Με τους Ινδιάνους και όχι τους Καουµπόιδες, µε τους “κακούς” Βιετναµέζους και όχι τον βλοσυρό Βετεράνο τις οµώνυµης σειράς ταινιών, κοντά µε τα ξαδέλφια Ντιουκ και όχι τον σερίφη Ρόσκο και τον δήµαρχο Mπος Χογκ. Με τον Ουίνστον Σµιθ και όχι το “Μεγάλο Αδελφό” στο 1984 του Όργουελ, δίπλα στην παρέα των φαντάρων και όχι στους αξιωµατικούς τους στο “Ουδέν Νεώτερον από το ∆υτ. Μέτωπο” του Εριχ Μαρία Ρεµάρκ, µε τους ήρωες του Χανς Φάλαντα στο “Μόνος στο Βερολίνο” και όχι τους διώκτες τους, µε τα θύµατα του “Η κόλαση της Τρεµπλίνκα” του Βασίλι Γκρόσµαν και του “Αν αυτό είναι ο Άνθρωπος” του Πρίµο Λέβι και απέναντι στους βασανιστές τους.
Η παγκόσµια λογοτεχνία, ο κινηµατογράφος, τα παιδικά παιχνίδια και οι παλιές σειρές της τηλεόρασης, η ίδια η ζωή πάνω από όλα δείχνουν πολλά παραδείγµατα ανθρώπων που πήγαν “κόντρα” στον ισχυρό, τον δυνάστη. Παραδείγµατα που δεν απουσιάζουν και από τον -όχι άδικα πάντα- στοχοποιηµένο πολλές φορές µε πολλά αµαρτήµατα χώρο της δηµοσιογραφίας και στη χώρα µας, από ανθρώπους που απλά προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους µε γνώµονα το συµφέρον της κοινωνικής πλειοψηφίας. Για αυτό και τα Slapps (εκφοβιστικές µηνύσεις και αγωγές) σε βάρος εκπροσώπων του Τύπου, το “µπούλιγκ” από ανθρώπους της εξουσίας και τον περίγυρό τους, οι πιέσεις και οι αποκλεισµοί.
Πρακτικές που δεν συναντάς µόνο σε όσους κάνουν ερευνητική δηµοσιογραφία αλλά και στον µικρόκοσµο το δικό µας, στην γωνιά αυτή της Κρήτης.
Ωστόσο τα παραδείγµατα αντίστασης από τη ζωή και την έντυπη και κινηµατογραφηµένη της αποτύπωση είναι πολλά και πάντα ενισχυτικά. Οι σηµειώσεις αυτές καθώς σε λίγες µέρες εορτάζουµε την Ηµέρα του Τύπου.
