Ο Γιώργος Ζαμπέτας δεν έμεινε μονάχα στην ιστορία λόγω των σπουδαίων επιτυχιών που συνέθεσε και της δεξιοτεχνίας του στο μπουζούκι, αλλά κι ως ένας μοναδικός σόουμαν που ξεσήκωνε το κοινό όπου εμφανιζόταν. Στις παραστάσεις του το χιούμορ συνόδευε τη μουσική, συχνά με έναν εντελώς αυθόρμητο τρόπο.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα που αφηγείται ο ίδιος στο βιβλίο «“Και η βρόχα έπιπτε… στρέιτ θρου” – Γιώργος Ζαμπέτας – βίος και πολιτεία» της Ιωάννας Κλειάσιου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ντέφι το 1997.
Μέσα από τη συγκεκριμένη ιστορία γεννήθηκε και ένα από τα πλέον σατιρικά τραγούδια του μεγάλου λαϊκού βάρδου από το Αιγάλεω, το περίφημο «Αποσπάσματα από έρωτες»: «Ένα βράδυ έβρεχε πολύ, κατακλυσμό έκανε. Βγαίνω να τραγουδήσω, κάνω μια εισαγωγή και πάω να τραγουδήσω ένα τραγούδι. Έχω ξεχάσει τα λόγια και δεν ξέρω τι να κάνω, τι λένε τώρα, σκέφτομαι, θα ξεφτιλιστώ, θα γίνω ρεζίλι. Συνέρχομαι όμως, δεν χάνω την ψυχραιμία μου κι αρχίζω να λέω διάφορα με μουσική υπόκρουση. “Χειμώνας βαρύς, κρύο κάργα κι εκείνο το βράδυ το φεγγάρι δεν βγήκε και η βρόχα έπιπτε… στρέιτ θρου”.
Κα, κα, κα, κα τα γέλια από κάτω. Σταματάω και πάω να παίξω ένα κανονικό τραγούδι. Όχι, όχι, φωνάζουν από κάτω, το ίδιο θέλουμε. Καλά, λέω. Σκύβω στη Μοσχολιού και της λέω, άκου Βικάκι, για σένα είναι αυτό. Πες το, πες το, λέει η Βίκυ. Συνεχίζω να αυτοσχεδιάζω. “Εκείνη μονάχη της, έχει ξαπλώσει στη ντιβανοκασέλα της”. Από κάτω γίνεται ο χαμός, χειροκροτήματα, το σώσε.
Άλλα ξεκίναγα να πω, άλλα μου ερχόντουσαν στο στόμα κι εγώ γέλαγα μαζί. Έβλεπα κι από κάτω κάτι αμερικανοβρισκόμενους κι έβαζα τα στρέιτ θρου, ράιτ θρου και γινόταν το σώσε. Ξαναπές το, ξαναπές το γινόταν όλο το βράδυ. Συμπλήρωνα συνέχεια με ό,τι σκεφτόμουνα, ότι μου ΄ρχόνταν στο μυαλό, της στιγμής πράματα. Ήταν η εποχή που ένας Γερμανός ο Φριτς, με είχε ειδοποιήσει να του κάνω ένα ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα. Μου έρχεται η εικόνα του Γερμανού του Φριτς σαν αγαπητικού και τον εβάζω κι αυτόν στο σίριαλ του τραγουδιού. “Αυτή τον αγάπησε τρελά” λέω και κοιτάω τη Μοσχολιού για να πω τον Μίμη τον Δομάζο. Η Βίκυ λέει, πες το, πες το! Κι τότε της πετάω τον “Τον Γερμανό τον Φριτς από το Χασίσεμπουργκ που έμενε στη Τσιμπουκοστράσε”. Το τι γέλιο έγινε εκείνο το βράδυ!
Κάθε βράδυ το ζητάγανε κι εγώ συμπλήρωνα την ιστορία. Μια έφευγε αυτή, μια χάνονταν ο Φριτς. Μια πιάνανε τον Φριτς για τη φυλακή γιατί πούλαγε λαθραίες καπότες για τσιμπουκομανείς και η συνέχεια ήταν ατελείωτη. Γινότανε θεατρικό έργο κάθε βράδυ, κράταγε το τραγούδι μισή ώρα, ολόκληρη παράσταση.
Όπου το 1972 μου είπανε να το βάλω σε δίσκο. Το έκανα “Αποσπάσματα από έρωτες”, αλλά πολύ μαζεμένο. Ήταν η λογοκρισία που τα έκοβε όλα. Μέχρι που δεν με αφήνανε να πω ότι ο Φριτς ήταν Ανατολικογερμανός! Τέτοιο πράγμα! Μεγάλη επιτυχία στα μαγαζιά που το έλεγα. Να έχω στο μαγαζί δυο χιλιάδες νομάτους και να μην ακούς άχνα! Έλεγα “Κι η βρόχα έπεφτε” και σταμάταγα κι όλοι μαζί φωνάζανε “Ράιτ – θρου”, όχι έλεγα. “Στρέιτ – θρου”! Τι σινεμά και κολοκύθια… Αυτή ήταν παράσταση!».
* φωτ. Φίνος Φιλμ
