Μια ∆ηµοτική Αγορά λίγο τροφίµων και περισσότερο εστίασης;

O υπογράφων δεν είναι ούτε άνθρωπος της αγοράς, µήτε οικονοµολόγος, µελετητής, εκτιµητής ακινήτων, επιχειρηµατίας, διαχειριστής κ.ο.κ. Συνηθίζει όµως να µιλάει στα επαγγελµατικά πλαίσια που κινείται και µε αυτούς τους ανθρώπους και κανείς µέχρι στιγµής δεν είναι αισιόδοξος για το µοντέλο λειτουργίας της ∆ηµοτικής Αγοράς, όπως αυτό πάει να διαµορφωθεί.
Όλοι είναι σύµφωνοι µε την απαγόρευση super market, franchise και µεγάλων οµίλων, κανείς όµως δεν µπορεί να καταλάβει πώς θα είναι βιώσιµο ένα κρεοπωλείο, ένα ιχθυοπωλείο, ένα ανθοπωλείο µε διαθέσιµο χώρο 16 – 17 τ.µ. και άλλα 7-8 τ.µ. στο πατάρι όταν δεν µπορεί να βάλει τον απαιτούµενο αριθµό ψυγείων, πάγκων, του απαραίτητου εξοπλισµού;
«Επειδή κανένα από αυτά τα καταστήµατα δεν µπορούν να επιβιώσουν, ειδικά αν ο διαγωνισµός για τα 19 που θα δηµοπρατηθούν ανέβει ψηλά και πρέπει να πληρώσουν νοίκια 900, 1000, 1200 ευρώ, θα γίνουν όλα εστίαση. Ιχθυοπωλείο µε λίγα ψάρια για πώληση και πολλά που θα σερβίρονται µε διάφορους τρόπους, κρεοπωλείο µε βιτρίνα κάποια είδη κρέατος αλλά µε πωλήσεις σε ψητά, βραστά, ειδικά αν τους δοθεί και χώρος εξωτερικός για τραπεζάκια, από τα 65 καταστήµατα τα 60 θα γίνουν εστίαση» ήταν η άποψη ενός οικονοµολόγου.
Θέλουµε λοιπόν τη νέα ∆ηµοτική Αγορά, ένα µεγάλο κλειστό εστιατόριο – ταβέρνα – κυριλέ φαγάδικο;
Αν αυτό θέλουµε ως τοπική κοινωνία (γιατί κανείς δεν µας ρώτησε, δεν έγινε και κάποια σοβαρή διαβούλευση) ας γίνει έτσι.
Όσοι Χανιώτες πάντως θυµούνται τη ∆ηµοτική Αγορά ανοικτή και λειτουργική, τη θέλουν αγορά τροφίµων και τοπικών προϊόντων, αυτή τη φιλοσοφία υποτίθεται ότι υπηρετεί και ο κανονισµός λειτουργίας που πρόσφατα ψηφίσθηκε από το ∆ηµοτικό Συµβούλιο. Όµως µερικές φορές η πραγµατικότητα (ειδικά όταν διαµορφώνεται χωρίς εµάς για µας) είναι πολύ πιο διαφορετική από τις επιθυµίες και τις επιδιώξεις µας…