Μέσα δεκαετίας του ΄90. Πρωτοετής φοιτητής στην Αθήνα. Άγνωστος µεταξύ αγνώστων, σε ένα τοπίο εξίσου άγνωστο αλλά και µαγικό. Ο πρώτος χάρτης δεν ήταν έντυπος αλλά… µελωδικός. «Οι Μπαλάντες της Οδού Αθηνάς» του Μάνου Χατζιδάκι, µία από τις… πυξίδες µου. Η Αθηνάς ένας δρόµος γεµάτος µικροµάγαζα, λαϊκός. Και στο βάθος η Ακρόπολη. Άρωµα µιας άλλης εποχής. Όπως ακριβώς τα έγραφε στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 ο ίδιος ο Χατζιδάκις περιγράφοντας τη µοναδικότητα αυτού του δρόµου. Μια µοναδικότητα που αποτύπωσε ο µεγάλος συνθέτης τόσο στα τραγούδια του όσο και στο γλαφυρό σηµείωµα του οµότιτλου δίσκου τον Νοέµβριο του 1983: «Έγραφα το ΄81: Η οδός Αθηνάς είναι η καρδιά της Αθήνας. Και η Αθήνα είναι η καρδιά του έθνους. Γι’ αυτό κι ό,τι υµνεί την Αθηνάς είναι εθνικό και ελληνικό µαζί. Κι έτσι όπως έχει το όνοµα Θεάς η οδός αυτή και στην κορφή της την βλογάει ο Παρθενώνας, κανείς δεν της αµφισβητεί την εθνική αξία σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο δρόµος, η Αθηνάς, έχει πολλά οινοµαγειρεία και πιο πολλά πορνεία, κινηµατογράφους για κατ΄ ιδίαν ερωτικήν απόλαυση, ξενοδοχεία σκοτεινά για άµεση ερωτική περίθαλψη – κάτι σαν Πρώτων Βοηθειών, να πούµε, ερωτικών – χιλιάδες καφενεία για ηµερήσια χαύνωση, το ∆ηµαρχείο κι ένα γραφείο κηδειών αλλοτινών καιρών. Στον δρόµο αυτόν κυκλοφορούν εργατικοί, µικροέµποροι, αλήτες, πόρνες, τραβεστί, δηµοσιογράφοι, επαρχιώτες µαστροποί και χίλιοι δολοφόνοι. Αυτό περίπου είναι το σκηνικό. Οι Μπαλάντες είναι…
Τώρα το ΄83, συνεχίζω: Οι Μπαλάντες αυτές είναι κάτι πέρα από το “σκηνικό” που µίλησα πιο πάνω, κάτι το διαφορετικό. Θα ΄λεγα είναι µια ποιητική σπουδή πάνω στη βία και στη “σκοτεινή µας ρίζα της κραυγής”, όπως το είπε ο Λόρκα µέσ΄ απ΄ τα ελληνικά του Νικόλαου Γκάτσου.
Είναι ένας µαίανδρος µελωδικός ευφάνταστων ερωτικών συµπλεγµάτων. Είναι κρυφές αυτοαναλύσεις, εξοµολογήσεις και περιδιαβάσεις στον κληρονοµηµένο αθέατο χώρο της ψυχής µας. Είναι µια µουσική καταγραφή των περιθωριακών µας παρορµήσεων. Τέλος, είναι µια τελετουργική προσπάθεια να φανερωθούν οι σκοτεινές δυνάµεις που µας κυβερνούνε µέσα µας και µας ωθούν, µας οδηγούν αδίστακτα προς την πανάρχαια και τελειωτική µας διαδροµή.
Το έργο αυτό το πρωτοσκέφθηκα αφού ολοκλήρωσα την ηχογράφηση του “Μεγάλου Ερωτικού”, κάπου το ΄72. Ηχογράφησα µάλιστα και πέντε κοµµάτια µε τίτλους αυτοσχέδιους, δίχως να ξέρω πώς και προς τα πού να πορευτώ. Γι’ αυτό και το σταµάτησα.
Τα χρόνια που ακολούθησαν το είχα στη σκέψη µου χωρίς να το δουλεύω κι ονειρευόµουν την οριστική µορφή του. Το 1981, άρχισα να το ξαναδουλεύω, ενώ συγχρόνως το έπαιζα στις συναυλίες µου, βοηθώντας έτσι τον εαυτό µου να το αποσαφηνίσει. Τέλος, πριν µόλις δύο µήνες ξεκαθάρισα τον στόχο µου και την τελειωτική φυσιογνωµία του έργου.
Τις Μπαλάντες αυτές, τις χαρίζω στη µνήµη της µητέρας µου, µια και µου κληρονόµησε όλους τους γρίφους που από παιδί µ’ απασχολούσαν και µέχρι σήµερα κάνω προσπάθειες να τους λύσω. Χωρίς τους γρίφους της, δεν θα ήµουν ποιητής».
