■ Ποιος κοροϊδεύει….ποιον
«Περιµένουµε την κατάλληλη συγκυρία, µας λένε οι Ελληνικές κυβερνήσεις για τις διεκδικήσεις. Αυτή τη συγκυρία περιµένω δεκαετίες»
Μ. Γλέζος
Πριν 30 χρόνια το 1996 ιδρύθηκε το Εθνικό Συµβούλιο της διεκδίκησης των Γερµανικών οφειλών προς την Ελλάδα.
Με την απόφαση 2001/2000 του Αρείου Πάγου, δικαιώνονται οι συγγενείς των θυµάτων του ∆ιστόµου, στην προσφυγή τους, κατά των Γερµανών, µε κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του Γερµανικού κράτους στη χώρα µας.
Για να εκτελεστεί όµως η απόφαση του δικαστηρίου, πρέπει να υπογραφεί και από τον εκάστοτε υπουργό ∆ικαιοσύνης. Κανείς υπουργός µέχρι σήµερα, δεν έχει υπογράψει, τέτοιες αποφάσεις. Ο υπουργός δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ Παρασκευόπουλος ενώ δήλωσε πρόθυµος να την υπογράψει, τελικά… δεν τα καταφερε. Παιχνίδια εντυπώσεων, της κυβέρνησης τότε, όπως παιχνίδια εντυπώσεων και των εθνοπατέρων µας, όταν τον Απρίλη του 2019 η ολοµέλεια της Βουλής πήρε απόφαση υπέρ της σθεναρής και αποφασιστικής διεκδίκησης των Γερµανικών οφειλών. ∆υστυχώς δεν την είδαµε αυτήν την σθεναρή διεκδίκηση όταν τον Νοέµβριο του 2024 έγινε επίσηµη επίσκεψη του προέδρου της Γερµανίας στη χώρα µας και επισκέφτηκε και την Κάντανο, όπου, επιβεβαίωσε την ενοχή και τις υποχρεώσεις της Γερµανίας λέγοντας, ότι, «αισθάνεται φρίκη και τον κυριεύει ντροπή… και ζητάει συγχώρεση…». Μέχρι εκεί όµως…γιατί όταν τέθηκε το θέµα των αποζηµιώσεων δεν ντράπηκε να επαναλάβει τη γνωστή γερµανική θέση, ότι το θέµα θεωρείται νοµικά λήξαν, χωρίς να µας εξηγήσει, όχι µόνο το νοµικό αλλά πρωτίστως το ηθικό σκέλος της στάσης των Γερµανών, να µην θέλουν να εκπληρώσουν έστω µέρος των υποχρεώσεών τους. Και λέω µέρος των υποχρεώσεων, γιατί για να είµαστε ρεαλιστές, µετά την απόφαση του ∆ιεθνούς ∆ικαστηρίου της Χάγης το 2012, που έκρινε ότι αναγνωρίζει ασυλία στα κράτη για πράξεις ενόπλων δυνάµεων, κατά τη διάρκεια πολέµου περιορίζονται οι δυνατότητες πολεµικών αποζηµιώσεων µε δικαστικές αποφάσεις. Πέραν όµως της καταστροφής της χώρας, από τα κατοχικά στρατεύµατα, υπήρξαν οι κατασχέσεις τροφίµων, µε αποτέλεσµα να πεθαίνουν οι άνθρωποι από την πείνα, (400 άτοµα την ηµέρα), πολύτιµων µετάλλων, (από την Κρήτη µόνο 100 κιλά χρυσού και 25 κιλά αργύρου), και η υποχρεωτική χρηµατική ενίσχυση της Γερµανίας µε την µορφή δανείου, το ύψος του οποίου, ανήλθε σε 2,5 φορές του προϋπολογισµου της χώρας.
Ο σύµµαχος του Χίτλερ τότε Μουσολίνι δήλωσε: «Οι Γερµανοί πήραν από τους Έλληνες, ακόµα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους». Με βάση όµως το διεθνές δίκαιο οι δυνατότητες απαίτησης του κατοχικού δανείου, παραµένουν και είναι απορίας άξιο, γιατί οι κυβερνήσεις της µεταπολίτευσης δεν το έπραξαν.
Η µόνη κυβέρνηση που έστω ζήτησε από τη Γερµανία, την έναρξη διαπραγµατεύσεων, κυρίως για το κατοχικό δάνειο, ήταν το 1995, η κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου. Η απάντηση του Γερµανικού Υπουργείου Εξωτερικών, ήταν ότι «µετά από 50 χρόνια να µην έχει προσδοκίες η Ελληνική κυβέρνηση, ότι θα προσέλθει σε συνοµιλίες η Γερµανική κυβέρνηση για το θέµα αυτό, γιατί απώλεσε την δικαιολογητική του βάση…». Τόσο απλά και… χυδαία από µία µεγάλη ευρωπαϊκή δύναµη, που προξένησε τους δύο παγκόσµιους πολέµους. ∆εν άκουσα όµως κάποιο πολιτειακό παράγοντα να απαντά απλά και ξεκάθαρα, ότι το ∆ιεθνές ∆ίκιο δεν αποδέχεται παραγραφή δανείων, και εποµένως θα προσφύγουµε στη Χάγη. Γιατί πέραν του διεθνούς δικαίου, υπάρχει, το αποδεικτικό στοιχείο, ότι το ναζιστικό καθεστώς, όχι µόνο το είχε αναγνωρίσει, αλλά είχε ξεκινήσει να το αποπληρώνει… µέχρι το τέλος της κατοχής είχαν εξοφληθεί δύο δόσεις του δανείου. Επιπλέον µετά τη ∆ιάσκεψη των Παρισίων, υπάρχει ακόµα η αποδοχή της Ιταλίας, αλλά και της Βουλγαρίας, που επέστρεψαν στην Ελλάδα, το ποσοστό του δανείου, που τους αντιστοιχούσε. Την άρνησή τους να επιστρέψουν οι Γερµανοί, το δικό τους ποσοστό, την στηρίζουν, όπως ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα είχε παραιτηθεί το 1958, από το δικαίωµά της, µετά από µια µυστική συµφωνία, µεταξύ του τότε πρωθυπουργού Καραµανλή και του Καγκελάριου Αντενάουερ, κάτι όµως που δεν έχει έως τώρα αποδειχθεί. Αλλά ακόµα και να έγινε, τέτοιες µυστικές συµφωνίες, δεν γίνονται δεκτές από το ∆ιεθνές ∆ίκαιο.
Εδώ λοιπόν προκύπτει ένα τεράστιο ερωτηµατικό και µια απογοήτευση, από τον Έλληνα πολίτη, γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις, αφήνουν αυτό το τεράστιο οικονοµικό και ηθικό θέµα, κατά την προσφιλή τους τακτική, ανοιχτό. Ο σκεπτόµενος πολίτης αισθάνεται ότι όσοι κυβέρνησαν τη χώρα µετά την µεταπολίτευση, τον κοροϊδεύουν χωρίς τον παραµικρό ενδοιασµό. Γιατί όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, κατηγορούν τους κυβερνώντες, µε βαρείς χαρακτηρισµούς, ότι δειλιάζουν να διεκδικήσουν αυτά που οφείλει η Γερµανία στη χώρα µας και όταν βρεθούν στην εξουσία, φαίνεται να έχουν αµνησία και το ξανά θυµούνται όταν βρεθούν στην αντιπολίτευση. Το περίεργο και το επικίνδυνο είναι, ότι οι οπαδοί των εκάστοτε κυβερνήσεων το ξεχνούν κι αυτοί… δίνοντας έτσι το δικαίωµα στο πολιτικό µας προσωπικό να µας κοροϊδεύει.
Υ.Γ. Στη µνήµη του Μ. Γλέζου, ο οποίος δεν έπαψε να διεκδικεί, και όταν βρέθηκε στην εξουσία σαν ευρωβουλευτής
