«…Μαδάρες γυμνές, τραχειές, αγέλαστες…» έτσι περιέγραφε μεταξύ άλλων την Κρήτη πριν από 81 χρόνια ο Νίκος Καζαντζάκης σε ένα κείμενο του που είχε διαβαστεί στον τότε ραδιοφωνικό σταθμό των Αθηνών.
Τι θα έλεγε αντικρίζοντας σήμερα τον ορεινό όγκο του νησιού ο μεγάλος λογοτέχνης; Θα έβρισκε σίγουρα τις κατάλληλες λέξεις να περιγράψει τις “ανθρώπινες παθιές” πάνω στους βράχους, (όπου “παθιές” δρόμοι και δρομάκια εκατοντάδων χιλιάδων χιλιομέτρων).
Πώς θα απεικόνιζε γλωσσικά τις δαντελένιες ακρογιαλιές που σε πολλά σημεία τους η παραλία θάβεται κάτω από το τσιμέντο, μεγάλων και μικρών κατασκευών, τα λιβάδια με τους ασπάλαθους και τις αστιβίδες που έχουν αντικατασταθεί από… βιοκλιματικές εγκαταστάσεις (λες και από μόνη της δεν είναι βιοκλιματική η απλή βλάστηση), τις πισίνες δίπλα στη θάλασσα, το πράσινο στις πόλεις όπως λόγου χάρη στα Χανιά χρησιμοποιείται ως “γαρνιτούρα” στην μεγάλη τούρτα της ανάπτυξης;
Σίγουρα ο μεγάλος γλωσσοπλάστης θα έβρισκε όχι μια αλλά δεκάδες λέξεις να περιγράψει την Κρήτη του σήμερα, αλλά και πολλές περισσότερες για να χαρακτηρίσει τους σύγχρονούς του, εμάς τους ίδιους, που ελαφρά την καρδία υποθηκεύουμε τη φυσιογνωμία, το αληθινό χρώμα, το φυσικό περιβάλλον του νησιού…
