Ήλθαν λοιπόν, κι όλοι τρέχουµε να ντύσουµε τα παιδιά, που τις περιµένουν πως και πως, γιατί… αλλοίµονο µας! Ας µην ξεχνάµε πως απ’ τα γεννοφάσκια µας υπερήφανοι ποζάραµε σε φωτογραφίες µε στολή καουµπόη, ινδιάνου, βεζίρη, Ρωµαίου στρατιώτη, δούκισσας, Σπανιόλας, νεράιδας και πάει λέγοντας. Ποιο παιδί εξάλλου δεν θα ήθελε να ντυθεί µια τέτοια µέρα που όλοι µεταµφιέζονται; Χαρά, ενθουσιασµός, αλλά και παιδιάστικα ξεσυνερίσµατα για το ποιος φορά την πιο όµορφη κι επιτυχηµένη στολή!
Έχω κι εγώ τη µικρή, σχετική ιστοριούλα µου: Χειµώνας ήταν, απ’ το πρωί έβρεχε καταρρακτωδώς όταν χτύπησε η πόρτα και µπήκε µέσα… «Κυρία» µε τα όλα της, η καλή µας γειτονοπούλα. Θα ήµουν εκεί γύρω στα τρία µε τέσσερα, αλλά παρότι η µαµά, µε δικαιολογία τον κακό καιρό αρνιόταν να µε ντύσει, την έσυρα προς την ντουλάπα και προσπαθούσα να φτάσω τα πόµολα για να την ανοίξω. Συνέχισε ν’ αρνιέται και -καθώς επέµεναν οι παρευρισκόµενες θείες- έκανα λέει… µεγάλη φασαρία, µέχρι που υποχώρησε. Εγώ δεν θυµάµαι να έκανα φασαρία! Το αποδεικτικό στοιχείο όµως ότι µ’ έντυσε, υπάρχει! Είναι µια παλιά φωτογραφία, που µε δείχνει να ποζάρω στην είσοδο του σπιτιού µας χαµογελαστή, ντυµένη µ’ ένα µακρύ, λαµπερό φουστάνι και µε µια κορώνα πριγκιποπούλας στο κεφάλι! ∆ίπλα στην φιλεναδούλα, που ναι µεν κρατά τσάντα, φορά κραγιόν κι ένα όµορφο καπέλο, αλλά είναι βέβαιως µια… απλή… «Κυρία»!
Η ΓΟΗΣΣΑ…
Η σοβαρή µας φίλη πλησίαζε πια τα 50, είχε αρχίσει να µετρά χρόνια, ατυχίες και περιορισµούς κι αποφάσισε -ευκαιρίας δοθείσης- ετούτη εδώ την Αποκριά να γίνει άλλος άνθρωπος και να το ρίξει λιγάκι έξω! Βρήκε ένα παλιό µίνι της, της εποχής των λουλουδιών, µια παρδαλή µπλουζίτσα που τη συνδύασε µε διχτυωτές κάλτσες, αγόρασε µια µάσκα «καλλονής» και µια περούκα µε µακριά, σαγηνευτικά µαλλιά κι έγινε µια… γόησσα µε τα όλα της! Τόσο γόησσα που όταν στήθηκε στον καθρέφτη δεν αναγνώριζε τον εαυτό της! Σίγουρα και κανείς άλλος δεν θα την αναγνώριζε! Πήρε και µπόλικα κοµπλιµέντα απ’ την παρέα και ξεκίνησαν µε σκοπό να περιφερθούν εδώ κι εκεί, να κάνουν κι επισκέψεις σε συγγενικά και φιλικά σπίτια. Συνέχιζαν τον περίπατό τους µε χαρές και γέλια, αλλά τι κακό ήταν αυτό µόλις πλησίαζαν παρέες ανδρών ν’ αρχίζουν αυτοί να… σφυρίζουν και να της στέλνουν φιλιά! Ασυνήθιστη σε τέτοιες συµπεριφορές, άρχισε να µετανιώνει για την επιλογή της. Το µόνο ωστόσο που την παρηγορούσε ήταν ότι τουλάχιστον δεν θα την αναγνώριζε κανείς! Κι έτσι έγινε… Μόνο που στην τελευταία επίσκεψη στην καλή την συµπεθέρα -που την γυρόφερνε ώρα πολλή και την παρατηρούσε προσεκτικά- την… πρόδωσε το γαµήλιο δώρο της πεθεράς! Το ρολογάκι της το αγαπηµένο, που είχε ξεχάσει να βγάλει! Και… τώρα να δεις τι θα… γίνει µε το… συγγενολόι!
ΚΙ ΕΝΑ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΕΘΙΜΟ…
Στην ακριτική µας Σάµο κάθε τέτοιες µέρες στήνεται στις πλατείες των ανατολικών χωριών το έθιµο του Καδή. Και ήταν ο Καδής φοροεισπράκτορας αλλά και δικαστής. Παρουσιαζόταν στο νησί δυο φορές τον χρόνο κι εκτελούσε τα καθήκοντά του µε σκληρότητα, φορές-φορές δουλεύοντας µόνο για τα δικά του συµφέροντα. Λογικό λοιπόν ήταν να είναι µισητός απ’ τους κατοίκους. Οι Σάµιοι που δεν πάνε πίσω σ’ αστεία και χωρατά δηµιούργησαν το έθιµο που είναι µια παρωδία των δεινών τους, και λαµβάνει χώρα την Κυριακή της Αποκριάς. Την πιο κατάλληλη δηλαδή, µέρα, για να διακωµωδήσουν την κατάσταση, να ψυχαγωγηθούν, αλλά και να θυµηθούν τα πάθη και τα παθήµατά τους απ’ τους αγάδες της απέναντι γης. Ένας χωριανός µε χιούµορ -αλλά και µ’ ευχέρεια στον λόγο- ντυµένος ανάλογα υποδύεται τον Καδή. Έρχεται πάνω σ’ ένα γαϊδουράκι καθισµένος ανάποδα, κι αντί για χαλινάρι κρατά την… ουρά του ζώου! Εννοείται ότι το πλήθος τον… «καλωσορίζει» µε γιουχαΐσµατα και λεµονόκουπες. Ο Καδής δεν πτοείται, ξεπεζεύει, βολεύεται σε µια εξέδρα πάνω σ’ ένα χαλάκι κι η… δίκη των παρανοµούντων ξεκινά. Όλοι -µα όλοι- θα πληρώσουν ένα πρόστιµο, κάποιοι θα… «µαστιγωθούν» κιόλας, πράγµα που θα εξοργίσει το πλήθος που θα συλλάβει τον Καδή και θα τον οδηγήσει στην κρεµάλα… Κι όλ’ αυτά εν µέσω χειροκροτηµάτων, αστείων, πειραγµάτων, χορού και τραγουδιού… ΄
«ΤΟ ∆ΙΠΛΟΥΝ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ…»!
Με την ευκαιρία των αποκριών ας πούµε και κατιτί για εκείνες τις… Μάσκες, που ήταν πριν µερικά χρόνια το καλύτερο… αξεσουάρ µας! Ήταν βέβαια εκεί για προστασία, ωστόσο, όταν ξεκίνησε η επιδηµία και δεν ξέραµε «που παν τα τέσσερα», οι µάσκες… γλιστρούσαν! Μάλιστα! Ξέφευγαν απ’ τη µύτη, προσπερνούσαν γοργά το στόµα και γαντζωνόταν για τα καλά στο λαιµό κάθε πολυπράγµονος οµιλητή. Το πρόβληµα λύθηκε µε µια καινούργια, ασφαλή «βερσιόν», τη γνωστή µας χειρουργική, ενώ η κοινή έγινε διπλή για προφύλαξη από τις ποικίλες µεταλλάξεις που µεταδιδόταν πιο γρήγορα. Αλλά µια που υποφέραµε από τα προσωπεία, ας θυµηθούµε κι εκείνον τον ήρωα µυθιστορήµατος, το κακοµοίρη δίδυµο πρίγκιπα -έγκλειστος ήταν κι αυτός!- που πολύ δεινοπάθησε απ’ το… σιδηρούν του προσωπείο! Εµείς βέβαια δεν είχαµε τέτοιο πρόβληµα! Μόλις νοιώθαµε ασφυκτική τη πίεση του δικού µας, βγάζαµε τη µια µάσκα – ή και τις δυο- και τις πετούσαµε στο δρόµο! Κι αυτές… έβγαζαν ποδαράκια και κυκλοφορούσαν παντού! Σε λεωφόρους, σε σκάλες, σε πλατείες, στα ασανσέρ µέσα, σε εισόδους και διαδρόµους πολυκατοικιών, σε παρκάκια, σε κήπους, σε σκοτεινές γωνίες… Μόνο στους κάδους απορριµµάτων δεν έφθαναν! Αυτά λοιπόν τα ολίγα από το 2022, για µάσκες, διπλά προσωπεία και ανευθυνότητα !«Εν καιρώ ιού» βεβαίως-βεβαίως… Ευτυχώς γλυτώσαµε απ’ αυτόν και µπορούµε τώρα -µε ή χωρίς µάσκες- να χαρούµε µε την ψυχή µας την φετινή Αποκριά!
