«Μια στο καρφί και μια στο πέταλο»

Το ερώτημα που τίθεται από πολιτικής πλευράς είναι τι ζητάει σήμερα ο κ. Τσίπρας. Διερωτώνται κομματικά στελέχη τι μπορεί να κάνει τώρα, που μεγάλο μέρος της κοινωνίας αναζητά διέξοδο διαφυγής απ’ την κατακραυγή, την έντονη δυσαρέσκεια της πολιτικής διαφθοράς και συγκάλυψης των σκανδάλων.
Λογικές απαντήσεις στο ετερόκλητο πλήθος της προπαγάνδας που λειτουργεί συντονισμένα δεν μπορεί να δώσει κανείς, ούτε και στο ότι γιατί ενώ ο κ. Τσίπρας όταν ήταν αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, παραιτήθηκε. Επιστρέφει τώρα με δόση αφελούς πεποιθήσεως επιτυχίας ως αρχηγός ενός νέου κόμματος, δεύτερου ή τρίτου, της προτίμησης των ψηφοφόρων, επιμένοντας στην αριστερή πολιτική. Δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών στους δικούς του συμβούλους, ότι τον διακατέχει ένας ρεαλισμός, που θεωρεί πραγματικότητα, ό,τι φαίνεται ανέφικτο.
Παρασύρεται φαίνεται εκ του γεγονότος ότι τότε από μονοψήφιο αριθμό έφτασε το κόμμα του στο 36,4%, λαμβάνοντας 149 έδρες και κυβέρνησε τη χώρα συνεργασθείς με τους «Ανεξάρτητους Έλληνες». Έλεγε ότι «για να μας εμπιστευθούν (οι ψηφοφόροι) έπρεπε οι παλμοί μας να χτυπάνε στους ρυθμούς του λαού και όχι στο ρυθμό των δικών βεβαιοτήτων».
Άργησε να καταλάβει, φαίνεται ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να κυβερνήσει με αξιοπρέπεια και αξιοπιστία από ανθρώπους «θεσμικώς» αδίστακτους, στους οποίους έχουν απομείνει ως όπλα τα ψέματα και οι αθλιότητες και που χρωστούν την επιβίωση τους πηγαινοερχόμενοι από τ’ αριστερά στα δεξιά, γνωρίζοντες ότι οι ημέρες τους στην εξουσία είναι μετρημένες.
Αν πιστέψουμε τα όσα διαδίδονται από συνεργάτες του Τσίπρα, ότι θα τα κάνει όλα «γης μαδιάμ» σε σχηματισμούς και μηχανισμούς, που αναπαράγουν σκάνδαλα, τότε δεν γίνεται τίποτ’ άλλο, απ’ την διευκόλυνση του κ. Μητσοτάκη με 22%, ν’ απολαμβάνει τα προνόμια μιας κυριαρχίας, που κανείς δεν μπορεί ν’ αποτρέψει.
Η προσπάθεια της επιστροφής σε μια στιγμή που όλα παίζονται, συνιστά επιθυμία σύνδεσης του παρόντος με το ιστορικό παρελθόν, έτσι ώστε ο κ. Τσίπρας με το ακρωνύμιο Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) να μοιάζει λιγότερο από επαναστάτης και περισσότερο ως εγγυητής συνοχής του πολιτικού κόσμου τη χώρας.