Ναι: Για τα µικρά, «ασήµαντα» εικονοστάσια, µιλώ.
Είδα τη φωτογραφία της, 3ης Μαΐου, κι η συγκίνηση από τα παιδικά µου τοπία θρησκευτικότητας, ήρθε στη µνήµη µα, µα την καρδιά µου!
Ήταν δύο, λιλιπούτεια εικονοστασάκια, ενδεικτικά απολύτως της Πίστης, ή Ευχαριστίας, ή Προσευχής, ή ευγνωµοσύνης, ή «θρηνητικής αίσθησης», εκεί, σεµνά, σιωπηλά, στην άκρη του δρόµου…
∆ίπλα σε δεντράκια, πάνω στις πνοές, δίπλα σε τοιχία, στην αρχή ή το τέλος µιας στροφής στο χωριό, στην πολίχνη ή και το κέντρο της Πόλης.
Έγινε κάποια έκθεση σχετικά και δύο κυρίες µε γνώση, ευλάβεια και ενδιαφέρον, αλλά και ταλέντο, ανησυχία και λαχτάρα περί την Αρχιτεκτονική την οποία έχουν σπουδάσει.
Οι κυρίες Μαρίλια Φωτοπούλου και Ευγενία Γρηγοράκη, πολύ ενδιαφέρουσες κοπέλες.
Πρόσωπα που ασχολήθηκαν µε τρυφερότητα στην κυριολεξία, όχι µόνο κατάνυξη και έφεση για τον Πολιτισµό της προσευχητικής τάσης και ωραιότητας των γονιών µας, που, ενδεικτικά δούλευαν αυτά τα µικρά ιερά κτισµατάκια, έσκυψαν να τα προσκυνήσουν, να τα µελετήσουν, να ανιχνεύσουν το εσωτερικό τους!
Εικονίτσες, σκόνη, τάµατα, καντηλάκια σβηστά σχεδόν πάντα, ασφαλώς, αλλά και µικρά µικρούλικα βαζάκια µε λουλουδάκια ολόξερα (δεν πειράζει)! Ο άγιος στον οποίο είναι αφιερωµένα ο λόγος που αυθόρµητα στήθηκε εκεί και όχι σε άλλο σηµείο, αρκούν για να είναι ικανοποιηµένος! Άγιος Χριστόφορος των δρόµων, Παναγία, ο Σωτήρας ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Νικόλαος, ο Αρχάγγελος, η Αγία Παρασκευή. Τόσα µα τόσα πρόσωπα αγιασµένα, στα οποία ο πιστός σκύβει µε το προσκύνηµα του ∆ώρο της ψυχής του να του αφήσει µε συγκίνηση, αναγνώριση και µπόλικα ευχαριστήρια!
Το επισκέπτεται και στην ψυχή του και το κλείνει γλυκά, µε φρέσκα λουλουδάκια, όχι µόνο στη γιορτή Του! Όχι µόνο όταν δηλώνει κάποιο δράµα τροχαίο!
Μια γιαγιά λέει προσευχόταν για το εγγόνι της που ταξίδευε στη θάλασσα, χωρίς ποτέ να σβήνει το καντηλάκι και να τελειώσει το λαδάκι. Η φωτογραφία του παλικαριού ποτέ δεν έλειπε, κι όταν γύρισε ο ναυτικός στην ξηρά, η γιαγιά είχε φύγει. Όµως το παλικάρι συνέχισε να περιποιείται την εκκλησίτσα του. Αφιερωµένη στον Άγιο Νικόλα τον θαλασσινό και αγαπηµένο του, και αγαπηµένο µας! ∆υο µατιές σ’ ένα βαθιά ελληνικό έθιµο, ειλικρινούς, Αγνής Θρησκευτικότητας και κατάνυξης.
