Ο Κώστας Χιωτάκης υπήρξε µια εµβληµατική προσωπικότητα για τα Χανιά. Αλτρουιστής γιατρός, αντιστασιακός, αγωνιστής της Αριστεράς και εκλεγµένος βουλευτής των Χανίων στις εκλογές των ΄58, ΄61 και ΄63, έχει ταυτιστεί στη συλλογική µνήµη των Χανιωτών µε αξίες όπως η ανθρωπιά και η ανιδιοτέλεια.
Παράλληλα, όµως, υπήρξε κι ένας άνθρωπος της λογοτεχνίας και της ποίησης, µε την πένα του να χαρακτηρίζεται από τρυφερότητα, λυρισµό, αλλά και αγωνιστικότητα. Μάλιστα, κάποιοι στίχοι του, βρήκαν τη δική τους θέση στο ελληνικό πεντάγραµµο µε το τραγούδι «Όνειρο είναι τα Χανιά», που µελοποίησε ο Χανιώτης µουσικός Πέτρος Περάκης κι έχει ερµηνεύσει το µουσικό σχήµα «Οκτάβα», να γίνεται ιδιαίτερα αγαπητό στο κοινό.
Το 1986 κυκλοφόρησε µε πρωτοβουλία της οικογένειάς του, από τις εκδόσεις Ιωνία, ένα βιβλίο µε τίτλο «Αφιέρωµα στον Κώστα Χιωτάκη».
Στο βιβλίο σκιαγραφείται η πολυσχιδής προσωπικότητα του αγωνιστή γιατρού µέσα από µαρτυρίες σηµαντικών προσωπικοτήτων όπως οι Έλλη Αλεξίου, Αλίκη Βατικιώτη, Θάλεια Καλλιγιάννη κ.ά.
Από εκεί και το ανεκδοτολογικό περιστατικό που αφηγήθηκε ο συναγωνιστής του Χιωτάκη, Βαγγέλης Χατζηαγγελής, από τις εκλογές της «βίας και νοθείας» του ΄61: «Στις εκλογές – πραξικόπηµα του Οχτώβρη 1961, τότε που ψήφιζαν µαζί µε τους πεθαµένους και τα δέντρα, τότε που το κράτος και το παρακράτος µε όλα τα παρακλάδια τους, µε όλα τα µέσα, έκαµαν τη βία, τον προπηλακισµό, τη νοθεία πρώτο νόµο του κράτους για να θριαµβεύσει άλλη µια φορά το περιούσιο κόµµα της ΕΡΕ, είµαστε συνυποψήφιοι µε τον Κώστα Χιωτάκη στο συνδυασµό Χανίων του ΠΑΜΕ. Βγήκαµε µαζί σε πολλές περιοδείες. Τα ανέκδοτα είναι πολλά, περιορίζοµαι σε ένα: Μπαίνοντας στο χωριό X, µας υποδέχονται µε τις καµπάνες. Οι παρακρατικοί ειδοποιούν τους κατοίκους να κλειστούν στα σπίτια τους. Οι υποψήφιοι που καταφτάνουν είναι ανεπιθύµητοι. Έξω από το καφενείο όπου επρόκειτο να µιλήσουµε, δυο ντεληκανήδες µε καραµπίνες αναρτήσατε, άνδρες των TEA όπως µάθαµε, σουλατσάριζαν πάνω – κάτω βλοσυροί, προκλητικοί, χαµηλά το κεφάλι. Κατεβαίνουµε από το αυτοκίνητο, τους καλησπερίζουµε, προχωρούµε στο καφενείο, άδειο. Μόνος του ο καφετζής. “Μου ’παν και µένα να κλείσω, µα δεν έκλεισα. Σας είχα δώσει το λόγο µου”.
“Θα ‘ρθουν οι χωριανοί σου;”
“Εδώ ήταν µερικοί, τους έδιωξαν”
“Τι µας συµβουλεύεις να κάνουµε;”
“Σαν απαντήξεις κουζουλό, παραµέρισε. Οι ψήφοι σας είναι κουκιά µετρηµένα, δε χάνουνται. Να πάτε στο καλό.”
Ήπιαµε στο πόδι την τσικουδιά που µας κέρασε ο καφετζής όπως φάνηκε από την κουβέντα του, ήτανε παλιός µπενιζελικός κινηµατίας — ήπιαµε και τη δεύτερη και την τρίτη, σκεφτόµαστε τι να κάνουµε.
Τη λύση την έδωσε ο Χιωτάκης. Είχε την πείρα από τις προηγούµενες εκλογές του 1958, όταν στα Χανιά ο λαός µας είχε βγάλει για πρώτη φορά όχι ένα, δυο βουλευτές. Τον Κώστα Χιωτάκη και το Γιάννη Κοντουδάκη. Παίρνει ο γιατρός τη ντουντούκα στο χέρι και βγαίνει από τον καφενέ. Πάµε. Τον ακολουθώ, µαζί µε τους τρεις συναγωνιστές συνοδούς µας (…)
Οι ντεληκανήδες ατάραχοι, αµίλητοι, βλοσυροί, χαµηλά το κεφάλι, συνεχίζουν το σουλατσάρισµα, οι καραµπίνες σε θέση αναρτήσατε. Ολόγυρα, απέναντι στην πλαγιά, απόλυτη ησυχία, τα σπίτια βουβά. Σε µιαν αυλή κάποιος κουνιέται, δίνει σανό στο γάιδαρό του, σιγοµουρµουρίζει.
Η ντουντούκα, όταν βρίσκεται σε καλά χέρια, κάνει θαύµατα (…)
– Αγρότες, αγαπητοί χωριανοί, σας µιλεί ο βουλευτής σας Κώστας Χιωτάκης. Σας µιλεί το ΠΑΜΕ. Ακούστε τη φωνή του ΠΑΜΕ!
Οι ντεληκανήδες σταµατούν το σουλατσάρισµα, µας κοιτάζουν σαν χαζοί, αποσβολωµένοι, το όπλο πάντα αναρτήσατε. ∆εν το περίµεναν, δεν ξέρουν τι να κάνουν, δεν έχουν οδηγίες.
– Την Κυριακή µε ψηλά το κεφάλι στις κάλπες. Ψηφίστε το Κόµµα σας. Ψηφίστε ΠΑΜΕ (…)
Η φωνή του καµπάνα ξεχύνεται σε όλο το χωριό, µπαίνει στα σπίτια από τις ανοιχτές ή τις κλειστές πόρτες και τα παράθυρα, µπαίνει στις καρδιές των ανθρώπων. Πάντα, παντού ο λαός µας έστηνε αυτί ν’ ακούσει τη φωνή µας.
Η βία και η νοθεία έκοψε τη µια έδρα. Ο Χιωτάκης πήγε ξανά στη Βουλή…».
