Κώστας Βάρναλης – Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαµάντη

«Ο ουρανός έβρεχε διαρκώς λεπτόν νερόχιονον, ο γραίος αδιάκοπος εφύσα και ήτο ψύχος και χειµών τας παραµονάς των Χριστουγέννων του έτους. Ο κυρ Αλέξανδρος είχε νηστεύσει ανελλιπώς ολόκληρον το Σαρανταήµερον και είχεν εξοµολογηθεί τα κρίµατά του (Παπά-∆ηµήτρη το χέρι σου φιλώ!). Και αφού εγκαίρως παρέδωσε το χριστουγεννιάτικον διήγηµά του εις την “Ακρόπολιν” και διέθεσεν ολόκληρον την γλίσχρον αντιµισθίαν του προς πληρωµήν του ενοικίου και των ολίγων χρεών του, γέρων ήδη κεκµηκώς υπό των ετών και της νηστείας, αποφεύγων πάντοτε την πολυάσχολον τύρβην, αλλά φιλακόλουθος πιστός, έψαλεν, ως συνήθως, µε την βραχνήν και σπασµένην φωνήν του, πλήρη όµως ενθέου πάθους, ως αριστερός ψάλτης, εις το παρεκκλήσιον του Αγίου Ελισσαίου τας Μεγάλας Ώρας, σχεδόν από στήθους, και ότε επανήλθεν εις το πτωχικόν του δωµάτιον, δεν είχεν ακόµη φέξει!
Ήναψε το κηρίον του και τη βοηθεία του κηρίου (και του Κυρίου!) έβγαλε το υπόδηµά του το αριστερόν, διότι τον ηνώχλει ο κάλος, και ηµίκλιντος επί της πενιχράς στρωµνής του, πολλά ρεµβάζων και ουδέν σκεπτόµενος, ήκουε τας ορυγάς του κραταιού ανέµου και τους κρότους της βροχής και έβλεπε νοερώς τον πορφυρούν πόντον να ρήγνυται εις τους σκληρούς αιχµηρούς βράχους του νεφελοσκεπούς και χιονοστεφάνου Άθω.
Εκρύωνεν. Αλλά το καφενείον του κυρ Γιάννη του Αγκιστριώτη ήτο κλειστόν. Αλλά και οβολόν δεν είχε να παραγγείλει:
– Πάτερ Αβραάµ, πέµψον Λάζαρον! (ένα ποτηράκι ρακή ή ρώµι).
Έκαµε τον σταυρόν του κι εσκεπάσθη µε την διάτρητον βατανίαν του, όπως ήτο ντυµένος και µε τα υποδήµατα – πλην του αριστερού…»
…∆ωδεκαήµερο δίχως τις «προσευχητικές ελεγείες»– έστω µία, του «πενία Αγίου» των Γραµµάτων µας, γίνεται; δεν γίνεται!
Κρατώ λοιπόν τη δέηση, τη λαχτάρα, την ανάγκη, την ιερότητα της ∆έησης του για λίγη ρακή ή ρώµι. Ρούµι δηλαδή. Σ’ αυτήν την αγωνιώδη αντικατοπτρίζεται η δραµατική ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου, που η δυστυχία και τα δεινά του ξεχειλίζουν ακατάσχετα. Χρόνια πολλά… Ας είναι. Καλή χρονιά, αν είναι.