Λέξεις πίσω από τον μύθο: Σα µικρές νυσταγµένες καληµέρες

Σα νέφελο αληταριό, τριγυρνώ στ’ απόκοσµα. Κι ακουµπώ το γόνυ του παντός, ικέτης των αοράτων. Και µοσχοµυρίζουν όλα, σα ξεφλουδισµένη αγιοσύνη.
∆εν έχει ξηµερώσει καλά καλά και οι πρώτοι εργάτες, φεύγουν κιόλας για τη βάρδια. Μιά γουλιά ζεστός καφές, της ψυχής το απάγγειο. Μικρές νυσταγµένες καληµέρες της σκέψης. Για ένα κοµµάτι ψωµί η όλη ιστορία.
Κι είναι λες, κάθε ιστορία, ένα µικρό έπος. Που όλα τα περιέχει. Χαµένες µάχες, σαν ερωτες περασάρικους. Μικρές δηµιουργίες, σα τη πρώτη µέρα της πλάσης. Μικρές απώλειες σαν παραµύθι µε δράκους. Όσο µεγάλα κι αν µοιάζουν, µικρά είναι όλα. Αν αναλογιστείς τη θνητότητα και το εφήµερο του φθαρτού.
Κι εµεις αυτό το φθαρτό εφήµερο, το πήραµε στα σοβαρά. Κάποιος εκει πάνω θα γελά µε ελόγου µας. Ας ελπίσουµε να γελά κι όχι θυµωµένος να ‘ναι.
Είναι σκοτεινά ακόµα. Κι είναι θαρρείς, στο σκοτάδι να ξεµακραίνουν οι ήχοι. Λες και το σκοτάδι απλώνει τον µανδύα του, σα τη µάλλινη κάπα του βοσκού. Ή σα γρε µαυροφορεµένη. Και όλα σβήνουν µέσα του. Κι αποµένει η σιωπή.
Πολλά πρόσωπα έχει η σιωπή. Κι άλλα τόσα χέρια. Σα θεά σε τόπο ξωτικό. Και µακρινό. Σα σκέψη φευγαλέα, έρωτα απο πολλούς χρόνους ξεχασµένο.
Περνούν τα λεπτά της ώρας σιωπηλά. Σαν ελαφροπάτητη κόρη κρινοδάκτυλη. Απο καιρούς αλλους. Μια σειρήνα βρουχάται µονότονα. Εργάτες ξεφορτώνουν εµπορεύµατα. Ίσως και να ξεφορτώνονται τις σκεψεις τους έτσι. Ποιος ξέρει.
Τα σπουργίτια δεν ήρθαν ακόµα. Είναι η ώρα τους. Μα δεν φάνηκαν. Σα να τα πήρε το άπειρο κι αυτά, σαν ύπνος µακάριος.
Αποκοτιά είναι να ζεις. Όλη η ζήση, µια αποκοτιά τ’ απείρου θαρρείς. Σα µικρή πνοή τ’ ανέµου θαρρείς είναι όλα. Κι εµείς τα πήραµε στα σοβαρά. Και φτιάξαµε ρόλους και τους πιστέψαµε τελικά. Σα τα µικρά που γίνονται ένα µε το παιχνίδι τους.
Καµµια φορά νοσταλγούµε ότι αφήσαµε, µα καλα κάναµε και το αφήσαµε.
Στο παραθυρό µου απο κάτω, έχω µια νεραντζια. Κάποιες φορές, µέσα στη νύχτα, πέφτει κάποιο νεράντζι. Και µοσχοµυρίζει ο τόπος, καιρούς αλλοτινούς.
Κάποιες φορές, νέοι, κόβουν ένα νεράντζι. Και το χαράζουν να ελευθερωθεί το αρωµά του. Λες πως θα ελευθερωθούν οι ιδιοι µε αυτό το άρωµα. Και θ’ ανασάνουν. Κόβοντας θαρρεις, τα δεσµά του Προµηθέα. Που γνώρισε πολύ πόνο επειδή χάρισε τη φωτιά στους θνητούς.
Κάθε χάρισµα πολύ πόνο έχει. Κι είναι τα χαρίσµατα του καθενός, το στολίδι των αοράτων. Σα µικρές νυσταγµένες καληµέρες του παντός.