» Όπως τη θυµάται ο 96χρονος Γιώργος Καρεφυλάκης
Βρεθήκαµε πρόσφατα στο σπιτικό του «αειθαλούς» 96 χρονου, τώρα, κ. Γιώργου Καρεφυλάκη, για να µας διηγηθεί µια αλησµόνητη ναυτική ιστορία, εξαιτίας του Vaccinetion, του δίπτυχου βιβλιαρίου εµβολιασµών των ναυτικών.
Η εταιρεία ΧΑΛΚΟΥΣΗ, που δούλευα και που εκεί υπηρέτησα όλα µου σχεδόν τα χρόνια, ως ναυτικός στα ποντοπόρα πλοία, αγόρασε ένα πλοίο από τη Βραζιλία, το Ρίο ντε Τζανέιρο, και που παρέµενε παροπλισµένο σε µια άκρη του λιµανιού για τέσσερα χρόνια, λόγω της αναδουλειάς που είχε εκείνα τα χρόνια και που πολλοί ναυτικοί πείνασαν.
Με ειδοποίησαν, λοιπόν, από την εταιρεία να πάω στον Πειραιά, γιατί σε δυο µέρες θα φεύγαµε περίπου 40 άτοµα διαφόρων ειδικοτήτων αεροπορικώς να πάµε στη Βραζιλία για να επισκευάσουµε το καράβι, ώστε αξιόπλοο πια, να εκτελεί το όποιο έργο του ανατίθεται.
Εγώ είχα δουλειά, εδώ στα Χανιά και λέω, άστο, θα πάω σε δυο τρεις µέρες, πάω, λοιπόν, στα γραφεία και µου λένε, χθες φύγανε όλοι µαζί, εσύ άργησες και θα πας τώρα µόνος σου.
Ήταν Σάββατο απόγευµα, βουτούσε ο ήλιος στη θάλασσα, όλα κλειστά, Υπηρεσίες, γιατροί, τα πάντα. Μου ετοιµάζει ο υπάλληλος τα χαρτιά και στο τέλος µου λέει, µας λείπει το Vaccineτion, µήπως το έχεις πάνω σου; Όχι του λέω, εσείς το κρατάτε εδώ. Υπόψη ότι στο τέλος κάθε ταξιδιού, όταν ξεµπαρκάρουµε, για να µας έχει δεµένους, κατά κάποιον τρόπο η εταιρεία, µάς τα κρατούσε στα Γραφεία της.
Ψάχνει ο υπάλληλος ,ανακατεύει όλα τα συρτάρια, τίποτα το Vaccineτion. Βρε, Γιώργο, µήπως το έχεις στο σπίτι σου; Τηλεφωνούµε στο σπίτι. Τίποτα. Τι θα σε κάµω τώρα, είναι κλειστοί και οι γιατροί, Σάββατο απόγευµα, να βγάλεις καινούριο βιβλιάριο. ∆εν γίνεται να φύγεις δίχως βιβλιάριο εµβολιασµών. Ξαφνικά, άρχισε να ξαναψάχνει τον πάκο µε τα Vaccineτion, βρίσκει ένα που µοιάζαµε λιγάκι στην φωτογραφία, στην χρονολογία γέννησης και στο µικρό όνοµα, µουτζουρώνει το επίθετο και γράφει το δικό µου, µα φαινόταν πολύ η αλλαγή που έκανε. Τότε το πιάνει το στριφογυρίζει στα χέρια του καλά καλά, το τσαλακώνει για να φανεί ταλαιπωρηµένο και µου το πετά στα πόδια , πάρτο µου λέει και κάνε ό,τι σε φωτίσει ο Θεός.
Τι να κάνω, σκύβω το παίρνω και λέω έχει ο Θεός και πάω στο αεροδρόµιο του Ελληνικού µε προορισµό τη Βραζιλία. Στο Ελληνικό κάνανε έλεγχο στα χαρτιά που τους έδωσα, το βιβλιαράκι των εµβολίων το είχα στην τσέπη µου, δεν µου το ζήτησαν και έτσι µπήκα στο αεροπλάνο και φτάσαµε στο Λονδίνο που θα αλλάζαµε και αεροπλάνο.
Είχε µια µικρή καθυστέρηση, σε λίγο άρχισε ο έλεγχος, σε ένα µακρόστενο πάγκο ήταν 3-4 υπάλληλοι και ο καθένας µας έδινε τα χαρτιά του, τα έλεγχαν, έβαζαν υπογραφή και πηγαίναµε στον επόµενο. Ήρθε η στιγµή που θα έλεγχαν και τα χαρτιά µου , τους δίνω όλα τα χαρτιά χωρίς το Vaccineτion, που το είχα στην τσέπη µου από φόβο µην ξεµασκαρωθώ, τα κοιτάζει ο υπεύθυνος και µου λέει. Το Vaccineτion, εγώ του έδειχνα τον πάκο µε τα χαρτιά µου και αυτός φώναζε δυνατότερα Vaccineτion!!!! ∆εν καταλαβαίνω του λέω, µόνο ελληνικά µιλάω.
Εγώ καταλάβαινα τι µου έλεγε, αλλά έκανα τον βλάκα, τον Γερµανό, µπας και περάσει. Ξαναφώναξε αγριεµένα Vaccineτion. Εγώ πάλι έλεγα και έκανα τον Γερµανό ότι δεν καταλάβαινα. Υπόψη ότι ο υπάλληλος ήταν ένας νεαρός οµορφοκαµωµένος άντρας µε ξανθό σγουρό γενάκι. Σηκώνεται, τότε, αγριεµένος από την καρέκλα του, µε πιάνει από τον ώµο , µου παίζει µια σπρωξιά και µου λέει. «Fuck you Greeks Γαµηθ… Έλληνες».
Κάνω δυο βήµατα και κοντοστέκοµαι, γιατί κατάλαβα την βρισιά, γυρνάω τον κοιτάζω στα µάτια και λέω από µέσα µου, να γυρίσω να τον πιάσω από τα γένια να του τα βγάλω τρίχα τρίχα, αλλά πάλι το ξανασκέφτοµαι και λέω αφού πέρασες Γιώργη, τι τους θέλεις τους καυγάδες;
Μπήκα, λοιπόν, στο αεροπλάνο µε προορισµό τη Βραζιλία, το ταξίδι ήταν µεγάλο, οι αεροσυνοδοί µε το σεις και µε το σας, να µας σερβίρουν ό,τι θέλαµε.
Μια αεροσυνοδός κατάλαβε ότι είµαι Έλληνας και ερχόταν συνεχώς δίπλα µου, κάθιζε στα γόνατά της και µου έλεγε ότι είναι παιδί Ελλήνων µεταναστών στην Αυστραλία, ότι κάνει οικονοµίες γιατί χτίζει ένα σπίτι στην Νέα Ιωνία στην Αθήνα και ότι δυσκολεύεται µε τα βραζιλιάνικο νόµισµα το Κρουζέιρο.
Όταν, τώρα, πλησάζαµε στη Βραζιλία, µου σκάει το µυστικό, να της αλλάξω τα Κρουζέιρο µε τα δολάρια που είχα, εγώ είχα 20 νόµιµα δολάρια γιατί η εταιρεία µάς πλήρωνε όλα τα έξοδα. Είχα βέβαια άλλα 100 παράνοµα στην κάλτσα µέσα στο παπούτσι µου. Της λέω, λοιπόν, ότι έχω 20 δολάρια όλα κι όλα, δεν πειράζει µου λέει άλλαξε µου τα, σε παρακαλώ. Τόσο πολύ την είχα συµπαθήσει που αν δεν ντρεπόµουν να βγάλω το παπούτσι µου θα της άλλαζα και τα άλλα 100. Φτάσαµε στο αεροδρόµιο µε ευχαρίστησε κι εγώ την ίδια µέρα πήγα στο καράβι και βρήκα όλους τους υπόλοιπους συναδέλφους. Την άλλη µέρα βγήκαµε έξω και πρώτη µας δουλειά να πάµε σε έναν ‘‘Σαράφη’’, (αργυραµοιβός, που εκτός από τις αλλαγές χρηµάτων αγοράζει και πουλάει χρυσό και άλλα πολύτιµα µέταλλα,) να αλλάξουµε τα δολάρια σε Κρουζέιρο, στο νόµισµα της Βραζιλίας.
Εκεί λοιπόν, το ένα δολάριο µάς το άλλαξε µε τρεις χιλιάδες Κρουζέιρο, ενώ η ‘‘πονηρή κυρία’’ µε γέλασε και µου το άλλαξε µε µόνο χίλια Κρουζέιρο. Είπα τότε, από µέσα µου «Γιώργη, να προσέχεις, να µην είσαι ευκολόπιστος σε κλαψουρίσµατα και κολακείες, όλοι οι άνθρωποι δεν είναι τίµιοι».
*Ο Γεώργιος Μανιαδάκης είναι συνταξιούχος δάσκαλος
