Τετάρτη, 12 Μαΐου, 2021

Μια Κυριακή εγίνηκε σκόνη

Ο Στεφανοκουμής μπορεί να πλησίαζε τα πενήντα, μα όντε επροπάθιε έτριζεν ο τόπος. Φορούσε εκείνα τα βαριά τα στιβάνια, έστριβε και τη μουστάκα του και ήτανε ολάκερος μιαν εμορφιά.
Και δεν ήταν μονάχα η εμφάνιση του επιβλητική.
Όσοι τον γνωρίζανε στα Χανιά τονε θαύμαζαν και για την καθάρια ψυχή ντου.
Ντόμπρος ο Κουμής, πάντα ήτονε δίκαιος με ούλους τσι αθρώπους.
Και στην παρέα πρώτος. Να πει την καλή του κουβέντα, να γελάσει, να πει το ριζίτικο του και μετά να σύρει και ντρέτα το ζάλο του.
Από τη μέρα όμως που μπήκε στο σπιτικό του εκείνοσας ο λιγδιάρης ο παρατρεχάμενος του βουλευτή και του ’πε για τα κοπέλια του, πως μπορεί να τα διορίσει όπου θέλει άμα…, ο Στεφανοκουμής εσυννέφιασε.
Επροπάθιε στο δρόμο ζαλισμένος και σκεφτότανε τα κοπέλια του, τον Σήφη και τον Παναγή. Ηξερε τη δύσκολη ζωή απου ‘χανε στο χωριό. Αυτόν δεν τον ένοιαζε μήτε και το Λενιώ. Τα κοπέλια του όμως;
Είπε το ναι ο Στεφανοκουμής.
Το ‘πε στον λιγδιάρη και ο αναθεματισμένος τον κράτησε τον λόγο του. Εβόλεψε κατά πως υποσχέθηκε και τον Σήφη και τον Παναγή…
Από τότες, κάθε φορά που είχε εκλογές, ο Κουμής έτρεχε ξοπίσω από τον βουλευτή.
Τον κράτησε κι αυτός το λόγο του.
Μα το Λενιώ όμως ανησυχούσε. Εβλεπε τον άντρα τση πια, να περπατεί σαν τον γάτη. Μετά από λίγο καιρό τον έβλεπε και καμπούριαζε εξαιτίας της συνήθειας που απόκτησε να σκύβει για να μην τονε βλέπουνε οι γνωστοί του. Ασπρίσανε τα μαλλιά του γρήγορα κι τ’ αστραφτερά του μάθια εξεθώριασαν.
Εσταμάτησε και τσι παρέες και καταγινόταν μόνο με τα χωράφια του.
Θαρρώ πως μου είπανε -δεν ξέρω αν είναι αλήθεια- πως κάθε μέρα ο Στεφανοκουμής εμίκραινε μέχρι -λέει- που μια Κυριακή εγίνηκε σκόνη τόσο δα μικρή που την πήρε και την σκόρπισε ο αγέρας…
Το σίγουρο πάντως, γιατί ήμουνα εκεί, είναι πως στα σαράντα του Κουμή, οι γιοί του είχανε κάθε λογής κεράσματα για τον κόσμο που ήρθε στο μνημόσυνο. Στο κάτω – κάτω της γραφής, τα κοπέλια έπρεπε να τιμήσουνε τον πατέρα τους που τους έκανε αθρώπους…

* E-mail: eurohania@yahoo.gr
Άρθρο υπ’ αρ. 320 / Κυριακή 18 Μαρτίου 2018

1 Comment

  1. Κωνσταντίνε εκπληκτικό το γραπτό σου όπως και τα άλλα “Τα μικρά σου” όπως σου τάχα πει. Και σε άλλα με υγεία παιδί μου!

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Ειδήσεις

Σχόλια

Συνεργασίες

Διαδρομές

Podcasts

Επιστολές

Χρήσιμα

Μόνιμες στήλες