Το µεγαλόσωµο διαβατάρικο πουλί ο ερωδιός, αλλάζει διαµονή και µεταναστεύει το φθινόπωρο, που περνά από την Ελλάδα και βοηθά και άλλα µικρότερα πουλιά στο πέταγµα τους όταν κουράζονται στο µακρινό τους ταξίδι για να φθάσουν σε άλλες χώρες που επιβιώνουν καλύτερα, αναπαράγονται και βρίσκουν εκεί περισσότερη τροφή. Ήταν φθινόπωρο που άλλα πουλιά, τα αποδηµητικά αλλάζουν και αυτά τον τόπο που ζουν, και πηγαίνουν σε άλλους, για λίγους µήνες, πρόσφορους στην ιδιοσυγκρασία τους, και όταν έρθει η Άνοιξη, επιστρέφουν πάλι και κάνουν τις φωλιές τους και συνεχίζουν τη ζωή τους.
Το ταξίδι τους είναι απόλυτα οργανωµένο µε πολύ µεγάλη ακρίβεια κατεύθυνσης που αυτό αποδίνεται σε µία ιδιαίτερη αίσθηση που είναι προικισµένα, άγνωστη στον άνθρωπο, που αυτός δεν την έχει και κατευθύνεται µε τη µαγνητική βελόνα, την πυξίδα.
Ήταν φθινόπωρο και η πληθώρα των γεννηµάτων της Γης φθίνει και τελειώνει, που ολοκληρώνεται τότε το µάζεµα τους και αρχίζει η σπορά των πρώιµων καρπών µε τις πρώτες ευχάριστες φθινοπωρινές βροχές που µε αυτές ανασαίνει και αναπλάσσεται και ξυπνάει η ναρκωµένη Γη. Ο σκοπός του σύµπαντος µε τους φυσικούς του νόµους, όπως έχουν καθοριστεί, είναι για να φιλοξενείται ο άνθρωπος, στο σύντοµο πέρασµά του από αυτόν τον κόσµο, µε τη φροντίδα και την αγάπη που έχει γι’ αυτόν ο ∆ηµιουργός του.
Ήταν φθινόπωρο που γίνεται βατήρας και βαλβίδα για µία νέα αρχή, που ο άνθρωπος αναπλάθεται και κάνει νέες προσπάθειες και έχει χαρά και ελπίδα, που και άλλες ζωές ακολουθούν τη δική του πορεία.
Ήταν φθινόπωρο που ροδαµίζει του όρθρου η µαρµαρυγή όπως λέει ο ποιητής και αρχίζει ένας νέος κύκλος ζωής µε τα ξερά σπέρµατα να ζωντανεύουν και ξυπνούν µετά από βαθύ ύπνο και λήθαργο τα πρωτόζωα και τα σαλιγκάρια και άλλοι ζωικοί οργανισµοί που οι λειτουργίες τους διαταράσσονται τις ζεστές µέρες του θέρους γιατί αυτά τα είδη µπορούν να ζουν µόνο στην υγρή Γη. Στο χαντάκι µαζεύεται κίτρινος σωρός από τα φύλλα των δέντρων που έχασαν τη φορεσιά τους και σκληραίνουν οι οφθαλµοί τους και ετοιµάζονται για τις κρύες µέρες του χειµώνα και σε άλλα φυτά η ανάπτυξη τους σταµατά. Σε χειµέρια νάρκη πέφτουν οι νυχτερίδες, τα φίδια και οι αρκούδες και άλλα ακόµη είδη του ζωικού βασιλείου που οι λειτουργίες της καρδιάς και της αναπνοής τους το φθινόπωρο αρχίζουν να περιορίζονται. Ήταν φθινόπωρο και τα στοιχεία της φύσης ξυπνούν, µε τον αέρα να δυναµώνει και µε τους υδρατµούς, στην ατµόσφαιρα να πυκνώνουν και να σκοτεινιάζει ο ουρανός για να πέσει ο λευκός άνθρακας, το νερό το απαραίτητο συστατικό της ζωντανής ύλης που αποτελεί και το µεγαλύτερο ποσοστό του ανθρώπινου σώµατος.
Ήταν φθινόπωρο που άλλα είδη από το ζωικό και άλλα από το φυτικό κόσµο ζωντανεύουν πάλι και η ζωή δε σταµατά και συνεχίζεται µε λιγότερο φως από τον Ήλιο το βασιλιά και ο καιρός κρυώνει που ο χειµώνας έρχεται και βρέχει και πάνω σε ένα κλαδί που το στροβιλίζει και το λυγίζει ο δυνατός άνεµος, ένα πουλί µικρό πουλί δεν κρύβεται και δεν φοβάται κι ας χιονίζει και κάθεται και δε σταµατά, και λαλεί και κελαηδά ανέµελα µε αντίξοες καιρικές συνθήκες και του αρέσει και εκδηλώνει και κάνει φανερή τη χαρά και την ικανοποίησή του µε τους δύσκολους κανόνες και µε τα έντονα φαινόµενα του καιρού που µπορεί να ζει. Τα νέα φυτά το φθινόπωρο, συνιστούν µία άλλη άνοιξη, που η Γη καλλωπίζεται και διακοσµείται και χαίρεται ο άνθρωπος που τη βλέπει στολισµένη που στολίζεται γι’ αυτόν και είναι πιθανόν να είναι ο µόνος σε ολόκληρο το σύµπαν από όλη τη ∆ηµιουργία που το καταλαβαίνει και το παρατηρεί περισσότερο.
Ήταν φθινόπωρο και η ζωή δηλώνει πάλι την παρουσία της κάτω από το θολό ουρανό, που έχει άλλο χρώµα και οµορφιά που, «αφρολογούν οι ρεµατιές και λαχταρίζει η λίµνη, χίλιες πουλιών λαλιές ηχούν της οµορφιάς του ύµνοι», λέει ο ποιητής. Και οι γεωργοί άρχιζαν τη σπορά των καρπών µε το όργωµα και την καλλιέργεια της Γης για την παραγωγή των πόρων και των εισοδηµάτων τους, όταν ο Ιταλός πρέσβης επισκέφθηκε τον Έλληνα πρωθυπουργό και του ζήτησε Γη και Ύδωρ, να πατήσουν τα στρατεύµατά τους τα αιµατόβρεχτα χώµατα της Ελλάδας. Η πόρτα του Έλληνα πρωθυπουργού άνοιξε και στη ζωή των Ελλήνων, άρχισαν να έρχονται ώρες και µέρες ηρωισµού. Η ενέργεια του Ιταλού Πρέσβη, θύµισε στον πρωθυπουργό το ύπουλο χτύπηµα που είχε δεχτεί πριν από δύο περίπου µήνες το καταδιωκτικό µας πλοίο Έλλη όταν βρισκόταν στην Τήνο για να αποδώσει τιµές στη γιορτή της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο Έλληνας άντρας πρωθυπουργός που κατάλαβε τις προκλήσεις, αναλογίζεται τις συνέπειες και τις ευθύνες του και φούντωσε από αυτό που πληροφορήθηκε το εθνικό του συναίσθηµα και η φιλοπατρία που υπήρχε µέσα του. Αρνείται να δεχτεί τις προτάσεις και τις απορρίπτει. ∆εν υποκύπτει στα επεκτατικά σχέδια των µεγάλων δυνάµεων του Άξονα και δίνει απάντηση παρόµοια µε τόσες άλλες απαντήσεις που είχαν δώσει στο παρελθόν Έλληνες αρχηγοί: «Λοιπόν έχουµε πόλεµο». Η απάντησή του αυτή, εξέφραζε και το συναίσθηµα ολόκληρου του Ελληνικού λαού, που η χώρα τους δεν είχε πολλές δυνάµεις και δεν είχε συνέλθει ακόµη από τον Μακεδονικό αγώνα, τους Βαλκανικούς πολέµους του 1912, 1913 και από τον Α΄ Παγκόσµιο Πόλεµο. Ο Πρέσβης, όπως ο ίδιος έγραψε στα αποµνηµονεύµατά του, έφυγε αφού πρώτα υποκλήθηκε µε βαθύ σεβασµό στον Έλληνα Πρωθυπουργό για την απάντηση που του έδωσε, που διάλεξε το δρόµο της θυσίας και της τιµής και όχι της ντροπής και της ατίµωσης της φυλής του.
Ήταν φθινόπωρο τον µήνα Οκτώβριο, που έγραψε καινούργιες σελίδες στην ιστορία της η πολιτισµένη και φιλόξενη ελληνική ψυχή µε τους αγώνες και τις θυσίες της. Ο Ιωάννης Μεταξάς, δεν δείλιασε µπροστά στις µεγάλες και αήττητες ως τότε δυνάµεις του εχθρού. ∆ε φοβήθηκε τον κίνδυνο και έµεινε πιστός στα ιδανικά του έθνους. Η άρνηση της υποταγής που εξέφρασε το γνήσιο Ελληνικό συναίσθηµα εκφράστηκε µε την ιστορική λέξη «ΟΧΙ» που ειπώθηκε σαν από ένα στόµα από όλο το λαό που ήταν το πιστεύω τους, µε επακόλουθο το έπος και το κατόρθωµα του 1940, που µας θυµίζει στο πέρασµα του χρόνου, τους τόσους άλλους πολέµους και θυσίες των Ελλήνων για να έχουµε πατρίδα, και να µπορούµε να ζούµε ελεύθεροι στον τόπο µας, στον τόπο της καταγωγής µας, που γεννηθήκαµε, όπως και οι άλλοι λαοί της Γης, πρέπει να ζουν στον τόπο τους, γιατί ο Θεός όρισε τα όρια της κατοικίας των λαών. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου αρνήθηκε στο Μωάµεθ να του δώσει τα κλειδιά της πόλις και προτίµησε τη θυσία, που ήταν αναµενόµενη η πτώση της υπερχιλιόχρονης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αφού είχε εξασθενήσει και είχε χάσει τη δύναµή της, για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας λόγος, ήταν η ελάττωση της παραγωγής των αγροτών που είχαν παραµεληθεί και έφερε το ∆ηµόσιο οικονοµικό µαρασµό. Για την αγροτική τάξη οι διάσηµοι αδελφοί Γράκχοι ∆ήµαρχοι της Ρώµης είχαν πει ότι, η Ρώµη µπορεί να στηρίξει την ανεξαρτησία της και τη δύναµή της µόνο στη Γη της και στην αγροτική τάξη. Ο άλλος λόγος ήταν η απονέκρωση του εθνικού φρονήµατος και του πνεύµατος της θυσίας, σε αντίθεση ελληνική ψυχή µε τους αγώνες και τις θυσίες της. Ο Ιωάννης Μεταξάς, δε δείλιασε µπροστά στις µεγάλες και αήττητες ως τότε δυνάµεις του εχθρού. ∆ε φοβήθηκε τον κίνδυνο και έµεινε πιστός στα ιδανικά του έθνους. Η άρνηση της υποταγής που εξέφρασε το γνήσιο Ελληνικό συναίσθηµα εκφράστηκε µε την ιστορική λέξη «ΟΧΙ» που ειπώθηκε σαν από ένα στόµα από όλο το λαό που ήταν το πιστεύω τους, µε επακόλουθο το έπος και το κατόρθωµα του 1940, που µας θυµίζει στο πέρασµα του χρόνου, τους τόσους άλλους πολέµους και θυσίες των Ελλήνων για να έχουµε πατρίδα, και να µπορούµε να ζούµε ελεύθεροι στον τόπο µας, στον τόπο της καταγωγής µας, που γεννηθήκαµε, όπως και οι άλλοι λαοί της Γης, πρέπει να ζουν στον τόπο τους, γιατί ο Θεός όρισε τα όρια της κατοικίας των λαών. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου αρνήθηκε στο Μωάµεθ να του δώσει τα κλειδιά της πόλης και προτίµησε τη θυσία, που ήταν αναµενόµενη η πτώση της υπερχιλιόχρονης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αφού είχε εξασθενήσει και είχε χάσει τη δύναµή της, για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας λόγος ήταν η ελάττωση της παραγωγής των αγροτών που είχαν παραµεληθεί και έφερε το ∆ηµόσιο οικονοµικό µαρασµό. Για την αγροτική τάξη οι διάσηµοι αδελφοί Γράκχοι ∆ήµαρχοι της Ρώµης είχαν πει ότι, η Ρώµη µπορεί να στηρίξει την ανεξαρτησία της και τη δύναµή της µόνο στη Γη της και στην αγροτική τάξη. Ο άλλος λόγος ήταν η απονέκρωση του εθνικού φρονήµατος και του πνεύµατος της θυσίας, σε αντίθεση µε το πνεύµα των Ελλήνων το φθινόπωρο του 1940, που αποδείχθηκε ότι ο Έλληνας νικάει όχι µόνο µε τα όπλα µα πιο πολύ νικάει µε τις αξίες της φυλής του που το πνεύµα νικά τη βία και την ύλη. Όταν το Ελληνικό πνεύµα επικράτησε στη Ρωµαϊκή Αυτοκρατορία…, άλλαξε χαρακτήρα µε την ελληνική γλώσσα και τη µονοφωνική βυζαντινή µουσική και παραµερίστηκαν οι Ρωµαίοι για να γίνει ένα νέο κράτος µε τον Ελληνικό Πολιτισµό, που µε την επίδραση του Χριστιανισµού µαζί αποτέλεσαν το µεγάλο δεσµό για την εδραίωση της Βυζαντινής πλέον αυτοκρατορίας. Ο Οράτιος, ο λυρικός ποιητής που έζησε προ Χριστού, ήρθε στην Αθήνα για να διδαχθεί Φιλοσοφία και είχε πει για τον πολιτισµό των Ελλήνων. «Η Ελλάδα που νικήθηκε µε τα όπλα, νίκησε τον άγριο κατακτητή µε τον πολιτισµό της και έφερε τις τέχνες στο Αγροίκο Λάτιο». Οι Έλληνες εφώτιζαν και θα συνεχίζουν να φωτίζουν τους λαούς και θα τους παρακινούν να γράφουν και αυτοί ιστορία και να αγωνίζονται µε σθένος για να νικούν τη βία, όταν ασκείται για να χαθεί η αλήθεια και η ελευθερία που δόθηκε δώρο σε όλο το ζωντανό κόσµο. Την ελευθερία, που οι Έλληνες κέρδισαν µε τον πόλεµο του 1940, είναι πιθανόν να την κέρδισε µαζί τους και όλη η υφήλιος που τότε στους Έλληνες φάνηκε η πίστη στα ιδανικά τους και στο ν Θεό τους.
Στα βουνά της Πίνδου οι αγωνιστές έβλεπαν δίπλα τους την Παναγία ζωντανή να τους προστατεύει από τα πυκνά πυρά και τα βόλια των Ιταλών που είχαν άφθονα και έπεφταν σαν βροχή, όπως οι Χοτζάδες έβλεπαν µε τα µάτια τους ένα καβαλάρη στρατιώτη να είναι µπροστά από τους Έλληνες, που τον έβλεπαν και οι Έλληνες, όταν οι Τούρκοι κατακτητές, προσπαθούσαν να εµποδίσουν την προέλασή τους στην πόλη της Θεσσαλονίκης που δεν άντεξαν οι Τούρκοι, και την παρέδωσαν στους Έλληνες την ηµέρα της µνήµης του Αγίου ∆ηµητρίου στις 26 Οκτωβρίου του 1912, ύστερα από 500 περίπου χρόνια σκλαβιάς, µε τις πρεσβείες του Αγίου της. Με το ΟΧΙ του ‘40 που είπε ο Ιωάννης Μεταξάς, και µε το αίµα που έχυσαν οι Έλληνες για τη λευτεριά της Πατρίδας τους, έκαναν πράξη το στίχο «καλύτερα µιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Ο κλήρος, οι ιερωµένοι µας δεν έλειπαν, ήταν παρόντες στους πολέµους και είναι πολλοί αυτοί που δεν λογάριασαν τη ζωή τους για να δώσουν το παράδειγµα στους άλλους πολεµιστές. Ο Παπαφλέσσας που ξεσήκωνε τους ραγιάδες, ήταν µπουρλοτιέρης των ψυχών που µε 300 µόνο µαχητές αντιστάθηκε στον Ιµπραήµ όπως ο Λεωνίδας στις Θερµοπύλες, και έπεσαν όλοι, αφού σκότωσαν διπλάσιους εχθρούς. Ο Ιµπραήµ αναζήτησε το πτώµα του αρχηγού τους και όταν βρέθηκε το έστησαν όρθιο και είπε στους αξιωµατικούς του «Πράγµατι, ήταν γενναίος άντρας». Ο Παπαφλέσσας δεν είχε αυταπάτες, ήξερε το αποτέλεσµα αλλά για να αντιµετωπιστεί ο κίνδυνος χρειαζόταν θυσίες, νέες Θερµοπύλες και ο κλήρος έπρεπε να πέσει σε κάποιο και δέχτηκε να πέσει σ’ αυτόν. Ο Αθανάσιος ∆ιάκος, ο Ατρόµητος ήρωας, κοντά στην Αλαµάνα, µε τους λίγους πολεµιστές του έδωσαν σκληρή µάχη µε 8000 στρατό του Οµέρ Βρυώνη. Αγωνίστηκαν γενναία όλοι και όταν αχρηστεύτηκε το καριοφίλι του Αθανάσιου ∆ιάκου, και έσπασε και το σπαθί του, πιάστηκε και αφού απέρριψε τις προτάσεις του Οµέρ Βρυώνη θανατώθηκε µε πάσσαλο. Ο Παλαιών Πατρών Γερµανός ύψωσε τη σηµαία της επαναστάσεως το 1821 στη Μονή της Αγίας Λαύρας, που σώθηκε και θεωρείται πάντα το σύµβολό του αγώνα του Έθνους. Ο Ηγούµενος Γαβριήλ, στο Αρκάδι, ο Γρηγόριος ο Ε΄ Οικουµενικός Πατριάρχης, οι 1000 Καλόγεροι στη Μονή της Αγίας Λαύρας, θυσιάστηκαν για τη λευτεριά της πατρίδας τους µόνο, και συνέχισαν την παράδοσή των οι Έλληνες µαχητές στην Αλβανία το 1940 που οι κληρικοί ήταν συνεχώς παρόν.
Το Εθνικό πνεύµα των Ελλήνων, κι αν φαίνεται κάποτε ότι απονεκρώνεται σε δύσκολες στιγµές µπροστά στον κίνδυνο, ζωντανεύει πάλι και γίνονται όλοι σαν ένας άνθρωπος µε την ίδια γνώµη και βαδίζουν σταθερά στον ίδιο δρόµο µπροστά στον κίνδυνο για χάρη της πατρίδας. Έχουν προσφέρει αποδεδειγµένα στον εκπολιτισµό του κόσµου, στις τέχνες και στα γράµµατα και θέλουν να συνεχίσουν µε το πνεύµα τους, που νικάει την ύλη, να προσφέρουν. Οι Έλληνες που έφυγαν από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, για να αποφύγουν την υποδούλωση τους από τους Τούρκους µετέφεραν το πνεύµα τους στη ∆ύση, τους χρόνους της Αναγέννησης που δεν ήταν άγνωστο ως τότε. Τα φώτα τους ήταν ευπρόσδεκτα για µία νέα ακµή πολυµερή πολιτισµού, που στηριζόταν στις γνώσεις και στις ικανότητες των αρχαίων που από τότε ήταν πηγή ενέργειας και φωτισµού, και τα επεκτατικά σχέδια των Ελλήνων ήταν µόνο να σπείρουν πολιτισµό στους λαούς της Γης.
Ο συγγραφέας και ποιητής Βίκτωρας Ουγκό αναφέρεται στα ποιήµατά του, η αγάπη του για την Ελλάδα και ο θαυµασµός του για τα ηρωικά κατορθώµατα του λαού της που οι δυνάµεις της ψυχής του πάντα αφυπνίζονται και ας φαίνεται πως έχουν χαθεί. Οι νέοι της Αθήνας όπως αναφέρεται στην παράδοση έδιναν όρκο στο ιερό της Αγλαύρου για την Πατρίδα τους και έλεγαν: «Οὐ καταισχυνῶ ὅπλα τα ἱερά, οὔδ᾽ ἐγκαταλείψω τον παραστάτην, ὅ, τω ἄν στοιχίσω…»
Η Άγλαυρος ήταν κόρη του βασιλιά της Αττικής, ήταν η κόρη της Αθήνας που ρίχτηκε από το βράχο της Ακρόπολης και αυτοκτόνησε εκούσια για να αποφύγει η Πατρίδα της τον κίνδυνο από µεγάλο πόλεµο που θα ερχόταν όπως είχε πει το Μαντείο των ∆ελφών που έµεινε ο εκούσιος θάνατός της Αγλαύρου για την πατρίδα, ως πολύτιµη κληρονοµιά των προγόνων µας.
Η λέξη «ΟΧΙ» θα σηµαίνει το χρέος του κάθε Έλληνα για την πορεία του τόπου και της πατρίδας του, όταν ποτέ θα έρθουν δύσκολες µέρες και στιγµές που µπορεί να χαθεί η Ελευθερία και να σκοτεινιάσει ο γαλανός ουρανός της. Η Ελλάδα σήµερα δοκιµάζει ένα άλλου είδους πόλεµο χωρίς όπλα. Τα γεγονότα των άστατων και αλλοπρόσαλλων καιρών που εντείνονται µε τη χαλάρωση των θεσµών, και των ηθών που η εθνική παράδοση θίγεται, η πίστη, τα έθιµα, η τιµή και η αξιοπρέπεια της Ελλάδος, που οι κάτοικοί της αποµακρύνθηκαν από τη Γη τους, και την καραδοκούν άλλοι, που το πατριωτικό συναίσθηµα φαίνεται σαν να απονεκρώνεται, αυτά θα παραµεριστούν και θα ξεπεραστούν µε τη νίκη της ψυχής και του πνεύµατος. Οι Έλληνες καρτερούν να ‘ρθει η Ειρήνη και η ευδοκία, που φέτος οι προετοιµασίες για την έλευση του Θεανθρώπου στη γη άρχισαν νωρίτερα, και όλα µαρτυρούν ότι τα συναισθήµατα του Ελληνικού λαού παραµένουν τα ίδια µε καλές προθέσεις και µε την αφοσίωσή του στην πίστη του και την πατρίδα του, όπως φάνηκε το φθινόπωρο του 1940.
Τα αδιέξοδα των καιρών υπάρχει ελπίδα πώς θα ξεπεραστούν µε τον καλύτερο τρόπο, ότι θα βρεθεί διέξοδος και θα αντέξουν και δεν χαθεί η φυλή των Ελλήνων, όπως άλλες φυλές, που οι Φοίνικες και οι Ούνοι εξαφανίστηκαν και διασκορπίστηκαν στη Γη.
Ήταν φθινόπωρο που οι εφηµερίδες και τα ραδιόφωνα έκαναν επαινετικά σχόλια για τη µικρή Ελλάδα και την µεγάλη νίκη, που γράφτηκε στην ιστορία του κόσµου για µία ακόµα φορά.
*Ο ∆ηµήτριος Παυλάκης
Είναι Π. Ανώτερος Υπάλληλος και
Συνδικαλιστής
