Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου, 2021

Μετοίκηση 

Ξέρω πως το χαμόγελό σου απλώνει ηλιαχτίδες στο ψυχρό μάρμαρο
και το βλέμμα σου πάντοτε συμβουλεύει με σοφά λόγια
στην πρόσοψη του κελιού σου αναπαυμένο
όμως την ίδια στιγμή βρίσκεσαι αλλού
σαν πολύχρωμη πεταλούδα του δάσους
εκεί που οι ήχοι συνθέτουν μελωδία θεσπέσια
κι η αγκαλιά χωράει μόνο
απεραντοσύνη.

Δεν πλάστηκες για τη Βουβή Πολιτεία
δεν σε χωρούν τα περίκλειστα τείχη
οι σκοτεινοί θάλαμοι σε πνίγουν
ποτέ δεν αποδέχτηκες τη σιωπή.

Τώρα και πάλι ανοίγεις τις κουρτίνες
φτιαγμένες από νεφελώδη νήματα
κάνεις τόπο στο φως
αγναντεύεις το πράσινο και το γαλάζιο
ακροβατείς σε πλοκάμια κισσού
κατεβαίνεις στη γη
να κόψεις ένα κλώνο γιασεμιού
και να φύγεις
βέβαιη πια πως για όλα
υπάρχει καινούρια αρχή.

 

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Μικρές αγγελίες

aggelies

Βήμα στον αναγνώστη

Στείλτε μας φωτό και video ή κάντε μία καταγγελία

Συμπληρώστε τη φόρμα

Ειδήσεις

Σχόλια

Συνεργασίες

Διαδρομές

Podcasts

Επιστολές

Χρήσιμα