Μετά…

Περπατώ στα σοκάκια µιας πόλης που µένει ίδια. ∆εν στολίστηκαν τις γιορτές κι όµως, κάποιες πόρτες, σύγχρονες ανάµεσα στα χαλάσµατα, φορούν ακόµη τα γιορτινά τους. Είναι εκείνες µε το τυχερό ρόδι δεµένο στα ψεύτικα µεταµοντέρνα µπρούτζινα χερούλια τους. Πίσω τους κρύβονται ταξιδιώτες που έφυγαν ή θα φύγουν σήµερα.
Όλα θα φύγουν σήµερα και το ρόδι θα σπάσει, «για το καλό». Για το καλό του χρόνου, για την προσµονή του ίδιου που δεν θα αλλάξει αλλά θα παραµείνει ίδιο, όµοιο και ίσο, όπως κάθε χρόνο και οι ταξιδιώτες θα πάνε πάλι στο ίδιο τριάρι µε την Pinterest διακόσµηση.
Όλα ίδια, όλα απαράλλαχτα κι όπως θα αδειάζουν τις βαλίτσες από τα βρόµικα ρούχα τους, κάπου θα παραπέσουν οι φανταχτερές ευχές, η υπόσχεση: «αυτή τη χρονιά θα τα αλλάξω όλα»…
Ω…! ∆εν τους πιστεύω, κανέναν δεν πιστεύω, µόνο τους περιµένω στην ίδια πλατεία, στον ίδιο δρόµο, στο ίδιο κόκκινο φανάρι µέχρι να ανάψει πράσινο και να τραβήξουν την ίδια πορεία, πίσω από έναν πάγκο εργασίας, ένα ταµείο, έναν πάγκο κουζίνας, ένα κρεβάτι που παραµένει κρύο, µια αγκαλιά που δεν γουστάρουν, ένα αυτοκίνητο που τρέχει χωρίς σκοπό, ένα ποστ στα σόσιαλ ευθύνης προς τους άλλους, στις φτωχές συγγραφικές εκκαθαρίσεις, στις υπέρλαµπρες φωτογραφίες, στα γρήγορα πρωινά βήµατα για να χτυπήσουν την κάρτα εργασίας, στο δώρο που επιστρέφουν στον εργοδότη, σε ένα παγκάκι να ανυποµονούν να βγει ο χρόνος για να φορέσουν ξανά τα γιορτινά τους, να υποσχεθούν και να ευχηθούν πως δεν πειράζει που χάθηκε κι αυτή η ευκαιρία, του χρόνου όµως θα είναι η χρονιά τους, γνωρίζοντας κατά βάθος πως δεν αρκεί ο χρόνος, ούτε τα λαµπιόνια, ούτε οι άλλοι, αλλά θα αρκούσε να σταθούν για λίγο, να βγει µια ανάσα, να κλείσουν τα µάτια και να ορκιστούν στην αρπακτική καθηµερινότητα: µολών λαβέ!