∆εν µας εντυπωσιάζει σοβαρώς ν’ ακούµε ότι ο Βίκτωρ Όρµπαν ήταν το «µαύρο πρόβατο» της Ουγγαρίας 16 χρόνια, και τώρα, στη χουντοκρατούµενη ευρωπαϊκή χώρα, έγινε ιδιαίτερα προσεκτικό αυτό που συνέβη, να ηττηθεί ο πανίσχυρος προπαγανδιστικός µηχανισµός.
Οι Ούγγροι επέλεξαν τον Πέτερ Μάγκιαρ ν’ αποκαταστήσει τις ελευθερίες που είχαν γίνει εργαλείο για την παραπληροφόρηση, την ελευθερία του Τύπου και τη µεταρρύθµιση των ΜΜΕ. Ο Όρµπαν παραβίαζε τους κανόνες «Κράτους ∆ικαίου» ως προς τη θρησκευτικότητα και στις αξίες τις οποίες η ελληνική πολιτεία δεν αξιολόγησε σωστά, και 11+2 στελέχη της βρίσκονται στο στόχαστρο της Εισαγγελίας της Ε.Ε., η οποία µε απαξιωτικό τρόπο απαντούσε όπως η Ορµπανική κυβέρνηση, Τούτο συνάγεται εκ του ότι τα πρωτεία έχει αριθµός υπουργών, βουλευτών και κοµµατικών παραγόντων για τη διερεύνηση της τραγωδίας των Τεµπών, του σκανδάλου των υποκλοπών, της παρακολούθησης του predator και του οζώδους ευθυνών του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. ∆εν θα έλειπε και η προσπάθεια χειραγώγησης και της ∆ικαιοσύνης, ένεκα παρακολούθησης και ∆ικαστών, µε αποτέλεσµα την παραίτηση «κόλαφος» του κ. Γιαν. Ευαγγελάτου, κάνοντας λόγο «για µια δικαιοσύνη που νοσεί. Η ανοχή είναι συνενοχή».
Η επιστολή παραίτησής του προκαλεί σοβαρά ερωτήµατα για τη ∆ικαιοσύνη. Αναφέρει γι’ αυτήν ότι υπάρχουν µειοψηφίες που δηµιουργούν προβλήµατα, και όµως επικρατούν. Αρκετά µεγάλος αριθµός έντιµων δικαστών µένει σε υψηλό βαθµό αδρανής στη δράση µιας µικρής αλλά διαρκούς µειοψηφίας που κυριαρχεί σε χώρα της ∆ικαιοσύνης… «Οι θορυβώδεις µειοψηφίες συνεχίζουν να επικρατούν και επιβιώνουν. Η ύπαρξη της πλειοψηφίας έντιµων δικαστών µένει σε µεγάλο βαθµό αδρανής στη δράση µιας µικρής αλλά θορυβώδους µειοψηφίας, που κυριαρχούσε σε χώρα της ∆ικαιοσύνης».
Και συνεχίζει: «Πολλές φορές στη διάρκεια αυτής της διαδροµής αναρωτήθηκα αν υπάρχουν στην Ελλάδα δικαστές µε ‘‘∆’’ κεφαλαίο που δεν συµπεριφέρονται αλαζονικά και απαξιωτικά στους δικηγόρους, αντιµετωπίζοντας τους ως αντίπαλους και όχι ως συλλειτουργούς της ∆ικαιοσύνης…».
«Έχει αρκετούς τέτοιους η Ελλάδα. Αποτελούν µια οριακή πλειοψηφία των Ελλήνων ∆ικαστών».
Επισηµαίνει, κοντολογίς, ότι «για ν’ ανατείλει ο ήλιος της ∆ικαιοσύνης, (θέλει δουλειά πολλή), ίσως χρειάζεται να καώ εγώ, να καείς κι εσύ, να γίνουν τα σκοτάδια λάµψη, όχι ως πράξη αυτοθυσίας αλλά ως έµπρακτη δήλωσης αυτοσεβασµού και αξιοπρέπειας και ως απόφαση να τη σεβαστείς µε το ελάχιστο».
Τα είπε όλα! Το αληθινό είναι και παντοτινό και το να λες την αλήθεια κάθε τέλος της ηµέρας το βράδυ, δεν θα ‘χεις τύψεις να απαντάς καταφατικά ότι απέδωσες δικαιοσύνη.
