Λέξεις πίσω από τον μύθο: Η βόλτα των ονείρων

Τα σταχυα κοίτονται σαν πολεµιστές σε χαµένη µάχη. Και το αίµα των σταφυλιών, ρέει άφθονο στις ανθηροστοµίες των γλεντοκόπων. Και κάτι χαµένα χέλιδόνια, ξέµειναν στη σκέψη. Και το δάκρυ των ουρανών, πληµυρίζει τις ερήµους της καστροπολιτείας.
Αναρωτιέµαι πού χάθηκαν τα στοιχειά. Τα ξωτικά. Και όλα τα αερικά της ύπαρξης. Αναρωτιέµαι που πήγε η ύπαρξη η ίδια. Λέξη χαµένη. Χωρίς το νόηµά της. Καθώς, τα µεταµφιεσµένα φτερά, σε κοφτερά σπαθιά, σε αγνωστους τόπους.
Κι ύστερα αποφάσισα πως η γραµµή των οριζόντων, στα νέφελα ανήκει. Αξηµέρωτα, όπως πάντα τα όνειρα, ζητουν να βγουν βόλτα ξηµερώµατα. Να βαδίσουν µε βήµα σιωπηλό κατω απο έναν ουρανό βαρύ. Απο τους στεναγµούς των ανθρώπων και των δαιµόνων.
Και θα ναι αυτή η βόλτα µακρινή. Όσο πιο µακρινή γίνεται. Ανάµεσα σε καπνούς χαµένων µαχών του εντός. Ανάµεσα σε καπνούς αγιάτρευτων πληγών του συνήθους. Κι ύστερα θα πεις πως η βόλτα θα τραβήξει σε µάκρος. Καθώς θα περνά απο σκοτωµένα εργοστάσια, απο σπίτια µικρά, σαν ασκηταριά των πλανεµένων ασκητών του κόσµου τούτου. Σεργιάνι στο αγένητο φως. Που ανηποµονεί να γενηθεί, µέσα στα σκοτάδια.
Κι είναι και οι περιπατητές της νύχτας, που γυρίζουν απο κάποιους σκοτεινούς ουρανούς. Μικρό αφιέρωµα στις βόλτες που περιµένουν. Στα γυρίσµατα του νου, ως ψυχής εναποµείνασας απο τα συντρίµια των κεραυνών.
Μιά βόλτα στις θάλασσες, τις αιωνίως θυµωµένες. Που εργάτες τις λάτρεψαν, σαν εταίρες του είναι τους. Βήµατα χορευτών µέσα απο τα πέπλα της οµίχλης, πάνω σε παλιό πλακόστρωτο.
Βήµατα που το σεργιάνι συνεχίζουν, χωρίς σκέψεις και λογισµούς πια. Μιά βόλτα θα κάνω και ‘γω αξηµέρωτα. Στο χρόνο που αναποφάσιστος είναι, αν πάει µπροστά ή πίσω. Στο χρόνο που αναιρεί. Στον χρόνο που δεν υπάρχει. Βγάζω τα γυαλιά µου και τ΄ακουµπώ στο τραπέζι. Το παραθυρο ανοιχτό. Να µπει η ψύχρα των συµπαντικών χορδών. Και να αναζωογονηθεί το είναι.
Η βόλτα των ονείρων πάει µακριά. Πέρα απο όρους, ορισµούς και άδεια αµπέχονα. Πέρα απο το παράλογο της συνήθους λογικής. Που σε συµβιβασµούς οδηγεί.
Κι όχι εκεί που θα ‘πρεπε. Σε µια βόλτα αξηµέρωτα µε άδειες τις τσέπες απο τα περιττα. Ξεφλουδίζοντας ότι απέµεινε απο το σκοτωµένο σκοτάδι. Καθώς το φως ανασταίνεται.