Με θεαµατικότητα και ταχύτητα έρχονται οι κοµµατικές εξελίξεις, σύµφωνα µε τα επικοινωνιακά «παπαγαλάκια» της εξουσίας. Μπορεί η κυβέρνηση να µη δώσει αφορµές και η τακτική δικαιοσύνη να κρίνει αθώους τους 11+2 έχοντες υποπέσει σε παραπτώµατα και αποδεχθούν το κόστος των ευθυνών τους;
Η θυελλώδης συζήτηση στην Ολοµέλεια ανέβασε την πολιτική αντιπαράθεση και τους τόνους, που προβλέπουν η εξέλιξη των στελεχών να ξεπεράσει τα επίπεδα διαφθοράς, διαπλοκής και συγκάλυψης.
Πρώην και νυν στελέχη του κυβερνώντος κόµµατος, δύο εκ των οποίων κατηγορούνται µε το άρθρο 86 περί ευθύνης Υπουργών, µε χαµηλά επίπεδα δυσφορίας και αµηχανίας, πότε εµπιστευόµενοι τη ∆ικαιοσύνη, πότε την υποστήριξη του «γαλάζιου» κόµµατός τους και πότε στην αποσύνθεση των κοµµάτων της αριστεράς, ενθυµούµενοι το «µαζί τα φάγαµε» του Θεόδωρου Πάγκαλου.
Στο περιθώριο της συζήτησης στην Ολοµέλεια, στελέχη µε εµφανέστατο τον «Νεοδηµοκρατισµό» µιλούσαν για άµεσο ανασχηµατισµό το Μεγαλοβδόµαδο, που δεν έγινε. Οι πολιτικοί αρχηγοί ήγειραν ζήτηµα «ηθικής τάξεως» για αριθµό βουλευτών που φέρονται να εµπλέκονται στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και δεν µπορούν να συµµετέχουν στις αποφάσεις της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Από διαρροές φηµολογείται ότι οι εµπλεκόµενοι είναι 27 στον ΟΠΕΚΕΠΕ και παρά ταύτα η κυβέρνηση στις δηµοσκοπήσεις προηγείται.
Όπως αποδεικνύεται, ο κ. Μητσοτάκης δύσκολα θα διαχειριστεί το πλήθος των αντιξοοτήτων που έρχονται χωρίς να υποχρεωθεί σε πρόωρες εκλογές το ταχύτερο. ∆εν είναι απλό ζήτηµα η «διασπάθιση κοινοτικού χρήµατος υπέρ ηµετέρων και βαρύς πέλεκυς για το δηµόσιο συµφέρον. Η κυβέρνηση δεν µπορεί να αγνοήσει τα στραβά κι ανάποδα και να παρακάµψει τις πολιτικές ευθύνες. Είναι λόγος µια κυβέρνηση να είναι όµηρος υποδίκων βουλευτών; Για να απαλλαγεί ο κ. Μητσοτάκης, πρέπει να σώσει όσους κατηγορεί ο Ντίλιαν».
Βρισκόµαστε στο επίκεντρο του Εγκέλαδου, γιατί έχουµε στιγµατιστεί από την έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας µε τη Λάουρα Κοβέσι, που θα µας φέρει σε δύσκολη θέση µε τις διαπραγµατεύσεις στην κατανοµή πόρων του νέου Ευρωπαϊκού Συγχρηµατοδοτούµενου ΕΣΠΑ 2028- 2034. Η εξουσία πιάστηκε στο δόκανο της άγνοιας κινδύνου. Απώλεσε την αίσθηση της ασυδοσίας που προήλθε απ’ την απουσία πολιτικής εναλλακτική λύσης.
