Μουσικό Σχολείο: Ο διευθυντής και ο πρόεδρος των γονέων για τα γεγονότα

Στα θλιβερά γεγονότα με τις κλητεύσεις μαθητών του Μουσικού Σχολείου για την κατάληψη του Φθινοπώρου αναφέρονται με κείμενά τους ο διευθυντής του σχολείου και ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων.

Ο διευθυντής κ. Ανδρεαδάκης αναφέρει:

«Υποχρέωση και ευθύνη του Διευθυντή σχολικής μονάδας σε περιπτώσεις κατάληψης

Το φαινόμενο των μαθητικών καταλήψεων επανέρχεται συχνά στη δημόσια συζήτηση, συνοδευόμενο από έντονες αντιδράσεις και, όχι σπάνια, στοχοποίηση των διευθυντών σχολικών μονάδων. Ωστόσο, η θέση και οι ενέργειες ενός διευθυντή δεν καθορίζονται από προσωπικές επιλογές ή κοινωνικές πιέσεις, αλλά από συγκεκριμένες νομικές και υπηρεσιακές υποχρεώσεις.

Σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, ο διευθυντής σχολείου είναι υπεύθυνος για την εύρυθμη λειτουργία της σχολικής μονάδας και την απρόσκοπτη διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η ευθύνη αυτή απορρέει από τον Νόμο 1566/1985, καθώς και από τον Νόμο 4823/2021, που καθορίζουν τον ρόλο και τα καθήκοντα των στελεχών εκπαίδευσης.

Σε περίπτωση κατάληψης, δηλαδή παράνομης παρεμπόδισης της λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας (όπως είναι το σχολείο), ο διευθυντής δεν έχει διακριτική ευχέρεια να «αγνοήσει» το γεγονός. Αντιθέτως, έχει υποχρέωση:

• να καταγράψει το περιστατικό,
• να ενημερώσει τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης,
• και, εφόσον συντρέχουν λόγοι, να διαβιβάσει αναφορά στις αρμόδιες αρχές.

Η υποχρέωση αυτή συνδέεται και με διατάξεις του Ποινικού Κώδικα, όπως:

• το άρθρο 259 (παράβαση καθήκοντος), όταν δημόσιος λειτουργός παραλείπει εν γνώσει του υπηρεσιακή υποχρέωση,
• καθώς και διατάξεις που αφορούν την παρεμπόδιση λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας.

Παράλληλα, όταν διενεργείται προανάκριση ή έρευνα κατόπιν καταγγελίας (π.χ. από γονέα), και ο διευθυντής καλείται από αστυνομική ή εισαγγελική αρχή, έχει νομική υποχρέωση συνεργασίας. Η άρνηση παροχής στοιχείων ή, πολύ περισσότερο, η παροχή ψευδών στοιχείων ενδέχεται να επισύρει σοβαρές ποινικές συνέπειες, όπως:

• ψευδής κατάθεση (άρθρο 224 Ποινικού Κώδικα),
• υπόθαλψη ή παρεμπόδιση της δικαιοσύνης,
• καθώς και πειθαρχικές κυρώσεις για παράβαση υπηρεσιακού καθήκοντος.

Είναι κρίσιμο να γίνει κατανοητό ότι ο διευθυντής δεν ενεργεί ως «κατήγορος» των μαθητών, αλλά ως θεσμικός εκπρόσωπος της πολιτείας μέσα στο σχολείο. Η υποχρέωσή του να παρέχει στοιχεία στις αρχές δεν είναι επιλογή, αλλά νομική δέσμευση.

Αντιθέτως, η κοινωνική ή συλλογική πίεση προς απόκρυψη στοιχείων ή μη συνεργασία με τις αρχές δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Ουσιαστικά, καλεί τους διευθυντές να παρανομήσουν, προκειμένου να αποφύγουν την κοινωνική δυσαρέσκεια. Αυτό όχι μόνο τους εκθέτει σε σοβαρές ποινικές και πειθαρχικές συνέπειες, αλλά υπονομεύει και τη θεσμική λειτουργία του σχολείου.

Η υπεύθυνη στάση όλων των εμπλεκομένων —εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών— προϋποθέτει σεβασμό στους θεσμούς και στις νόμιμες διαδικασίες. Ο διευθυντής που ενεργεί σύμφωνα με τον νόμο δεν πρέπει να στοχοποιείται, αλλά να στηρίζεται, καθώς υπηρετεί τη νομιμότητα και την προστασία της σχολικής κοινότητας στο σύνολό της.

Ακόμη πιο αντιφατικό είναι το γεγονός ότι συχνά όσοι ενθαρρύνουν ή ανέχονται τις καταλήψεις επιχειρούν στη συνέχεια να μεταφέρουν την ευθύνη των συνεπειών στον διευθυντή, επειδή εκείνος εφάρμοσε τον νόμο. Όμως η τήρηση της νομιμότητας δεν μπορεί να μετατρέπεται σε λόγο στοχοποίησης ενός εκπαιδευτικού στελέχους.

Ο διευθυντής που συνεργάζεται με τις αρχές δεν «διώκει» μαθητές. Εκπληρώνει το καθήκον που του επιβάλλει η Πολιτεία και η θέση ευθύνης που υπηρετεί. Και σε ένα κράτος δικαίου, η εφαρμογή του νόμου δεν μπορεί να εξαρτάται από κοινωνικές πιέσεις, συγκυριακές αντιδράσεις ή φόβο δημόσιας κριτικής.

Γιώργος Ανδρεαδάκης, διευθυντής Μουσικού Σχολείου Χανίων».

Από μεριάς του, ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων κ. Πασιπουλαρίδης αναφέρει: 

Διώξεις μαθητών Μουσικού Σχολείου Χανίων:

Άλλη μια αστοχία του Συστήματος;

Πριν από λίγες ημέρες, τρεις μαθητές του Μουσικού Σχολείου Χανίων κλήθηκαν να καταθέσουν ως ύποπτοι για παρακώλυση λειτουργίας υπηρεσίας από κοινού (168 και 45 ΠΚ) με αιτία κατάληψη που είχε πραγματοποιηθεί στο σχολείο στις 3 και 6 Οκτωβρίου 2025, σε υποστήριξη του απεργού πείνας Πάνου Ρούτση, ο οποίος ζητούσε δικαιοσύνη για το γιο του, θύμα του εγκλήματος των Τεμπών. Επρόκειτο για μια ειρηνική διαμαρτυρία με ανακοινώσεις, δελτία τύπου και μουσική, η οποία αποφασίστηκε ομόφωνα σχεδόν (211 υπέρ και 6 κατά) από τους μαθητές του σχολείου. Δεν υπήρξε καμία καταστροφή ή φθορά στο σχολείο, ο χώρος επί της ουσίας δεν αποκλείστηκε (ενώ η κύρια πύλη κλειδώθηκε η ιδίου πλάτους πλαϊνή πόρτα από το χώρο στάθμευσης παρέμεινε ανοιχτή και προσβάσιμη), ενώ ο ίδιος ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων κ. Ψαράκης επισκέφθηκε το σχολείο και μαζί με το Διευθυντή κ. Ανδρεδάκη και μέλη του 15-μελούς περιηγήθηκαν σε όλους τους χώρους και συζήτησαν προβλήματα του σχολείου. Οι καθηγητές οι οποίοι παρέμειναν διακριτικά έξω από την πλαϊνή πόρτα εξέδωσαν ανακοίνωση υποστήριξης των μαθητών ενώ και μέλη του Συλλόγου μας ήταν εκεί από την πρώτη σχεδόν στιγμή. Πριν αποχωρήσει ο κ. Ψαράκης εξήρε το ήθος και την ωριμότητα των μαθητών. Το ίδιο πρωί, ο Διευθυντής έλαβε τηλεφωνική κλίση για κατάθεση στο ΑΤ Χανίων σε σχέση με την κατάληψη.

Τα αποτελέσματα της τυπικής αυτής κατάθεσης, αλλά και των ενεργειών της Εισαγγελίας Χανίων και του ΑΤ Χανίων ήρθαν στο φως 7 μήνες μετά. Ο διευθυντής όχι μόνο είχε καταθέσει τα ονόματα μαθητών, αλλά είχε επιλέξει να καταθέσει τα ονόματα μόνο του 15-μελούς, υποδεικνύοντας τους γενικώς ως υποκινητές και επιπλέον δίνοντας τα στοιχεία του άτυπου τριμελούς προεδρείου υπονοώντας ότι αυτοί είναι πίσω από όλα, ότι το σχολείο είχε αποκλειστεί, ότι η πλαϊνή πόρτα είναι για χρήση από το κυλικείο (ήταν αυτή η ίδια αυλόπορτα από την οποία κι ο ίδιος είχε μπει με τον προϊστάμενο και χρησιμοποιείται κατά κόρον από όλους) και ότι δεν επιθυμεί τη δίωξη, παρότι βέβαια το αδίκημα διώκεται αυτεπάγγελτα. Και όλα αυτά είχαν ολοκληρωθεί μόλις τρεις (3) ώρες μετά την ηλεκτρονική καταγγελία ενός γονέα που εξέφρασε την ανησυχία για την ασφάλεια του παιδιού του και αγανάκτηση για την κατάληψη απαιτώντας τη διακοπή της.

Πέρα από σκέψεις που κάνουμε όλοι ως προς την ταχύτητα και την αυστηρότητα με την οποία εξετάζονται και αντιμετωπίζονται διάφορες άλλες υποθέσεις, απείρως σημαντικότερες, από ότι αντιμετωπίζονται ανήλικοι μαθητές που θέλησαν να εκφράσουν μία κοινωνική τους ανησυχία με ένα δόκιμο ή αδόκιμο τρόπο, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Όλα όσα συνέβησαν ήταν μια αστοχία του συστήματος ή μήπως αποτελούν μια τυπική θεσμική αντιμετώπιση πίσω από την οποία κρύβονται αιτίες βαθύτερες, που αυτές κυρίως πρέπει να μας απασχολήσουν σε σχέση με το συγκεκριμένο συμβάν. Αυτό νομίζω, οφείλουμε να κάνουμε και μάλιστα ανεξάρτητα από το αν τα παιδιά αθωωθούν στο δικαστήριο ή ακόμα κι αν η δικογραφία αποσυρθεί άρον άρον, όπως ήδη έχουμε ενδείξεις ότι θα συμβεί, μετά από τη γενική κατακραυγή. Θα ξεκινήσω από κάτω προς τα πάνω:

Αιτία πρώτη, Οι μαθητές: Οι μαθητές ζούνε μια τρέλα: Από τη φτώχεια και την εργασιακή πίεση των γονιών τους, την οποία βιώνουν στα σπίτια τους, μέχρι τα ακραία καταναλωτικά πρότυπα που τους επιβάλλονται ή ακόμα και την εξοντωτική υπερεργασία από το πρωί ως το βράδυ, τρέχοντας σε φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα, ξένες γλώσσες και τόσα άλλα, αγωνιώντας για μια μελλοντική θέση στον ήλιο. Ελπίδες που ξέρουν πως θα οδηγήσουν, πιθανότατα, στην ανεργία ή την εργασιακή ανασφάλεια όταν θα έχουν βγει από το τούνελ της εκπαίδευσης. Από την άλλη, όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα, βρίσκονται αντιμέτωποι με την ουσιαστική ανυπαρξία κρατικών δομών ψυχικής υγείας και εν τέλει όλα αντιμετωπίζονται με το συστημικό τους παρκάρισμα μπροστά σε ένα κινητό τηλέφωνο, που τους κρατάει κοιμισμένους και παθητικούς. Λίγοι, δυστυχώς ελάχιστοι, προσπαθούν με αφέλεια ή ακόμα και παράνομα κάποιες φορές, μέσα στην δύσκολη περίοδο της εφηβείας, να εκφραστούν και να διαμαρτυρηθούν για όλα όσα βιώνουν. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν κι οι μαθητές μας.

Αιτία Δεύτερη, ο γονέας: Είναι δικαίωμα του κάθε γονέα να ανησυχήσει για το παιδί του και να διαμαρτυρηθεί στις αρχές. Θα περιμέναμε ψυχραιμότερη αξιολόγηση και ορθότερη κρίση, αλλά επί συνόλου 500 γονέων δε μας εκπλήσσει το ότι βρέθηκε κι ένας να κινηθεί με αυτόν τον τρόπο. Επισημαίνουμε απογοητευμένοι ότι, η μεγάλη πλειοψηφία των γονέων, έχοντας απελπιστεί ή και θεωρώντας ότι “μακριά από εμένα κι όποιον θέλει ας βρει” ή πάλι κάνοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ δύο και τρεις δουλειές, μπορούν να ασχολούνται ελάχιστε με ότι αφορά τις ανησυχίες και τα προβλήματα μέσα στη σχολική κοινότητα των παιδιών τους. Ενδεικτικά, από τόσους γονείς ο Σύλλογος Γονέων μας έχει 100 περίπου μέλη ενώ στο ενημερωτικό viber των γονέων συμμετέχουν μόνο 170.

Αιτία Τρίτη, Οι καθηγητές: Σαν γονείς, εμπιστευόμαστε και εκτιμούμε τη μεγάλη πλειοψηφία των καθηγητών του σχολείου μας. Είναι δίπλα στα παιδιά μας με αγάπη, παιδαγωγική ευθύνη και εργατικότητα. Όχι πως δεν υπάρχουν παραφωνίες, αλλά με τόσα κενά που υπάρχουν κάθε χρόνο, τέτοια τραγική υποχρηματοδότηση, τις σχολικές υποδομές να καταρρέουν, με τους μισθούς πείνας που παίρνουν και όλη την κοινωνική πίεση που υφίστανται, δε μπορεί να είναι οι πρώτοι που θα απολογηθούν για τη θλιβερή εικόνα της δημόσιας εκπαίδευσης στην πατρίδα μας.

Αιτία τέταρτη, ο Διευθυντής: Η στάση του συγκεκριμένου διευθυντή δεν ήταν δυστυχώς κεραυνός εν αιθρία. Χρόνια τώρα, οι μαθητές και οι γονείς διαμαρτύρονται επισήμως και ανεπισήμως, με κάθε διαθέσιμο τρόπο, καταδεικνύοντας τις απαράδεκτες παιδαγωγικές και διοικητικές πρακτικές με τις οποίες διευθύνει το σχολείο. Ενδεικτικά Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ), κατόπιν καταγγελίας που ανέλυε διεξοδικά τις ανεπάρκειες του. Το πόρισμα της ΕΔΕ όντως διαπίστωσε παραπτώματα. Οι δύο μάλιστα από τους τρεις μαθητές που υποδείχθηκαν ως ένοχοι, εντελώς τυχαία, είχαν καταθέσει στη συγκεκριμένη ΕΔΕ κατηγορώντας το Διευθυντή για πραγματικά περιστατικά και παραλείψεις. Υπάρχει ακόμα, αναφορά του Συλλόγου μας στην εισαγγελία για περίπτωση κακοποίησης μαθητών εντός του σχολείου από καθηγητή, η οποία είχε συγκαλυφθεί συνειδητά, κάνοντας για μήνες την μαθητική κοινότητα να νιώθει αδικία και ανασφάλεια. Είναι απλώς μια μεμονωμένη αστοχία του συστήματος, το γεγονός ότι ένας τέτοιος εκπαιδευτικός επιλέγεται, μέσω της πολυδιαφημισμένης αξιολόγησης που προωθείται τα τελευταία χρόνια από το Υπουργείο Παιδείας και παρά την ύπαρξη τόσων θεσμικών δικλείδων, να διοικεί μια σχολική μονάδα; Πιστεύουμε πως όχι.

Αιτία πέμπτη, Η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΔΕ): Παρότι τα προβλήματα με το διευθυντή της είναι επισήμως γνωστά, διαχρονικά η ΔΔΕ επιλέγει να τον καλύπτει σκανδαλωδώς. Για την τελευταία ΕΔΕ του επεβλήθη ποινή χάδι, ενώ μετά την τωρινή στάση και ενώ βρίσκεται υπό νέα ΕΔΕ, αρνείται πεισματικά να τον απομακρύνει από τη θέση του, παρότι προβλέπεται από το νόμο, προκειμένου να εξομαλυνθεί το κλίμα στο σχολείο εν όψει προαγωγικών και πανελλαδικών εξετάσεων. Είναι ενδεικτικό ότι αγωνιζόμαστε μαζί με τους καθηγητές, να πείσουμε τα παιδιά να μην προβούν σε νέες δυναμικές κινητοποιήσεις και να επικεντρωθούν στις εξετάσεις, που στα Μουσικά Σχολεία έχουν ήδη αρχίσει. Είναι τυχαία αυτή η επιλογή της ΔΔΕ; Πιστεύω όχι. Σε ένα πλαίσιο διάλυσης του Δημόσιου Τομέα, υπέρογκων ευθυνών για τους δημοσίους λειτουργούς, χαμηλών αμοιβών και γενικευμένης κοινωνικής απαξίωσης του ρόλου τους, δεν είναι συνήθως οι ικανοί και οι αγαθοί που επιλέγουν και επιλέγονται να υπηρετήσουν σε θέσεις ευθύνης. Εν προκειμένω, χωρίς να γνωρίζουμε τι ακριβώς ισχύει, οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι υπάρχει παταγώδης και διαχρονική θεσμική αποτυχία αντιμετώπισης μίας απαράδεκτης κατάστασης.

Αιτία έκτη, Από εκεί και πάνω: Από τη ΔΔΕ και πάνω αδυνατούμε πλέον να αντιληφθούμε τα κίνητρα και τα συμφέροντα που επιμένουν να διατηρούν σκόπιμα, σε τέτοιο τραγικό επίπεδο τη Δημόσια Εκπαίδευση στη χώρα. Είναι ανικανότητα, είναι διαφθορά, είναι στενά οικονομικά συμφέροντα, είναι ένα άλλο αξιακό σύστημα, μήπως δεν υπάρχουν αρκετά ιδιωτικά σχολεία να δείξουν τον καλό το δρόμο; Εμείς είμαστε εδώ για να υποστούμε απλώς τις συνέπειες. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τις αιτίες όχι γιατί είμαστε ανόητοι, αλλά γιατί εν μέσω μιας τεράστιας θεσμικής κρίσης, χωρίς εμπιστοσύνη στη δικαστική εξουσία και με τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ να έχουν κατακλύσει όλες τις οθόνες γύρω μας, είμαστε τελικά σαν να ψάχνουμε το δρόμο μας στο δάσος, νύχτα, χωρίς φακό.

Συνοψίζοντας: Καλώς ή κακώς, δεν είμαστε ούτε επαναστάτες ούτε όμως κι αφελείς. Βλέπουμε τα παιδιά μας να κατηγορούνται για πράγματα που κι εμείς οι ίδιοι θέλουμε, έχουμε όμως πάψει εδώ και καιρό να διεκδικούμε κι απλώς τα βλέπουμε ένα ένα να χάνονται: Δημοκρατία, ελευθερία στην έκφραση, δικαιοσύνη, δημόσια υγεία και παιδεία, αξιοπρεπείς αμοιβές, ελεύθερο χρόνο. Κάποιοι ίσως το πουν γραφικό αλλά νομίζω είναι επείγουσα, όχι μόνο η απαλλαγή των τριών μαθητών από τις κατηγορίες, αλλά και η γενικότερη διεκδίκηση, θεσμικά αλλά πιεστικά, μιας διαφορετικής πολιτικής με στόχο την ουσιαστική βελτίωση της ζωής μας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με στελέχωση των Σχολείων, των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, του Υπουργείου Παιδείας έως και της θέσης του ίδιου του Υπουργού, από ικανά, έντιμα και εργατικά στελέχη. Μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα θα επιτελέσει το ρόλο του: Να θέσει τις βάσεις για μια βιώσιμη κοινωνία.

Ο Πρόεδρός του ΔΣ

Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων

Μουσικού Σχολείου Χανίων

Βαγγέλης Πασιπουλαρίδης