Κυριακή Ζ’ Λουκά: Μη φοβού, µόνον πίστευε

∆ύο θαύµατα του Χριστού αφηγείται η σηµερινή ευαγγελική περικοπή, τη θεραπεία της «αιµορροούσης» που επί δώδεκα χρόνια µαστιζόταν από την αρρώστια της και την ανάσταση του δωδεκάχρονου κοριτσιού του Ιάειρου. ΄Οσο διαρκεί η ζωή, βρίσκεται ο άνθρωπος κάτω από την επήρρεια της φθοράς και του πόνου, η παρουσία όµως του Χριστού ανάµεσα στους ανθρώπους σηµαίνει την απαρχή ενός νέου κόσµου αφθαρσίας και αιωνιότητας.
Ποια είναι η σηµασία στην ενθαρρυντική φράση του Χριστού «µη φοβού, µόνον πίστευε».
Είχαµε αφήσει την προπερασµένη Κυριακή τον Κύριο µε τους µαθητές Του στην Καπερναούµ, όπου είχε γυρίσει, διωγµένος από τους Γαδαρηνούς. Εκεί συνέβησαν δύο θαύµατα, που τα περιλαµβάνουν οι τρεις συνοπτικοί Ευαγγελιστές, και τα ακούµε στη σηµερινή ευαγγελική περικοπή. Μας ενδιαφέρει, όχι µόνο να τα πληροφορηθούµε, αλλά και να αναζητήσουµε την αξία τους για µάς.
Μπορούµε να φανταστούµε το Χριστό µε τη συνοδεία Του ανάµεσα στο πλήθος, που είχε ανθουσιαστεί από την επιστροφή Του. Να κι ο Ιάειρος, ο άρχοντας της συναγωγής. Η µονάκριβη, δωδεκάχρονη κόρη του χαροπαλεύει κι αυτός τρέχει, πέφτει στα πόδια του Ιησού και µε πολλή αγωνία τον παρακαλεί να τη σώσει. Κι ενώ Εκείνος βάδιζε προς το σπίτι του πονεµένου πατέρα και τα πλήθη τον είχαν περιζώσει ασφυκτικά, κάποια άγνωστη γυναίκα, που υπέφερε από αιµορραγία δώδεκα χρόνια κι είχε ξοδέψει όλη την περιουσία της στους γιατρούς χωρίς κανένα αποτέλεσµα, κάνοντας απεγνωσµένες προσπάθειες, πλησιάζει τον Κύριο. Ποιος µπορεί να συλλάβει το δράµα της, καθώς δέχεται την «ποινή» της υποτίµησης και της κοινωνικής περιθωριοποίησης; Πλησιάζει, λοιπόν, από πίσω τον Ιησού, αγγίζει την άκρη του ενδύµατός Του κι αµέσως η αιµορραγία της σταµατά!
Ακολουθεί µια συζήτηση παράξενη, αλλά καθόλου τυχαία. Ο Χριστός ρωτάει ποιος τον άγγιξε.
Ο Πέτρος λέει: «Τόσος κόσµος έχει στριµωχτεί τριγύρω σου, και σύ ρωτάς ποιος σε άγγιξε»; Και λέει Εκείνος: «Κάποιος µε άγγιξε, γιατί ένιωσα να βγαίνει από µένα µια δύναµη». Τώρα, η γυναίκα πλησιάζει τροµαγµένη, πέφτει στα πόδια Του και µπροστά σ’ όλους εξηγεί γιατί τον άγγιξε και οµολογεί δηµοσίως ότι θεραπεύτηκε αµέσως. Ο Κύριος διαλύει το φόβο της λέγοντας: «Έχε θάρρος κόρη µου, η πίστη σου σ’ έσωσε, πήγαινε στο καλό»!
Στο µεταξύ, έρχεται κάποιος από το σπίτι του αρχισυναγώγου και του λέει πως η κόρη του πέθανε και να µην ενοχλεί το ∆ιδάσκαλο. Ακούγοντας ο Ιησούς, του λέει: «Μη φοβάσαι, µόνο πίστευε, και θα σωθεί».
Ο φόβος µπροστά στο τροµακτικό γεγονός του θανάτου µας είναι γνωστός από την καθηµερινή εµπειρία. Βλέποντας ο άνθρωπος ότι ο θάνατος βάζει τέλος σ’ όλα τα όνειρα και τις προσδοκίες του καταλαµβάνεται από τρόµο και αγωνία, είναι µάλιστα τόσο βέβαιος για τον τελεσίδικο τερµατισµό των πάντων στο θάνατο, ώστε να του φαίνεται τελείως ανεδαφικό και παράδοξο εάν κάποιος υποστηρίξει το αντίθετο. ΄Ετσι, οι συγγενείς και φίλοι του Ιάειρου «κατεγέλων», όταν ο Ιησούς βεβαίωνε ότι η θυγατέρα του «ουκ απέθανεν, αλλά καθεύδει». Καταγελούν οι άνθρωποι µη γνωρίζοντας, ή µάλλον µη πιστεύοντας ότι ο Αρχηγός της ζωής βρίσκεται ανάµεσά τους για να νικήσει τη φθορά, να ελευθερώσει τους ανθρώπους, να καταργήσει το θάνατο. ∆εν κρίνει κανένα ο Κύριος της ζωής και του θανάτου για τη στάση του, παρά µόνο µε τη θεία αυθεντία του προστάζει: «η παίς, εγείρου». Την καταστροφή και φθορά που έφερε µέσα στον κόσµο η εωσφορική επανάσταση του ανθρώπου κατά του Θεού, έρχεται να επανορθώσει ο Υιός του Θεού διώχνοντας την ασθένεια, τον πόνο και το θάνατο από τον κόσµο και οδηγώντας τον άνθρωπο όχι µόνο στο «αρχαίο κάλλος» αλλά και ακόµη πιο ψηλά.
Τα θαύµατα του Χριστού που µας αφηγούνται οι ευαγγελιστές δείχνουν ακριβώς αυτήν την καινούργια πραγµατικότητα που εγκαινιάζεται, δείχνουν τον κόσµο της θείας αγάπης, έναν κόσµο χωρίς πόνο και δάκρυα, χωρίς φθορά και καταστροφή, χωρίς το φόβο του θανάτου. Αυτός είναι ο κόσµος, όπως τον θέλησε και τον δηµιούργησε απ’ αρχής ο Θεός και όπως αναδηµιουργείται τελικά διά του Χριστού. Την τελική κατάσταση της αφθαρσίας τη ζουν ήδη οι πιστοί γευόµενοι τους καρπούς των θείων δωρεών µέσα στα µυστήρια της Εκκλησίας.
΄Ετσι τα θαύµατα του Χριστού, είτε αυτά που επιτελέσθηκαν από τον Χριστό κατά την επίγεια δράση του, είτε αυτά που συνεχώς επιτελούνται µέσα στην ιστορική ζωή της Εκκλησίας, γίνονται οι δείκτες της βασιλείας του Θεού, τα παρατηρητήρια µέσα από τα οποία βλέπουµε τον καινούργιο κόσµο, τον κόσµο της αγάπης και της αφθαρσίας που δεν επισκιάζεται από την απειλή του θανάτου. Κι αυτός ο κόσµος δεν αποτελεί άπιαστο όνειρο του µέλλοντος, αλλ’ είναι ήδη τωρινή πραγµατικότητα, είναι ζωή που αρχίζει στο παρόν για να ολοκληρωθεί όταν οι πιστοί ακολουθώντας τους δείκτες πορείας φθάσουν στο τέρµα, εκεί όπου ο Χριστός είναι «τα πάντα και εν πάσιν».
Φτάνοντας στο σπίτι, αντίκρυσε κόσµο πολύ να κλαίει και να χτυπιέται. Και τους λέει: «Μην κλαίτε, δεν πέθανε, αλλά κοιµάται». Αυτοί τον περιγελούσαν, βέβαιοι πως είχε πεθάνει. Ο Ιησούς τούς έβγαλε όλους έξω κι άφησε να µείνουν στο δωµάτιο µόνο ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Ιωάννης και οι γονείς του κοριτσιού. Πιάνει το χέρι του και φωνάζει δυνατά: «Κορίτσι, σήκω». Ακούει η νεκρή τη φωνή, επιστρέφει το πνεύµα της κι αυτή σηκώνεται αµέσως! ∆ίνει Εκείνος εντολή να της δώσουν να φάει. Έµειναν κατάπληκτοι οι γονείς κι ο Ιησούς τούς είπε να µην το πουν σε κανένα.
Είδαµε πολλά πρόσωπα στη διήγηση να «παρελαύνουν» στη σκέψη µας. Ανθρώπους µε πολύ σοβαρά προβλήµατα. Μα, µήπως δεν είναι και δικά µας; Οι ασθένειες, ο πόνος, ο θάνατος, δεν κάνουν εξαιρέσεις. Επισκέπτονται πλούσιους και φτωχούς, ισχυρούς και αδύνατους, διάσηµους και ασήµους. Κι έρχονται λογισµοί διάφοροι, αγώνας σκληρός, καθώς προσπαθούµε να εξηγήσουµε τα παράδοξα φαινόµενα, στις σκληρές δοκιµασίες της ζωής. Νιώθουµε αδύναµοι και ψάχνοντας εξηγήσεις αδικούµε το Θεό, αποδίδοντάς Του ιδιότητες που δεν έχει. Οι Απόστολοι, οι πρώτοι χριστιανοί, οι Άγιοι δεν αντιµετώπιζαν το «Κακό» όπως συνήθως ο πολύς κόσµος σήµερα, που έχει απωθήσει το Θεό από τη ζωή του. Έκαναν υποµονή, γιατί έβλεπαν τις ασθένειες, τις θλίψεις και τις διώξεις για το Χριστό ως παιδαγωγία, ως απόδειξη της αγάπης τους προς Αυτόν και ευκαιρίες απόκτησης θείων στεφανιών.
Θαυµάζουµε την πίστη, την υποµονή, το ψυχικό σθένος και την ταπεινοφροσύνη εκείνης της γυναίκας. Κατά την παράδοση, έγινε χριστιανή. Είναι η Αγία Βερονίκη, που κήρυσσε το Χριστό ως το τέλος της ζωής της. Την πίστη της επιβράβευσε Εκείνος, θεραπεύοντάς την. Πίστη προς το πρόσωπό Του ζητάει κι από τον πονεµένο πατέρα, αλλά κι από όλους εµάς. Ας προσέξουµε όµως τι γράφει ο Άγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς: «Μια στιγµιαία διαπίστωση ότι υπάρχει κάποια µυστηριώδης δύναµη πίσω από τον ορατό κόσµο, δεν αποτελεί ούτε κατά ελάχιστο πίστη ζωοποιό και καρποφόρα… Γιατί δεν πλησιάζεις τον Καλλιτέχνη (του κόσµου) και δεν τον γνωρίζεις; Ο Χριστός γι’ αυτό ήρθε στον κόσµο, για να σου απλώσει το χέρι και να σε οδηγήσει. Όποιος δεν πλησιάζει κοντά Του και δεν του συστήνεται και δεν υποκλίνεται σ’ Αυτόν, δεν θα γίνει δεκτός ούτε στην αυλή Του στους ουρανούς»!
Τα θαύµατα του Κυρίου, αγαπητοί µου, είναι «σηµεία» της νέας πραγµατικότητας που εγκαινίασε και συνεχίζει µε την παρουσία Του στην Εκκλησία και στον κόσµο. Αλλά, µην ξεχνούµε το διαρκές αίτηµα που Εκείνος, ανάµεσα στα άλλα, µας υπέδειξε στην Προσευχή Του, για αγώνα και σταθερό προσανατολισµό: «Ελθέτω η Βασιλεία σου, ως εν ουρανώ και επί της γης».