Μια προσπάθεια που “σκοντάφτει” στο ότι η χώρα µας είναι υποχρεωµένη µε βάση τον κανονισµό της Ε.Ε. να έχει συγκεκριµένες αµπελουργικές εκτάσεις, στρέµµατα δηλαδή, που δεν µπορούν να αυξηθούν! Αυτό αποτελεί ένα πραγµατικό αντικίνητρο για τον αµπελουργό να αυξήσει την παραγωγή του, αφού επί της ουσίας κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, έτσι ο παραγωγός είναι ο µοναδικός που δεν πληρώνεται την υπεραξία για το προϊόν.
∆υστυχώς, όταν λαµβάνονταν οι αποφάσεις αυτές στα αρµόδια όργανα της Ε.Ε. πριν από δύο δεκαετίες οι πολιτικοί µας εκπρόσωποι µάλλον ήταν πιστοί στην τακτική του “περί άλλων τυρβάζουµε”.
Έτσι ενώ έχουµε τις ιδιαίτερες τοπικές ποικιλίες, τις κλιµατολογικές και εδαφολογικές συνθήκες, το περιβάλλον που µπορούν να δώσουν στο κρητικό κρασί το διαφορετικό και να κάνουν την ποιοτική διαφορά… κινδυνεύουµε να µην έχουµε το προϊόν! Τους αµπελώνες µετά από χρόνια συρρίκνωσης, πλέον και να θέλουµε, δεν µπορούµε να τους µεγαλώσουµε! Και όσο και να µιλάµε για “ποιότητα”, κάτι πολύ σχετικό για µια σειρά από λόγους, είναι αναγκαία και η ποσότητα που θα εξασφαλίσει την παρουσία του κρασιού σε καταστήµατα εστίασης, ξενοδοχεία, super market και κάβες…
Επειδή αυτή τη στιγµή το κρασί είναι από τα λίγα προϊόντα του πρωτογενή τοµέα που πηγαίνει καλά, ας ελπίσουµε ότι τα λάθη του παρελθόντος δεν θα φέρουν την παραγωγή στο αδιέξοδο…
