τις ιδέες με τον τρόπο που σκεφτόμουν τότε. Ελπίζω να μην έγινα πολύ διδακτικός. Προχωρώντας στη ζωή και με εμπειρίες, συζητήσεις, διαβάσματα, ταξίδια σε πολλά πράγματα αλλάζεις. Βέβαια σε κάποια πράγματα παραμένω πολύ σταθερός. Θεωρώ ότι σε ότι αφορά την κριτική που κάνουμε στο σύστημα στην αδικία και στην καταπίεση έχουμε δίκιο! Όσο και αν την ιστορία την ξαναγράφουν οι νικητές, θεωρώ ότι έχουμε δίκιο. Θέτω όμως σε συνεχή αμφισβήτηση τους τρόπους που διεκδικούμε αυτό το δίκιο. Είμαστε αποτελεσματικοί; Επινοούμε τις σωστές μορφές δράσης και οργάνωσης; Η ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος είναι νικηφόρα; Δεν είναι, έκανε επαναστάσεις αλλά νικήθηκε . Και δεν οφείλετε αυτό μόνο στον καπιταλισμό και στον ιμπεριαλισμό. Οφείλεται και στις ασθενείς απαντήσεις, στα ελλείμματα μας, στο ότι χρησιμοποιήθηκε η ελευθερία εργαλειακά, στο ότι από επαναστάσεις προέκυψαν ολοκληρωτικά καθεστώτα. Όλα αυτά είναι σε επερώτηση και για να μπούμε στη διαδικασία για μια νέα αριστερά όλα αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν οριστικά και αμετάκλητα αλλά να είναι σε μια ανοικτή συζήτηση.

Το σχόλιο από κάποιο που δεν ήταν του δικού σου πολιτικού χώρου ;
Κοίτα εγώ ως προσωπικότητα αλλά και το βιβλίο έχει ένα συγκεκριμένο βεληνεκές και διαμέτρημα. Δεν μπορεί να απευθυνθεί σε όλο τον κόσμο, είναι ένα βιβλίο με κώδικες, με γεγονότα που δεν είμαι βέβαιος ότι ένας πχ. Κεντρώος θα βρει ενδιαφέροντα. Όμως ξέρω -όχι πολλούς- ανθρώπους που δεν είχαν σχέση με το χώρο αλλά το είδαν με ενδιαφέρον. Δεν θέλω να διαβάσει κανείς το βιβλίο και να πει “ο Γιαννόπουλος είναι καλός τύπος” ή “είναι ανιδιοτελής”. Όπως όλοι οι άνθρωποι θέλω και εγώ μια αναγνώριση αλλά αυτό που με ενδιέφερε πρώτιστα ήταν να δώσω τη δυνατότητα σε παλαιότερους κυρίως όμως σε νεότερους να πάρουν μια ιδέα για το πως μια αριστερά μπορεί να μην είναι στατική, προπαγανδιστική, να κάνει απλά επερωτήσεις αλλά για το πως μπορεί να κτιστεί ένα άλλου τύπου εγχείρημα και πείραμα. Και νομίζω ότι και σε αυτό προσέφερα κάτι.

Από τις σελίδες σου διαβάσαμε να περνάνε πολλές προσωπικότητες από τα Χανιά. Όπως ο Κωστής Νικηφοράκης…
Με την Κρήτη είχα πολλούς δεσμούς από τη δεκαετία του ΄80. Ο Κωστής Νικηφοράκης -επειδή δούλευα τότε στο Νοσοκομείο Παίδων- ήταν από τους ανθρώπους που με επηρέασαν πολύ και στη στάση μου στο νοσοκομείο, στο υγειονομικό κίνημα, στη σχέση ιατρικού – νοσηλευτικού προσωπικού και ασθενών.
Ήταν πολύ φωτισμένος ο Κωστής, μια καταπληκτική φιγούρα κοινωνικού κομμουνιστή. Τον έβλεπες στα συσσίτια και τις διαδηλώσεις, ήταν ο αγαπημένος των παππούδων, των γιαγιάδων, των αστέγων, των φτωχών, ένας μαχητής που ακόμα σε πολύ ζόρικα θέματα όπως η αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους της “17 Ν” σφράγιζε με την παρουσιά του.
Επίσης με τον Βαρδή Τσουρή, τον Αντώνη Βουκάλη, το Μάρκο Χατζησάββα, τον Κώστα Μαρματάκη είχα πάντα σχέσεις. Τα Χανιά, το Ναύπλιο και η Θεσσαλονίκη είναι από τις αγαπημένες πόλεις. Και μια πόλη που πολιτικά, έχει ιστορία και κινηματική παράδοση. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2003 η κινητοποίηση που κάναμε στη Σούδα στην Αμερικανική βάση δεν θα μπορούσε να γίνει εύκολα αλλού.

Σε απήγαγαν στην Ιορδανία, πήγες στη Βοσνία εν μέσω πολέμου, στην Τουρκία σε στήριξη πολιτικών κρατουμένων, στη Νικαράγουα, τι κρατάς από μια τόσο ταραχώδη πορεία;
Για μένα βασική συνιστώσα της ιδεολογίας μου είναι ο διεθνισμός. Ο διεθνισμός είναι το πραγματικό “ξίφος” του αντικαπιταλισμού. Το να είσαι ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο στενά στη χώρα σου χωρίς διεθνή ορίζοντα είναι ατελέσφορο.
Τώρα από ιστορίες να θυμηθώ τον αγώνα ενάντια στον ελληνικό εθνικισμό στο Μακεδονικό, τις διεθνείς παρεμβάσεις στην Τουρκία το 1988 και στην Ιορδανία αλλά και πολλές κινητοποιήσεις όπως αυτή το 2007 ενάντια στους G8 στο Ροστόκ της Γερμανίας. Κάθε μια από αυτές είχε το δικό της ενδιαφέρον, τη δική της γλύκα και τη δική της… παλαβομάρα που εμένα μου αρέσει.

Για αυτό και στο βιβλίο προσεγγίζεις και πολλά γεγονότα με χιούμορ…
Για μένα η πολιτική πέρα από πρόταγμα για μια κοινωνία με κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία, αντίσταση και διεκδίκηση είναι δημιουργία, είναι χαρά . Για να αντέξεις για δεκαετίες μέσα στην καθημερινότητα της πολιτικής, αν δεν αντλείς από αυτή χαρά και ελευθερία και το κάνεις από καθήκον ή θα τα παρατήσεις ή θα γίνεις μίζερος γραφειοκράτης. Εγώ από την πολιτική εξανθρωπίστηκα, εκπολιτίστηκα. Για αυτό και οι ιστορίες μου έχουν και χιούμορ και πλάκα γιατί θέλω να δείξω πως δεν παλεύουμε μόνο για μια όμορφη ζωή, προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή μας όμορφη από σήμερα.

Στο 35ο επεισόδιο ανοίγουμε συζήτηση για τις τελευταίες εξελίξεις στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων και κάνουμε προβλέψεις για το πότε θα κλείσει επιτέλους αυτός ο κύκλος της πανδημίας

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Ειδήσεις

Σχόλια

Συνεργασίες

Διαδρομές

Podcasts

Επιστολές

Χρήσιμα

Μόνιμες στήλες