Τα περισσότερα ελληνικά µίντια επιδίδονται στην κατασκευή, τελευταίως, εχθρών. Οι εκποµπές τους έχουν γίνει µονοθεµατικές. Παρουσιάζουν µεµονωµένα περιστατικά γενικώς ως απειλή από ανεξάντλητα «πάνελ» και τους ίδιους σχολιαστές µε ακατάληπτες παρανοϊκές πολυλογίες σε βαθµό που ο τηλεθεατής κλείνει την τηλεόραση και σηκώνεται από τον καναπέ. Μήπως τελικά η δραµατοποίηση της επικαιρότητας λειτουργεί ως µηχανισµός προπαγάνδας, καθ’ όσον το κοινό «εκπαιδεύεται», πώς να φοβάται, πώς να αγανακτεί και να µην υπερηφανεύεται για την ανακύκλωση του ίδιου θέµατος;
Η πολιτική µετατρέπεται σε δράµα, σε θέαµα προσώπων και όχι σε σύγκρουση ιδεών. Η βλακεία και ο «εθνικισµός» αποτελούν µεγέθη ευθέως αναλόγων της πνευµατικής ποιότητας των παρουσιαστών και των προσκεκληµένων. Σκοπίµως µεγεθύνονται ορισµένα µεµονωµένα περιστατικά, δίνοντάς τους εθνικό ενδιαφέρον αναπαράγοντας τον διχασµό µε σπουδαιοφανή τρόπο, που δεν πείθει.
Τα δικά µας µίντια δεν αποτελούν πλέον φορείς ουδέτερης πληροφόρησης. Αναφέρονται σε µορφές και αφηγήσεις γύρω από ήρωες και αντιήρωες. Εξαρτώνται από µορφές εξουσίας και τα γραφόµενα τους δεν διαµορφώνουν την αφιλτράριστη πολυφωνία της πραγµατικότητας, αλλά την παραµορφώνουν. Παύουν να είναι παράθυρα στον κόσµο, γίνονται καθρέπτης του εαυτού τους και παράγουν πολιτική χωρίς βάθος. Μήπως αυτή η πολιτική που διαµόρφωσαν είναι κρίσιµη για τη διατήρηση της κοινωνικής τάξης στη χώρα µας;
Η έντονη ανακύκλωση του όποιου θέµατος κρύβει ένα εθνικό, κοινωνικό και οικονοµικό τραύµα που πιθανόν να εξυπηρετεί ορισµένου είδους εξουσίες. Είναι γνωστόν τοις πάσι ότι όταν οι θεσµοί δεν λειτουργούν, τότε εδρεύονται απρόσωποι µηχανισµοί και η εξουσία προσωποποιείται. Μοιάζει να εξυπηρετεί συγκεκριµένες διεργασίες και κατ’ επέκτασιν οι µιντιακές ενέργειες γίνονται µέρος µιας φαυλοκρατίας, η οποία, δυστυχώς, διαµορφώνει τους κανόνες της κοινωνίας.
