Λέξεις πίσω από τον Μύθο: Πάπυρος άγραφος

Ειναι φορες που ανοίγουν τα ουράνια. Νύχτες μυστικές. Κι ο νους μυστικός κι αυτός. Κι ύστερα θα πεις, που τα ξέρω εγω αυτά. Εγω που τίποτα δεν ξέρω. Κι όσο περνά ο καιρός το καταλαβαίνω καλύτερα. Πως τίποτα δεν ξέρω. Η νιότη πέρασε. Κι η αλαζονεία της επίσης. Τώρα κοντά στον σκοπό είμαι. Τώρα απο τον σκοπό που νόμιζα, ξεμάκρινα.
Πάπυρος άγραφος η ζήση όλη. Θαρρείς τόσοι καιροί που πέρασαν και κανείς δεν κατάφερε να γράψει κάτι σ’ αυτόν τον πάπυρο. Κι έμεινε τυλιγμένος και ακουμπισμένος στο θυσιαστήριο, ιερού κρυφού. Κανείς δεν τόλμησε να πει οτι ξέρει. Και να το γράψει εκει. Κι έτσι ο πάπυρος έμεινε άδειος μέσα στους καιρούς και τους χρόνους. Όλα αλλάζουν. Και πρώτα πρώτα τα σύμπαντα. Ποιός τόλμησε να πει πως μια τάχα έκρηξη έγινε και γεννήθηκαν.
Αυτά που υπήρχαν απο πάντα. Σε μορφή άλλη. Κι ίσως οι εκρήξεις να είναι πολλές. Και τα σύμπαντα άπειρα. Τι ξέρει ο νους του ανθρώπου και αλαζόνας γίνεται. Τι νομίζει πως ξέρει. Και τι υπήρχε πριν όλες αυτές τις εκρήξεις, ξέρει ; Γιατί κάτι υπήρχε. Τίποτα εκ του μηδενός δεν γίνεται. Και τίποτα στο μηδεν δεν επιστρέφει. Κι η σταθερότητα δεν υπάρχει ούτε κι αυτή. Και δεν είναι καλή η σταθερότητα. Σταθερό είναι κάτι που αμετάβλητο μένει. Μα τότε αναιρεί την ίδια την φύση της δημιουργίας. Που μια συνεχής αλλαγή είναι.
Τιποτα δεν μένει το ίδιο σα το σκεφτείς. Οι στιγμές διαφορετικές. Οι ανάσες διαφορετικές. Ο νους διαφορετικός. Αναρωτιέμαι γιατί άραγε δεν είμαστε όλοι όμοιοι. Αλλά είμαστε διαφορετικοί. Γιατί νομίζω στο διαφορετικό βασίζεται η εξέλιξη. Τι να περιμένεις αν όλα είναι ίδια κι όμοια. Τι ανανέωση να επέλθει. Γι αυτό νομίζω είμαστε όλοι διαφορετικοί και μοναδικοί. Γιατί έτσι οι πιθανότητες για εξέλιξη γίνονται άπειρες.
Μη φοβηθείς όταν δεις να ανοίγουν τα ουράνια. Ανοίγει ο νους και βλέπει και καταλαβαίνει πως τίποτα δεν ξέρει. Γι αυτό καλύτερα ταπεινός να είναι. Και ταπεινά να σκέφτεται. Πολλοί είπαν πως τα ξέρουν όλα. Και θεωρίες έγραψαν. Και προσπαθούν να βρουν αποδείξεις κι όλας για τις ιστορίες τους. Είναι αστειο σα το σκεφτείς. Κι είναι τραγικό σα το σκεφτεις πάλι. Πως ο ‘’πολιτισμός ‘’ που ο άνθρωπος εφτιαξε, ένα ψέμα αλλαζονείς ήταν. Θέλει ο άνθρωπος να τα εξηγήσει όλα. Να τα ξέρει όλα. Μα πως; Μέσα του κρύβονται όλα και δεν το ξέρει.
Τα στοιχεία που τον αποτελούν, είναι ίδια με τα σύμπαντα. Ας ακολουθήσει τις μεγάλες εκρήξεις της δημιουργίας και ας μην θελήσει να γράψει κάτι στον άγραφο πάπυρο. Και να βεβηλώσει την ιερότητά του. Μπαινω με τον νου μου στο άβατο ιερό που ο πάπυρος βρίσκεται. Στέκομαι και τον κοιτώ. Και υψώνω τα χέρια. Σε ικεσία. Και σε επίκληση. Μη μας συνορίζεσαι Θε μου.