Κίβδηλη δόξα

Μερικές φορές κάθοµαι και σκέφτοµαι όλες αυτές τις ευκαιρίες που χάθηκαν για τα Χανιά.
Πόσα πολλά θα µπορούσαν να γίνουν και πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων.
Ήδη διανύουµε τον Μάρτιο.
Μέχρι να ανοίξεις και να κλείσεις τα µάτια, µέχρι να πεις «κίµινο», θα ξεκινήσει η τουριστική σεζόν. Και οι τοπικοί εξουσιούχοι βαυκαλίζονται µέσα σε ένα «προσωπικό θρίαµβο».
Σαν κάποιος µερακλής να τους βίδωσε στο µυαλό την ιδέα των ρωµαϊκών θριάµβων, των τελετών µε τις οποίες η σύγκλητος τιµούσε τους στρατηγούς για τις µεγάλες νίκες τους.
Πώς τα κατάφερε έτσι ο µπαγάσας;
Κάποιος να κρατά το στεφάνι του θριάµβου πάνω σε ένα άρµα και να θυµίζει στον στρατηγό ότι είναι περαστική η gloria mundi (κίβδηλη δόξα).
«Ματαιότης, µαταιοτήτων, τα πάντα µαταιότης», να ψιθυρίζει στο αυτί του στρατηγού.
Συνήθως αυτήν την εποχή όλοι ρωτούν πόσο έτοιµα είναι τα Χανιά για να υποδεχθούν την Άνοιξη και το Καλοκαίρι.
Εµείς σε ένα τόνο ελαφρό κι ελαφρώς αισθησιακό λέµε: «No one has ever seen that before (µτφρ. «Κανείς δεν το έχει δει αυτό πριν…»)
Οκέι Mr. President.