Οι ιατρικές πρακτικές συνοδεύουν τον άνθρωπο από τη στιγµή που έκανε τα πρώτα του βήµατα στη γη. Ο δρόµος που ακολούθησε η ιατρική στο πέρασµα του χρόνου, είναι γεµάτος από εκπληκτικές ιστορίες αυτοσχεδιασµού, άγνοιας, απάτης, πάθους ή και λάθους.
Ο Ασκληπιός και τα παιδιά του σε στήλη του 4ου π.Χ. αιώνα. Οι γιοι του ήταν οι θεοί των γιατρών, ενώ οι κόρες οι θεές της θεραπείας και της αποκατάστασης.
Ο Anubis, ο αιγυπτιακός θεός των νεκρών, ενώ προετοιµάζει αξιωµατούχο για τη µεταθανάτια ζωή, σε τοιχογραφία από το Sennedjem και τη 19η ∆υναστεία των Φαραώ (1320-120 π.Χ.).
Αναπαράσταση οµάδας ανθρώπων που προσπαθούν να εξάγουν το δόντι ενός γίγαντα, σύµφωνα µε τις δοξασίες της Βουδιστικής θρησκείας, στην Ινδία του 2ου π.Χ. αιώνα.
Θεραπεία πληγωµένου ποδιού µε τη χρήση του Ιπποκρατικού πάγκου (scamnum), όπως απεικονίζεται σε ελληνικό βιβλίο του 11ου αιώνα.
Προσθετικές χρυσές γέφυρες από τον πολιτισµό των Ετρούσκων, στον οποίο υπήρχαν εξειδικευµένοι οδοντίατροι (Κεντρική Ιταλία, 8ος π.Χ. αιώνας).
Θεραπεία εξαρθρωµένου ώµου σύµφωνα µε το Γαληνό, από το βιβλίο ‘‘Galeni Opera’’ του 16ου αιώνα.
Η θεραπευτική του Γαληνού (Κλαύδιος Γαληνός 129-199 π.Χ., δεύτερος σπουδαιότερος Έλληνας γιατρός µετά τον Ιπποκράτη, ο ‘‘πατέρας της φαρµακευτικής’’), σε έκδοση του 1586 στη Βενετία.
Η ανατοµία του ανθρώπου από µεσαιωνική µινιατούρα που αναφέρεται στις θεωρίες του 5ου αιώνα π.Χ για τους 4 χυµούς του σώµατος, το αίµα, τη µαύρη χολή, την κίτρινη χολή και το φλέγµα, η ισορροπία των οποίων πίστευαν ότι εξασφαλίζει την υγεία.
Άραβας γιατρός ενώ καυτηριάζει πληγές από λέπρα σε ασθενή, από το βιβλίο ‘‘Chirurgia Imperiale’’, στην Περσία του 13ου αιώνα.
