Η Ελλάδα έχει εθνική, ηθική και ιστορική υποχρέωση να υπερασπιστεί την Κύπρο.
Εκείνοι είναι Κύπριοι, εµείς Ελλαδίτες, και οι δύο είµαστε Έλληνες. ∆εν πρόκειται για σχήµα λόγου ούτε για ρητορική υπερβολή. Είναι µια πραγµατικότητα που διατρέχει αιώνες ιστορίας, κοινής γλώσσας, πολιτισµού και αγώνων.
Αυτό διδάσκει η ιστορία και αυτό επιβεβαιώνουν οι κρίσιµες στιγµές του Ελληνισµού. Από τις αρχαίες αναφορές έως τους νεότερους αγώνες, η Κύπρος ποτέ δεν υπήρξε µια «µακρινή υπόθεση». Υπήρξε πάντοτε κοµµάτι του ευρύτερου ελληνικού κόσµου, ένας κρίκος της ίδιας ιστορικής αλυσίδας. Από την εποχή του Οµήρου ακόµη, η Κύπρος περιγράφεται ως φυσική προέκταση του ελλαδικού χώρου.
Όλα τα άλλα είναι «άλλα λόγια να αγαπιόµαστε» στα καφενεία. Γιατί όταν η Κύπρος κινδυνεύει, κινδυνεύει και η Ελλάδα.
Την εθνική και ηθική υποχρέωση απέναντι στην Κύπρο την κουβαλάµε από στόµα σε στόµα, από γενιά σε γενιά. Είναι κοµµάτι της ταυτότητάς µας, της γλώσσας µας, της ίδιας της συνείδησής µας. Και τη γλώσσα αυτή δεν µπορεί να µας την κόψει κανείς.
Αν χρειαστεί, θα συνεχίσουµε να δαγκώνουµε µε τις λέξεις.
Ιστορικό καθήκον
1 Comment
Αφήστε ένα σχόλιο
Μικρές αγγελίες
Αξιότιμε κύριε, εξαιρετικό κείμενο!!!Στο σημείο αυτό θα ήταν χρήσιμο νομίζω να θυμηθούμε τι έλεγε την εποχή της “κυπριακής θύελλας” , ένας μεγάλος που γέννησε ο τόπος μας.
“Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θάταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικιέται. Θαρρείς κι είναι απαραίτητος αγώνας πολύς κι ιδρώτας πολύς και δάκρυο για να ξαγοράσει ο άνθρωπος το δίκιο του. Κι η ελευθερία είναι το πιο ακριβοαγόραστο αγαθό. Δε γίνεται δωρεάν μήτε από ανθρώπους, μήτε από θεούς.
Πηγαίνει από χώρα σε χώρα, όπου τη φωνάξουν, από καρδιά σε καρδιά, ανύπνοτη, ανυπόταχτη, χωρίς συμβιβασμό. Τώρα τη βλέπουμε, με σίγουρην ορμή να δρασκελάει τα χώματα της Κύπρου. Και σε λίγο τα πόδια της θα γεμίσουν αίματα. Έτσι πάντα αυτή ανοίγει δρόμο.
Καλή η στιγμή να ξεχωρίσουμε τα πάθη μας και τις ταπεινές έγνιες και να ακλουθήσουμε όλοι, ο καθένας με το χάρισμα που τού δοκε ο Θεός, το περπάτημά της πάνω στην Κυπριότικη γης. Και να μοιραστούμε μαζί της, όσο μπορούμε, τον πόνο, την ορμή, και τον κίντυνο. Κι αργότερα, σίγουρα αυτός είναι, το είπαμε, ο νόμος, και τη μεγάλη χαρά…… (Νίκος Καζαντζάκης). Με εκτίμηση