Μικρές στιγµές… χανιώτικες

Περπάτησα πρόσφατα στα δροµάκια του κήπου. Ήταν ένα δροσερό βράδυ του Μάρτη. Το κρύο ήταν τόσο ώστε να ανοίγει τα πνευµόνια.
Τα δέντρα είχαν φουντώσει και το χορτάρι έµοιαζε καταπράσινο κάτω από το ηµίφως που δηµιουργούσαν τα τεχνητά φώτα. Οι πρασινάδες µεγάλωσαν και αυτές.
Το καλό µε τη φύση είναι ότι µπορεί να αναγεννάται. Να πληθαίνει, να δείχνει τον τρόπο της πώς συνεχίζεται η ζωή. Πιο πέρα έπαιζαν ακόµα µερικά παιδιά µε τολµηρούς γονείς.
Σε ένα παγκάκι δύο ηλικιωµένοι έτρωγαν σπόρια και µάζευαν τα τσόφλια σε ένα σακουλάκι. Στον κάθετο δρόµο προς την έξοδο της Τζανακάκη, ένα κοριτσάκι αντιδρούσε στη µαµά του για τα µαλλιά του. ∆εν τα ήθελε πλεξουδάκια. Μαγκιά του!
Οι ηλικιωµένοι γέλασαν στις φωνές του. Μερικές φορές τα παιδιά µας διδάσκουν στα όχι µας. Μια παρέα γυναικών κάθονταν στα έξω τραπέζια. Καπνίζουσες προφανώς. Είναι γνωστός ο ρατσισµός προς τους καπνίζοντες αλλά και δίκαιος. Ωστόσο δεν ξέρω αν αρκεί το τσιγάρο πια για να αρρωστήσεις. ∆εν ξεφεύγω, δεν είναι της ώρας.
Ένα ζευγάρι εφήβων προσπέρασαν βιαστικοί. Οι έφηβοι βιάζονται. Να προχωρήσουν, να µεγαλώσουν, να προλάβουν. Όλοι υπήρξαµε έφηβοι και κάποιοι παρέµειναν έτσι. Στη βιασύνη. Κάποιοι µάθαµε πια, πως η ζωή µας ανήκει, είτε την τρέξουµε είτε όχι.
Ένας κύριος καθόταν πιο πέρα και µονολογούσε στο κινητό του. Ίσως συνοµιλούσε. Από τότε που βγήκαν τα ασύρµατα ακουστικά δεν είσαι σίγουρος αν ο άλλος µιλάει µόνος του ή συνοµιλεί. Στο σινεµά η ουρά των ανθρώπων έφτανε ως τον δρόµο.
Ακούστηκαν µερικά γέλια, ένας αναστεναγµός, ένα θρόισµα στο φύλλωµα των δέντρων.
Είναι η ζωή. Η ζωή µας. Γελάει, αναστενάζει, φωνάζει, ψιθυρίζει, συνεχίζεται, αγνοώντας µας επιδεικτικά, όπως η φύση που θεριεύει στον δικό της ρυθµό.