Λέξεις πίσω από τον μύθο: Παράταιρη γαλήνη

Κάποτε ήταν η ψυχή. Πολλοί λένε πως δεν υπάρχει. Άλλοι λένε πως δεν υπάρχει αυτός που την έπλασε. Όµως, όπως είναι γνωστό, πολλοί λένε πολλά.
Η ψυχή λοιπόν. ∆εν ξέρει κανείς τι είναι. Βλέπεις, δεν µπορεί κανείς να την αναλύσει ως χηµική σύσταση. Ως ύλη. Και αφού δεν µπορεί να αναλυθεί ως ύλη, την παραπετούν δώθε και κείθε.
Αλλά η ψυχή είναι παντού. Και προτιµά τα βαθιά. Βλέπεις, είναι πάντα ήσυχα στα βαθιά. Όσο τρικυµία κι αν έχει η επιφάνεια, όσο προχωράς προς την άβυσσο έχει γαλήνη. Μια παράταιρη γαλήνη θα έλεγα. Που, αντίθετα µε όλες τις ταραχές του κόσµου τούτου, εκεί στα βαθιά έχει γαλήνη. Όταν δεν υπάρχει τίποτα να χαθεί πια, εκεί στα βαθιά έχει γαλήνη. Τότε είναι που η ψυχή βρίσκει το είναι της. Ταξιδεύει η ψυχή επί τα εντός. Σπανίως επί τα εκτός. Επί τα εκτός, αν και αθάνατη η ίδια, κινδυνεύει να νεκρωθεί από τις επιλογές. Η επιλογή είναι δώρο και κατάρα για την ψυχή. Ο καθένας έχει την επιλογή του. Έχει και την ψυχή του. Μπορεί να την δεχτεί, να την αναστήσει ή να την νεκρώσει. Μα τότε η ψυχή βγάζει φωνή µεγάλη προς τα σύµπαντα, προς αυτόν που την έπλασε.
Τότε, ακόµα κι αν την χτυπήσουν κεραυνοί, δεν θα µπορέσουν πραγµατικά να την αγγίξουν. Γιατί θα ’ναι στα βαθιά. Στο πολύ εντός.
Πολλές φορές την µπερδεύουν την ψυχή µε χίλια δυο τερτίπια οι δαίµονες του κόσµου τούτου. Κύριο µέληµά τους είναι να την πείσουν πως δεν είναι ζωντανή, πως είναι ούτως ή άλλως χαµένη. Τότε κάποιος έχει επιλογή. Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς. Έχει επιλογή. Να δει την επιλογή σαν δώρο. Και να κρατήσει την ψυχή του αγκαλιά. Και να βουτήξει µαζί της όσο πιο βαθιά γίνεται.
Πολλή αναταραχή έχει ο κόσµος τούτος. Όλα είναι στον υπερθετικό βαθµό. Κι αυτό κουράζει. Αλλά υπάρχει πάντα η γαλήνη της αβύσσου. Εκεί που ο άνθρωπος, σαν ολότητα, γαληνεύει. Εκεί που βρίσκει την ψυχή που χάθηκε.
Που χάθηκε µέσα στις ερήµους του είναι. Μέσα στις ερήµους γενικότερα. Αλλά η ψυχή δεν παραιτείται έτσι εύκολα. Ό,τι κι αν έγινε, ό,τι κι αν συνέβη στον κόσµο τούτο τον υλικό, µπορεί να συγχωρεθεί, αν η ψυχή οδηγηθεί στην επανάσταση.
Απέναντι στον εαυτό της πρώτα απ’ όλα. Απέναντι στις επίκτητες συνήθειες ενός υλικού κόσµου, ξένου προς αυτήν. Ίδιον της ψυχής είναι να είναι επί τα εκτός, να είναι επί τα εντός κυρίως. Αλλά ποτέ να µην µένει επί τα αυτά. Είναι ήσυχα πάντα στα βαθιά. Αν καλός δύτης είσαι.